hósdagur 6. september 1984síða 16

Tit ringja — vit skriva Er nakað á våsi? — Ivamál? Ein spurningur, efla tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. ivandi Tónleikur við stóra L Ein góð konsert kennist altíð á áhoyrarunum. Tað eru tær, tá ið áhoyr- ararnir (ella í summum fer- um áskoðararnir/) bert geispa, klóra sær í vangan- um, skróða við skránni og hyggja at klokkuni. Og so hinar. Tær sum bara rigga. Tá ið ein deyv- ur kundi sagt tær, um tón- leikurin var stillisligur, lívligur, syrgiligur, iron- iskur, menuett ella fox- trott — bert við at hugt at áhoyrarunum. Fyri fáum vikum síðani upplivdu vit tað í Havn — tá ið Lillian Bouté bergtók áhoyrararnar. Og sunnudagin uppliv- du vit tað so aftur — hesa ferð var tað ein uppaftur betri tónleikari. At hugsa sær til — sum alt er broytt í Feroyum. Fyri ikki so egiliga nógv- um árum síðani var tað forkunnugt, at Sengelese Brandmandsorkester vitj- aði. Og nú koma tey bestu av teim bestu at kalla uttan steðg — so nógv, at vit noyðast at velja tey bruturúr, sum vit hava stundir at lurta eftir. Vit eru vorðin forvand í Fer- oyum. Violinir eru nokk so nær í ætt við frensar. Viðhvert hoyrist tað eisini. Men ikki hjá Lysy. Streingirnir á hansara vio- lin hava langt í verðini síðani gloymt uppruna sín. Tí soleiðis spælir tú vio- lin. Bæði tekniskt og musikalskt var hatta meiri, enn vit hava loyvi at krevja. Alt gott um Feroya Symfoniorkestur. Men her var munur á — sjálvandi. Lysy byrjaði við eini barokk-konsert. otrúligt, at barokktónleikur kann ljóða so livandi — og gott at góður og frískligur barokk-tónleikur onkun- tíð verður spældur. Vit føroyingar hava tað fyri at leita við ljósi og lykt eftir tí keðiligasta tónleikinum, fatur fast á. Friskliger tónleikur verður hildin at vera tann rami poppur. Hví tað? Ofta eru barokk-stykk- ini dráp at koma ígjegn- um. Fýra langir satsir! Men her! Tú segði: Ha? Longu liðugt? Tá er kon- sertin góð Stykkið eftir Ravel dámdi mær eisini væl. Ja, nótar — hvat er tað? Viðhvert spældi hann FARVE púra einsamallur — tað ljóðaði sum eitt heilt orkestur hjá honum Skuldu vit skriva út í æsir, hvussu góður hann er, hevdu feroysku bleðini ikki kent fyribrigdið Agurkatíð Seinast hann var í Fer oyum — fyri 6 árum síðani — hevði hann konsert Vesturkirkjuni. Tá hendi tað fyri fyrstu ferð í Fer- gj oyum, at lógvabrestirnir dundu í kirkjuni. Ikki ellum dámdi tað. Men tey skiltu, hví so var. Har var púrt einki at gera. Ofta eru lógvabrestir bert ein formalitetur. Men áhoyrararnir i Norður- í úsinum meintu nak- ið við tað. Títtari áhoyr- arnir klappa, betri er kon- sertin. 1an« konsertin Og so var longu lidug. Spell. Hugsaði um, hvussu tað hevði verið at fingið Lysy at hildi eina kirkjukon- sert. Men gakk, tað hevði ikki riggað kortini. Tí í Feroyum er illa dámt at klappað verður í kirkjum. Og í hesum feri hevði eingin kunnað hildið sær. ð | | Í i