týsdagur 25. september 1984síða 12

Síða 12 If vann 2. deild og hevur sostatt tryggjað sær leik- rætt í 1. deild komandi leikár. Leikararnir á lið- inum hjá IF eru Ove Joen- sen, Meinhard Dalbúð, Pól Eldevig, Bogi Lervig, Her- man Midjord, Sonni Jen- sen, Kristian Petersen, Kaj Eli Poulsen, Margar Hansen, Ólavur Ellings- gaard, Einar Toftegaard, Steingjorn í Lambanum, Eyðun á Lakjuni, Gordon Martin Midjord, Abraham Hansen, Birgir Thomsen, Dan Samuelsen, Kjartan Hentze og Torkil Hansen. Venjari er Petur Simonsen og formaður felagsins er Bergur Poulsen. Á mynd- ini vanta Odd Eliasen og Rúni Abrahamsen, ið báðir hava spælt við IF í år, men sum í løtuni eru í Danmark i lestrarørind- um Royn — IF, 2. deild: 1—3 (0—0): tíðindablaðið Nr. 112 — 25. september 1984 We are red we are white... Aftaná at ÍF leygardagin heuði tryggjað sær sigurin í 2. deild og leikrætt í 1. deild næsta kappingarár — aftaná tvey ár í 2. deild — var sigurssongur at hoyra. Tað tykist sum um >slag- sangurin< hjá danska landsliðinum., ið luttók í EM-kappingunum í fót- bólti í Fraklandi í summ- ar, hevur fest seg í hugan hjá mongum føroyingi. Leygardagin dundi sig- ursangurin »We are red we are white, we are IF dynamite< yvir vøllin í Hvalba og var hesin sang- ur eisini at hoyra um borð á Smyrli tá fuglfirðingar vóru á veg norður um fjørd aftur til hetjumót- tøku, til stóran fagnað bæði á bryggjuni í Havn og í Fuglafirði. Og ÍF hevði eisini uppi- borið góða mótteku av bygdafólkinum, tí ÍF hevði gjørt tað, ið fåur væntaði áðrenn avgerandi dystin í Hvalba: Teir hevdu vunnið á Royn og tryggjað sær sigurin í 2. deild. Undan dystinum vórðu Royn'ararnir, ið kundu tryggjað sær uppflyting við at spæla javnleik, roknaðir sum »storfavo- rittar« at vinna deildina serstakliga ti at fram- herjurnar vóru byrjaðar at skjóta nógv mål aftur og tí at dysturin varð spæld- ur í Hvalba. Eisini hevði IF roynst vánaligt trý tey seinastu leikumferini. Men ÍF vísti seg at vera væl- og klóktleikandi. Leikararnir sóu út til at hava fingið sjálvsálitið aftur. Líkindini at spæla vóru ikki av teimum bestu leygardagin. Ikki ti, vøll- urin var turrur og góður at spæla á, men nógvur vindur lá oman eftir velli- num og órógvaði hetta í åvisan mu spælið. Fyrri hálvleikur var javnur. ÍF hevði kanska betri byrjanina — serstak- liga ti at Royn-leikararnir vóru avbera nervesir og høvdu trupult við at fáa veruligan leik í lag móti nógva vindinum. Men hvalbingar komu fyri seg. Teir høvdu, eins og IF fleiri royndir at málinum, men hverki teimum ella fuglfirðingum eydnaðist at fáa nakað mál í hesum hálvleiki. Í seinna hálvleiki tá Royn spældi undan vindi- num roknaði ein við at Torleif Sigurðsson handaði steypið til Sonna Jensen málseknu Royn-framherj- arnir vildu lata álopini skola móti málinum hjá Ova Joensen, men tá vístu IF'ararnir seg at vera mál-sóknari. ÍF hevði boðsent trimum av leikar- um sínum, ið lesa í Dan- mark i løtuni, at vera við í hesum síðsta avgerandi dystinum, og vístu allir triggir seg at vera goldna ferðakostnaðin verdan. IF vann nevniliga dystin við trimum málum móti ein- um og vóru teir triggir, Ábraham Hansen, sum her spældi fyrsta dyst sín við ÍF í tvey ár, Eyðun á Lakjuni og Meinhard Dalbúð, við í ellum mál- unum. Eyðun skjeyt tað fyrsta, Meinhard tey tvey næstu og Ábraham var við í uppspælinum til øll trý málini og prógvaði, at hann var eins nógv verdur fyri IF sum hann hevur verið fyri NSI tvey tey seinastu árini — tað er ikki uttan orsek, at hann av mongum verður rokn- aður at vera ein av bestu leikarunum í feroyskum fórbólti. Stutt var farið av seinna hálvleiki, tá fugl- firðingar fingu fyrsta mál sitt. IF fekk stødga Royn álopi og varð bólturin spældur fram eftir velli- num oman til Meinhard Dalbúð, ið trekti út í síð- una við honum. Meinhard skjeyt inn fyri málið. Málverjin hjá Royn royndi at bjarga, men bólturin endaði hjá Eyðun av Lakjuni, ið, áðrenn nakar veruliga varnaðist tað, skjeyt í netið. Frein á IF'arum og nógva IF viðhaldsfólki- num, ið hevði leitað sær til Hvalbiar henda dagin var ófer, meðan Royn — og vit flest øll — stóðu sum kánus. Hvalbingar sóu ikki sørt skelkadir ut av hesi byrjan hjå IF, men enn verri varð tveir minuttir seinni. Enn einaferð lá bólturin í netinum hjá Royn. Málskjútti Mein- hard Dalbúð. Bert fýra minuttir farn- ir av seinna hálvleiki og IF á odda við tveimum málum móti ongum. Hetta var >sjokkbyrj- an« við lít. Hetta var byrjan, ið skelkaði Royn- leikararnar so mikið, at teir í veruleikanum ongan- tíð komu fyri seg aftur í dystinum — ongantíð fingu rætt lag á álopsleik sín. Neyðugt var nú hjá Royn at fáa tvey mál fyri at varðveita uppflytingar- sessin, og royndu leikarar- nir at trýsta spælið oman móti IF-målinum, men í staðin fyri at spæla veru- ligan fótbólt, sum hvalb- ingar so ofta hava prógv- að at teir kunna, so spark- aðu teir bólt í staðin. Tað sá út sum um leikararnir vóru »panikkslidnir« — skotini vóru tilvildarlig og avleveringarnar uttan adressu. Ikki ti, aftaná hålvan tíma kom aftur spenning- ur í dystin. Áhaldandi trýstið á málið hjá Ova Joensen — skilaleyst ella ikki — gav úrslit. Vil- mund Michelsen varð spældur fríur inni í brots- teiginum av bróðuri sínum Dánjal Jacob, ið fekk »debut« henda dag, og skjeyt Vilmund trygt í netið. Minka til 1-2. Frødi á áskoðarunum og rópini vóru aftur at hoyra. Nú skuldi tað vera. Væntandi varð, at Royn skuldi fáa javna orsakað av trýsti- num, men sum so mangan tá eitt lið setur alt inn uppá at fáa mál, so verður verjan gloymd. Allir leik- arar trekkja fram i fremsta rad og gloyma at dekka mótsteðumenn sin- ar upp. Og so var eisini her. Meinhard Dalbúð fekk langa avlevering frá Ábraham og rann einsa- mallur móti málinum. Komin móti brotsteigi- num skjeyt Meinhard og endaði bólturin í netinum til endaliga úrslitið 3-1. Hóast Royn hevði bólt- in í longum letum í seinna hálvleiki, so kom einki burturúr. ÍF spældi klók- ari og vann tí á einum Royn-liði, ið tóktist at vera merkt av nervesiteti fyri ikki at liva upp til ta tungu uppgávu, ið var logd á herðar leikaranna. 3-1, ið nú aftur hevur vunnið sær sess í 1. deild eftir at hava luttikið í 2. deild í tvey ár. Áðrenn dystin varð nógv gjert burturúr Royn og væntaðu flest øll eisini, at teir fóru at vinna tryggan sigur. At hetta ávirkaði leikararnar, er lítið at ivast í, men aftaná dystin sýndu hvalbingar seg sum rættir ítróttar- menn. Teir vóru teir fyrstu at ynskja fuglfirð- ingum tillukku, góvu teimum vakurt blómu- týssi og har afturat eina fløsku av »sjampanju«. Hvalbingar vístu at danska orðatakið »tab og vind med samme sind« kann nytast sjålvt um ein er dapur i huga yvir tapt- an dyst. Sum so mangan áður glapp uppflytingin år hondunum å hvalbingum i sidstu løtu. Næsta ár verður tað kanska Royn, men í ár varð tað so IF og kann 1. deild gleða seg yvir at eitt væl leikandi eysturoyarlið afturat er komið í fremsta rað. Koste he