hósdagur 21. februar 1985síða 6

Telefon 118 20 Argjavegur 26, 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Térshavn Útgávudagar: týsdag, hósdag og leygardag Lýsingar skulu vera okkum í hendi í seinasta lagi kl. 10 dagin fyri útgávudagin tíðindablaðið Krisjan Dahl Blaðfólk: “ Høgni Djurhuus Randi Jacobsen Dagny Joensen Uppseting: P/f Sosialurin Prent: P!f Pressan 1981 = Barnið | í okkum Í VETURIN er vónandi við at missa takið. Í ollum førum boðar hann frå goðveðri. Sjófuglurin nærkast landi | og Súlan er komin í Hólman og um góðar tríggjar vikur eru tjøldrini aftur EINGIN føroyingur er so eidasørur, at honum ikki birtast i barmi onkrar livgandi kenslur av hesum stórfingnu várrembingum TEY enn óspiltu, børnini, munnu vera tey. ið einamest kveiklast og á egna hátt liva við í stórfingnu broytingini frá vetur til vár. Okkurt teirra harmast kanska um seinasta kavan, ið fór, men enn fleiri fegnast um ljós- ið, spælikvøldini, ið alsamt leingjast og um vaknandi lívið í bø og haga. EIN ivast tó í, hvussu mikið børn eitt nú á stórplássunum nú á døgum fáa burturúr ellum hesum undrunar- verda. At tey evna at fata og uppliva tað, ið fyriferst uttanum tey, skal eingin ivast í — væl at merkja, um | teimum verða givnar stundir til tess. TÍ skal verða sagt sum er, so eru vit vaksnu í alt ov mongum førum ov dúglig til at skipa fyri, hvat børn eitt nú aftaná skúlatíð helst skulu fáast við. Vit gera hetta í bestu meining, næstan í hvussu er, tí gott er eisini at vita sær, at tey hava nakað at fara til, at okkum ikki hasar tímarnar afturat nýtist at hugsa um hvar tey eru ella ikki. ARBEIÐSLAGIÐ, har bæði foreldrini eru í vinnu er størsta orsøkin til hesa »organisering« av børnunum. Hetta er ilt at gera nakað við, nú so nógv skal til fyri at fáa endarnar at rakka saman. Ella skal so nógv til — kanska ikki, um vit høvdu dugað at verið negd við minni. LAT fara, at vit ikki duga hetta livs- kynstur, men royna vit ikki so gera vit barnum okkara sanna bjarnatæn- astu, ti verða hesi ikki visari enn vit í so máta, so verður framtíð Feroya enn ljótari enn nú. GAMLA niðurlagið: »Oys, eg tími ikki at búgva úti á bygd« ella »oys, ea oddagrein tími ikki at búgva i Føroyum, ti her er einki at fara til« er mestsum niður- dottið. Hetta av góðum grundum, ti valla munni tilboðini um at hava okkurt at fara til« vera størri enn í Føroyum ÍTRÓTTIN er góð, og um úrslitini seinnu árini ikki altíð hava staðið mát við »iløgurnar«, er einki at harmast um fyri tað. Tí skulu úrslitini aleina telja, so eru vit betur fyri uttan ítróttina. Men ásannast má, at eisini ítróttin manga staðni tekur í so nógva tíð hjá børnunum. SKULU t. d. eins nógv tíð farið til eitt nú tónleik, lesnað ella eitthvert skap- andi itriv — fyri ikki at tala um vanligt og »deiliga spontant« barnaspæl, so hevði 24-tima samdøgrid ikki rokkið. LATIÐ okkum íkki skipa so fyri hjá børnunum, at tey, bert tí tey ikki hava nakað av hesum ella hasum at »fara tila, skulu vera rædd fyri at vera saman við sær sjálvum ella javnaldra, ið kanska er eins ørkymladur yvir ikki at vera uppi í onkrum, vit kanska fyri at lætta um hjá okkum sjálvum, so »vælmeinandi« júka inná tey um at fara til. LATIÐ børn verða børn, so leingi rætt og rímiligt er. Loyvið teimum nakað av teirri »érimiligheit«, id liggur í sjálv at vilja skipa fyri dag fyri dag. Viður- kennið meira barnsins dygd eftir, at tað av sínum eintingum kann fáa dagin nýttan uttan okkara fyriskip- anir og at tað eins væl megnar at finna innihald í tí tilvildarliga, sum onnur í ti »undirhaldi«, sum alment er viðtikið sum neyðugt fyri ikki at vera sær sjálvum at meini og ødrum til båga. UM persånsmensurnar harvið kanska gjørdust meiri óregluligar, er ilt at siga. Vit høvdu ivaleyst burturúr hesum eisini fingið fleiri »originalar«, men so sanniliga eisini ungdóm, ið aftur merktist av samljóði við sam- felagið, vit liva í. Nr. 22 — 21. februar 1985 Heldur eyka i javnadarflokki enn jolla i sambandsflokki Tað var ikki eiti á skorð- fleingja. ið Leon Johanne sen lærari og meguligt valevni hjá Sambands- flokkinum á Tveroyri gevur mær í Dimmalætt- ing 16/2 1985. „Har er tú ov grunnur Sverre« er heitið á grein- ini. Nú ætli eg mær ikki út í bladskriving og als ikki at verða so persónligur sum Leon, men bert til tað at verða ov grunnur er at siga, at heldur verða eyka hjá Atla enn jolla hjá Paula. Hvervítt eg veri ting- limur ella ikki hevur einki við sakina at gera. Pauli sat nærum alt legtings- skeiðið bæði sum legmaðer og sum tinglimur, og tá hevði hverki Leon ella nakar sambandsmaður nakrar viðmerkingar. Tað er heldur ikki spurn- ingurin hjá mær at vera úti í kuldanum, heldur ikki at eg fór av góðum skipi, tað veit eg at tað var. Gott at tú sannar tað, tó er tað ikki tín uppgáva at bása meg politiskt. Mínir veljarar kenna meg og vistu mær stórt álit til legtingsvalið 1984, og tað er mær nokk. Annars er orsekin til skriving Leons mínar smáu og fáu viðmerkingar — til stýrið undir sambands- leiðslu frá meti tær ingar Men tá mín annars góði vinur Leon gevur seg at verja sambands flokksins, so ger hann tað ikki við grundleysum skuldsetingum. Hann má halda seg til veruleikan Viðmerkingar hansara til stødu javnadarflokks ins til virkini i Hvalba og i 1980-1984. Eg tola vidmerk- stødu Vági eru beinleiðis ósann- leiki, og hevur bert eitt sikti: at sáa split. Tað er ring byrjan at drýta í egið reiður, og tað er tað tú ger við slíkari skriving. Hon er skaðandi fyri hesar fyritekur, eins skaðandi og skriving for- mans tín hevði á sinni, ímóti aðrari fyriteku í Vági, sum ikki bleiv lív lagað. Men mín góði vinur Leon, áðrenn tú leggur á, so tak hondina í egnan barm fyrst, tí ikki ber til at tosa um ein annan, uttan fyrst at hyggja um seg sjálvan sverre Midjord Einki serligt sannleiksvitni Í stórari grein í Dimma- lætting leygardagin 9. feb- ruar 1985 ger Johs. Martin Olsen upp tíðina hann hevur verið í Fólka- tinginum fyri Paula Ellef- sen, meðan hann var løg- maður. Í hesum sambandi sigur hann frá, hverji megnar- verk hann hevur útint hesi árini — og greiðir m.a. frá, tá Atli Dam vendi sær til hansara í spurningi um ílegging til Realkreditt- stovnin, og hvussu mikið tað hevði at týða at hava kanalirnar í ordan til stjórnina. Í einum eðrum feri nevnir hann, hvussu hann „bjargaði“ okkum hækk- ingar í fólkapensjónini, aftaná at undirritaði, væl- sagtans, hevði »syrgt« fyri, at táverandi javn- aðarstjórnin hevði strokið játtanina á donsku fíggj- arlógini. Til hetta er stutt at siga, at tað er ikki rætt, sum Johs. Martin Olsen ferir fram. Tað er beinleiðis rangverg tala. Eg trúði, at hetta evni nú var úti av verðini, so ofta hevur tað nú verið frammi. Men sjálvsagt, tað er hetta lagið bert at taka eina lygn uppaftur nóg ofta, so eru tað tey, sum trúgva. Johs. M. Olsen veit, at tað vóru hansara menn í landsstýrinum, sum ikki vildu seta uppskotið um broytingar í sosialu lóg- gávuni í verk, so sum upp- skotið var lagt úr hondum av landsstýrinum framm- anundan (Vilhelm Jo- hannesen), ja, uppksotið var beinleiðis burturtagt, tí tað mátti ikki bera á brá, at tað kom igjøgnum Framhald á síðu 7 eee er sø