hósdagur 31. januar 1985síða 6

Síða 6 Útgávudagar: týsdag. hósdag og leygardag Lýsingar skulu vera okkum í hendi í seinasta lagi kl. 10 dagin fyri útgávudagin Vindmyllur — ein nýggjur vinnuvegur EIN nýggjur tåttur í føroyskum vinnu- lívi — framleiðsla av vindmyllum — er nú um at gerast veruleiki og við at fáa fótafesti í einum av heimsins ríkastu statum — California í USA. Stutt fyri jól fóru tær fyrstu Riisager vindmyll- urnar, sum eru gjørdar vesturi í Vágum við farmaskipi til amerikanska meginlandið. Síðani eru hesar vind- myllur uppsettar uttan trupulleikar av nekrum slag. Nú verður so bíðað eftir, at einetið skal kunna verða klárt at taka ímóti streyminum frá hesum føroysku vindmyllunum. TAD er at fegnast um, at føroyingar koma burtur frå einans at hugsa um fisk og aftur fisk. Tí vit eiga fólk, id hevur bæði áræði og kunnleika til at fáast við aðrar framleiðslur eisini. VINDMYLLU-framleiðsla er heilt nýggj her á landi. Umframt tær 13, sum eru settar upp í USA, er ein royndarmylla sett upp í Vágum. Tað er m.a. tí danska vindmylnubyggj- aranum Christian Riisager fyri at takka, at henda nýggja vinna nú helst kemur í gongd av álvara. Riisager er heimskent navn og hevur hann í dag bústað í Sandavági. Hann hevur saman við Bjarna Joensen og Birgir Enni stovnað partafelagið Riisager Elvindmyllur. VIT hava eisini ødrum nógv fyri at takka, kemur gongd á framleiðslu av vindmyllum. Her skulu nevnast teir dugnaligu smiðirnir á verkstaðnum hjá J. K. Joensen í Miðvági. TAÐ er tó altíð so, tá nakað nýtt verður roynt, at ikki øll taka undir við tí frá byrjan, men eru meira trek at trúgva uppá henda nýggja møgu- leikan. Í hesum viðfangi má sigast, at SEV hevur verið heldur afturhaldandi. Hevði hetta stóra felag beinanvegin lagt eitt sindur av orku síni í at royna nakrar vindmyllur, so hevði kanska longu nú verið komin verulig gongd á vindmylnuframleiðsluna. Telefon 118 20 Argjavegur 26, 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Tórshavn Útgevari: P/t Sosialurin Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Mútler Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl Blaðfólk: Hegni Djurhuus Randi Jacobsen Dagny Joensen Uppseting: Pif Sosialurin Prent: P/f Pressan 1981 oddagrein TAD er spell, at teir ymsu stovnarnir, felagsskapirnir og vinnurnar í hesum landi ikki kunnu samstarva betur. Vit mugu tí enn einaferð ásanna, hvussu stóran týdning ein landsplanlegging hevur fyri land og fólk. At høgra hond vert, nvat vinstra ger, og at høgra kann stuðla vinstru og øvugt, at tær kunnu samvirka. Ti samvirka ikki tær fáu hendur, sum byggja hetta land, tá er vónelyst at tosa um menning. DØMINI um óhepna útbygging eru mong og eiga vit nú at læra av teimum. Tað er tí at vóna, at Menn- ingarstovan, sum nú gerst veruleiki, betur kann samskipa og vera við til at stýra útbyggingini av vinnuni. At hon alla tíðina hevur tætt samband við aðrar samfelagstýðandi stovnar so sum SEV, Orkuráð, åhugafeløg o.a. TAÐ er greitt, at vit altíð eiga at vera varnir, tá vit byrja upp á nakað nýtt. Men fyri tað mugu vit hava álit hver á ødrum, eisini tá tað eru hini, sum hava fingið hugskotini til nakað nýtt og óroynt. Vit mugu stuðla hver annan heldur enn at mótarbeiða av berari øvund. VIT vita framvegis ikki, um vind- mylnuframleidsla fer at vera ein vinnugrein í Føroyum. Enn er bert talan um eina byrjan og um stutta tíð eru vit á vegamótinum, har vit skulu gera av, um vit skulu gera sterri fløgur í hesa vinnuna. Tað fara m.a. úrslitini í USA at siga okkum nakað um. VIT mugu so heldur ikki gloyma, at ein slík framleiðsla fer eisini at fáa týdning fyri aðrar vinnuvegir í hesum lítla landi. Her verður hugsað um tær mongu smærri smidjurnar kring oyggjarnar og so tær mongu skipa- smiðjurnar. Tí stórur partur av vind- myllunum skal gerast á hesum ar- beiðsplássum. SO tað er ikki bert av forvitni, at mong av okkum í spenningi bíða eftir at frætta fleiri tíðindi frå vindmylnu- royndunum í Vágum. Tað er eisini ein spurningur um framhaldandi arbeiði til tað fólk, sum á hesum klettum býr. jamú Nr. 13 — 31. januar 1985 Vandavegur Veturin er í hæddini og út it eru fyri varandi kava- veðri Vit í Fámjin hava eisini fylgt við í tí, sum bæði út- varp og blød hava víst á í sambandi við trygga ferðslu. Gott er, at evnið verður vidgjørt í ti álvara, sum flest oll nú tykjast at leggja í hetta samfelags- mál. Nógva talanin fyri ella ímóti ymsu uppskotnu fyriskipanunum hjálpir okkum tó ikki so beinan- vegin. Her suðuri vil eg halda, at eitthvert átti at kunnað verið gjert uttan stórvegis tingingar afturat. Krevini til ábetur á ferðsluviður- skiftini eitt nú millum bygd okkara og Tveroyri eru so sjálvsegd, at farið skuldi verið undir at beta um hetta í stundini Hesin vegur summa staðni verið rætt- aður upp umframt breið- kaður — um ikki alla- staðni beinanvegin — so í stoðum. Størsti bági er tó tørv- andi bilverja tað nógva av vegnum. Serligan neyðugt er at fáa hetta gjørt oman ímóti Øravik. skuldi Okkurt er tó gjørt ymsastaðni til tess at tryggja ferðsluna, men her má nakað gerast bein anvegin. Tað kann valla vera rætt, at okkara skúlabern, sum hvenn morgun skulu av bygdini ikki hætta sær avstad, ti farleiðin er so sum hon er. Bilstjórin, sum man hava koyrt eini triati ár, er av teimum bestu og laga- ligastu, men hóast tað fara tey bert treyðugt í henda góða skúlabuss. Bygdarfólkið skilir ampa teirra, hóast mynd- ugleikarnir higartil ikki hava gjørt tað. Gott í tykkum, fáið arbeiðið byrjað beinanvegin. Fámjiningur Sjónvarp Føroya Nú hava vit havt alment sjónvarp í eina tíð, men ikki kunnu vit rósa ferðini nakað serligt. Hvat er meiningin við at vit her í Feroyum skulu síggja USA í dag, USA her og der. Hvat hevur tað við okkum at gera. Og so allir hasir am. filmir, sum verða vistir. Tad skal vera eitt mark. So vitt eg veit, veråa filmir, ja góðir filmir, gjørdir í eðrum londum. Bæði týskir, enskir, franskir, danskir og nógv- ir aðrir. Men vit her skulu fyllast við amerikanskum tvætli. Man tað er kanska fyri at ríka video-handlarnar upp. fáa tit prosentir av hverjum leigaðum filmi ella hvat! Tað virkar næstan so. Eg haldi, at vit sum gjalda 600 kr. í sjónvarps- gjaldi, hava krav uppá at vera so nekunlunda negd við sendingarnar. P.S. Deyðskoyring á Oyggjar- vegnum Nógv hevur seinastu dag- arnar verið skrivað um ferðslu. Eisini hava sjón- varp og útvarp gjert nakað burturúr. Øll eru á einum máli um, at okkurt munagott má gerast, men lítið verður gjert. Hugsað verður kanska sum so, at hetta er vaksið fólk, ein hevur við at gera og at avgerðin, um hvussu fólk hóttar sær í ferðsluni, má latast hverjum einstøkum koyrandi. Hetta skuldi verið so líkatil, men er tað kortini ikki. Vanlukkurnar allar prógva, at ófantalig koyr- ing ikki kann metast sum einkarmál hjá teimum ein- støku koyrandi, men heldur sum samfelags- sjúka, ið má basast ella haldast niðri við felags tiltøkum. Litid tykist at rina vid folk øll tey vælmeintu råd um skilagóða ferðslu. Hvi so, er ilt at siga. Kanska eru fólk tornom, ti óvanda- koyring av berum treiskni er tað neyvan. Ella kanska er tað so galið, at drepandi líkasælan í veruleikanum hevur tamarhald á okkum. Um so er býðst ikki í betur í bræði. Tá mugu onnur og strangari tiltøk setast í verk strax, líka- mikið hvussu »populer« tey eru. Tað, ið fekk meg at revs- ast var óhugnalig hending á Oynni seinasta sunnu- dag. Suðurímóti = Norðadali koyrdu fimm bilar, hver aftaná eðrum. Ferðin var eftir umsteðunum — einar 40-50 km/t og eingin teirra royndi yvirháling. Men áðrenn nakran vardi, kom sum eitt skot norðaneftir/ aftanífrá ein av bussunum og yvirhálaði teir allar samlar við tí »brølandi« ferð. Tað sigur seg sjálvt, at eingin hevði havt ein kjans um okkurt hevði borist á hjá nekrum teirra — fyri ikki at tala um, um ferðsla var ímóti. Henda koyring var so skilaleys, at myndugleik- in, um hann var á staðn- um, skuldi kunnað tikið kortið har og tá. Øll havast vit at onkr- um, sum ikki bara er rætt, tå koyrt verdur, men tad ber av vid lastbilunum, sum tíðum eru so skitnir og tvitnir, at hverki spjøldur ella ljós av nekrum slagi síggjast. Hetta skuldi ikki verið neyðugt — men aftur er tað helst líkasælan, sum ger um seg. Sum frá er liðið er ávísur trailaravognur, sum ofta er á oynni, so mikið kendur millum tey, ið ferðast henda vegin dag- liga, at tá er bara at halda seg fast og otað seg sum longst út á jaðaran. Ljós hevur hann einki aftan og spjeldur kanska heldur ikki. Øll skulu vit byrja við okkum sjálvum. Tó vil eg heita á almennu stovn- arnar — um ikki at ganga undan — so at hava í huga standin á bilunum, teir eitt nú senda á Oynna. Tínæst mugu Bygda- leiðir spyrjast, um ferða- ætlanin er so trong, at slík koyring er neyðug og um hverji frávik, teir kunnu ganga við til, tå førid er so vånaligt, sum eitt nú henda minniliga sunnu- dagin á Oynni. Volvo