týsdagur 2. apríl 1985síða 7

A nr Nr. 39 — 2. apríl 1985 x Air 4 x 1 ? , ) 1 Kl Ki K karmin av x I 4 4073 arun kenslur hjå okku sur krigstidin v Ippli i hetta fyri so mo r løcen tc r restiur ppuvdu netta IvI n i nuiesen val pri 1 mongum árum síðan. og mangt er eisini broytt iátíðarhaldinum av t hesum degi, síðan tá Eg spurdi pápa hvussu hansara konfiram- tiónsdagur var hildin, tað var í 1912. Hann gekk til í Hvalba, hjá Gulak Jacob- sen, presti, og búði í Hvilba undir fyrireiking- unum. Aftaná konfirma- tiónina var gingið heim aftur á Tveroyri, har ein drekkamunnur var fyri teimum, sum komu inn á gólvið. Gávur mintist hann einki til. Tá bróður mín og eg vóru fermdir, undir krígnum, var kanska eitt sindur meira gjert burtur úr. Allir okkara 4 lærarar, úr realskúlanum, komu min, inn á gólvið og, sum siður var har suðuri tá royndi at elsini prestur, røkka so sum nógv sum kveldi fekk, var 30 kr., og tað var ein gjørligt Størsta sama gávan, eg ørandi upphædd, helt man ta. Í dag er rúmsáttari í allar mátar. Men trupul leikar tykjast kortini at vera — fyri mammuna Hvussu skal hon fáa pláss til teir nógvu degurða- gestirnar o.s.fr. Fyri kon- firmantin er nógv at gleða seg til. Hann hevur longu gjørt av, hvussu prutlid skal síggja út, ella hvat fyri stereo-anlegg hann okkara tá, hesin sera virkni maður bæði kirkjugátt, hús og ungdómsarbeiuði, sum eisini hevði so sera góðan hug og hegni til at arbeiða við jørd, at eisini innan meinigheits- hon, eins og hansara andliga virki. har åvøkstur. Í samband við matiónina minnist eg ser liga væl eina hending Vit høvdu jú bretsk her- vald í Feroyum tá, og har suðuri hjá okkum var eisini ein lítil herdeild. Hermenninir búðu á Marknoyri í fyrrv. sethús- unum hjá Gamla Nolsee og hjá Johan Mortensen, sum tá var fluttur til Havnar, yvirmenninir i tignarligum fráleika, í húsunum hjá góðan kontir- á Johannes Larsen, navnframa hvala- skjótaranum, Sonja eisini nevndur Larsen hetta navn fekk hann frå ettir hvalabáti sínum »Sonja« grenlendingum Men bretar hevdu tvinnar útselur á Markn oyri, einahelst ætlaðar hermonnunum sjálvum, tey sokallaði NAAFI Millum annað var í út- seluni í húsinum hjá Gamla Nolsee sigarettir og, fyri okkum forkunn- ugt, góðgæti, sum loypti brell á okkum óvitar, og hermenninir vóru eisini beinasamir og seldu teimum, sum pening ni ur r Á UM A # Ja imman ð sterk bretska så 1 3 uppá eins og ásttiknir frensar, og tá átti hver maður eina hampuliga góða spann, og ferðslan var livlig har á staðnum Minni gott var lagið, tá tunnan var tóm, men væl fylgdu menn við, og tað gekk sum rótasúpan um bygdina, tá ein amma aftur var komin. Men, óreint í tað, hon var tung, og tað var ikki bara sum at siga tað, at fáa hana upp á stabban at liggja og kranan settan í. Tað kundi eisini taka tíð, alt meðan menn ótolnaðist meira og meira Til konfirmatiónsdag okkara ætlaðu vit, millum annað gott, eisini at hava nakað roykjandi inni, og tað kundi fást bæði bíligt og gott í NAAFI. Eg hætti mær so inn at keypa. Og tað gekk væl, men tå eg Var á veg ut kemur ein Hann lætst at blíva óður og skel aftur, yvirmaður inn daðist, tá hann sá ein óvita við fleiri pakkum av sigarettum í hondini. Eg gjørdist kløkkur = og skundadi mær ut, at hann ikki skuldi taka alt frå mær. Men eg fekk t6 vid, beint sum eg fór gjøgnum dyrnar, at teir innanfyri, og tað lætti hjá mær. smirsist Vestari á Marknoyri stóðu húsini tey, navnframi sum sjógarpur Hugleiðingar x x a t + x x D IPDna f I 1 É Kaliistov na mangt eitt kveldi undir krignum uppi á loftinum, á teirru lítlu skrivstovuni uppi undir tróðrinum. Tað hendi av og á, at pabba og Petur sótu og hugnaðu sær við einum leggi av bretska stoutinum har, aftaná afturlatingartíð. Hetta var ein belamyrk tíð. Myrkaleggingartjeldini vóru drigin fyri, einki getuljós, og einum dåmdi lítið, at nakar av eins egnu var úti, og man visti ikki hvar. Eg leitaði mær ti av og á út á Marknoyri, og var saman við teimum, meðan teir greiddu heims- steðuna, sum í teimum døgum var bæði fløkjaslig og villingarsom Ég hugnaði mær við at roykja, og tað vóru turk iskar sigarettir, hvussu tær so annars vóru vilstar ta longu leið til Feroyar í krigsårunum Pabba og Petur vóru góðir vinir og samstarvað- ust væl. Tá Petur seinni undir krignum tor undir at byggja kondittari, tå gjørdu vit á verkstaðnum leg var ta so Vaksin, at eg var við) alt snikkara- arbeiði: vindeygu, hurðar, borð og stólar í rú alt burtur úr Annað fekkst ikki tá Mvrafjørdur, sunnanvert Men fyri at venda aftur til tað gamla Marknoyri tær gomlu lonirnar sum stóðu omanfyri vegin har, allar bræddar, nakrar flag taktar, so er alt tað nú burtur. Og her var tó nakað av tí, sum tú kunnaðist við, ein partur av bygdamyndini í tínum barnaárum Hvussu mong okkara huksa væl um hetta at vit, tað unga ættarliðið tá sum upplivdi hesi søguligu ár, krigsårini, sum vóru einastandandi ikki bert í foroyskari segu, men í heimsseguni, høvdu ein framíhjárætt, sum neyvan fellir nekrun foroyskum ættarliði aftur í lut. Hetta var ein tíð, so oddarnar Hvat er tað so fyri eitt fyribrigdi, hetta at vilja mana tram attur úr minnisgoymslunun tað farna og, um tað var meguligt, at geva tí aftur? Ein sorgblid im åsannar, at farid er um midjan aldur, at krøkia seg i teir skjótt 1Vervandi dagar? A ongan hátt Tað er meira ein spurn ingur um identitet. Sum er da vit, í besta sur stíli, fram á flóðaldu væ ferdarsamfelagsins, uttan at huksa um, at vil longur og longur frá tryggari grund. Og hetta er prisurin, rang sidan av heidurstekinum (medaljuni) vit missa okkara identitet, tað sum vit kunnaðust við, kendi hoyra til. Eins og F BS hugtakið identitetsmissur er tað, og ikki okkara foreldur og enn abbar og ommur, hava henda sálar minni okkara liga trupulleika at dragast við Roynir tú í dag, har video, stereo og bilar eru stavnhaldi, at greiða teimum ungu frá, hvussu tit upplivdu barnaárini, so fært tú orðið »bygdasligt« tveitt í nasarnar Og tó má tað í okkum ellum vera ein tráan eftir einum bletti, vit kunnast við, sjálvt um dagsins skundur og ófriður vilja keva hesa tråan Danska skaidl Jepp« Aakjær sigur einun na PR. sang sole1dð1s Hvad var í rde li a dets I ær de KKE en pi eden da bandt Om ikke vi drog fra det yderste hav for bøjet og rynket at stå og høre de kluk. de mindernes suk fra bækker VIKYSSEL son Johannes Slek, professari, viðgerð í bók síni >Eksis 1 tentialisme« identitets- spurningin: tann leik lutur, ein kom sær 1 1 In num, bæði í arbeiði og frí tíð, kann kennast sum eitt haft. Frælsið er skert, neguleikarnir spiltir. Tá 11 ] +;l i TT + seriiga lila vu ti, Kennist tað sum ein sorgarl KUT nakað, sum eg átti, el gloppi ikindini voru einaté rð har mær av hondul men eg gjerdi IKKI 1 1V teimun og nú er tað um E ge nt