týsdagur 2. apríl 1985síða 8

Fundurin verður hildin í hesi raðfylgju AÐALFUNDURIN 1985 SN AKA: FER STJÓRN FØROYA KEYPSSAMTØKU Pakkaferðir við Smyril Line Ii Y foorniry . I hesum døgum veråur ein + r t rðr “1 TV yri pakkalerðir hjá DMmyr Í Line givin út bæði í Svø ríki, Noreg og Danmark ð er sum I verð rr » x Kit 1 8 — tað ein kundi hava identi- fiserað seg ongantíð tikið í nýtslu, og við, var nú er tað ovseint. Gerst ein nú greiður yvir, at orsekin til hesa sorgblíðu, hesa nívandi uppliving er eitt mistak, ein gjerdi: hetta, at ein kom á eina ranga rás her á lívsleiðini, ja so kann lívið gerast ein ævig vallara- ferð, ein steðast onga- staðni, roynir alt, í eini vón um at rekka tí, ein einaferð lat gleppa sær av honum. Nakað soleiðis sigur Johannes Slek, professari. Og vit mugu eisini á- sanna, at sjálvt upp ímóti dustsins árum krekja vit okkum mangan í hetta aktiva lívi, kanska í teirru trúgv, at samfelagnum tervar tað, sjálvt um vit øll, tá hartil kemur, eiga at duga at ásanna, at tíð okkara í lívinum er við at vera runnin, og at morgin- dagsins samfelag er teirra, sum standa í mandómsins aurm Smyril Line og skipi tess ymsar ætlanir fyri Í Førovum, Hetl navt Vit høvdu gott av at veri mint å, ella kunna um, meginregl- urnar í teirri stoisku lívs- áskoðanini. Stoicisman er teimum mongu heimspeki- ligu skipanum, her í Vest- urheimi, sum allar hava gjørt eina roynd at koma endamálinum, sannleik- anum so nær sum gjerligt. Tann stoiska áskoðanin er, at vit menniskju eru skapað til at gera góðar gerðir, og annars at vera fús til at laga okkum eftir alheims (kosmos) lógum soleiðis, at vit skilja deyðan og alla aðra liding, sum ikki slepst undan, sum partar av eini guddómligari skipan, og sum eina avbjóðing til alt tað besta í okkum: til tey evnir, sum náttúra okkara, við hesum áður- nevnda fyri eyga, er ut- gjørd við. Kanska er hesin Orimi- ligi, yvirstressaði aktivi- tetur okkara, henda latan um seg ganga, henda mammoniseringin av stór- (0) ein av ——————IKiiiiiwiiewWh:ti> "20. Toms ss yt Im, VUSS leggja sær It im til rættis, vona teir, at gera viðskiftafólkið nøgd bæði viðvíkjandi tí, sum er at ippliva og sjálvum pris bæru kenslum okkara, veraldargeranin av teirru tráan, sum vit øll eiga í barmi, eftir at byggja á varandi, andlig virði, sum hverki inflatión ella húsa- gangur kunnu hotta, bert ein ótilvitað ræðsla fyri innari menniskjuni, ein flýggjan út í villa dansin um gullkålvin, ti kvirran kennist okkum óunnilig. So hvi ikki nyta nøkur góð ár, um ikki fyrr, so í tí tyngra endanum av lív- inum, til djúpa huksan, eisini venda móti einum sjálvum. Bretski = heimspeking- urin og matematiski snild- ingurin Bertrand Russel sigur einastaðni soleiðis, at tað eru nógvir spur- ningar, teirra millum eisini tílíkir, sum eru av djúpasta týdningi fyri andliga lív okkara, sum vit helst ongantíð fáa svaraðar. Hevur, t.d. al- heimurin, (universið), nakra heildarætlan ella - -endamål, ella er hann bert ein tilvildarligt fyribrigdi á einari lítlari gongu- ein krossaðan kekk saman við inngjaldingunum í ein bjálva, sum eg leggi í postkassan! Postboðið ber mær kvittaninar aftur OD OO OS SO OO 00 Smyril Line hevur k eitt týðandi ferðasamband við Ísland hav: nava I hesum sambandi teir trý uppskot til ferðir, fevnir um rundferðir við ymisk sum bili, fritid í summarhúsi og id á hestbaki. frít stjørnu, okkara jerð, har lívið einaferð sambært vís- indina, verður ómeguligt at liva? Er tað góða og tað illa av týdningi fyri al- heimin, ella bert fyri okkum menniskju? Russel, sum var av- gjørdur ateistur, sigur víð- ari, at so glogt so geislandi mannavit og hugflog er, so vil tað tó einaferð verða týnt, tí endaleysa rúmdin skal skakast, alt verður aftur dust og eska, og ævinleiki er eingin. Men so leingi til tað hendir, er tað skylda okkara, at halda eginleika- num til at huksa, tilvitan okkara má ikki køvast, vit mugu halda uppi eginleik- anum til at undrast, undrast yvir øll fyribrigdi í náttúruni, sum fyri ein stóran part, til ævigar tíðir, koma at standa ósvarað, undrast yvir tað velduga kosmos, alt hetta, sjálvt um vit vita, at alt ber feigdina í sær. Um vit kunna fylgja honum í tí dómi hann fellir Nr. 39 — 2. apríl 1985 — ; | | | | = Postverk FeroY" | = Þosthúsið i Posthusbrekka * | 3800 Torshavn | Avgreldsian | | Í Hetlandi eru tveir hesum sambandi hevu ferðameguleikar Hesir Smyril Line fingið í lag eru fritid á hotelli ella í fri- samstarv við fleiri reidari tíðarhúsi soleiðis at ferðaseðlarnir Í skránni er eisini nakað kunnu gerast bíligari um Noreg. har meguleik arnir hjá feroyingum a ferðast eru sera góðir. I yvir ellum, sum livir og má blíva steðutakan hins rørist, má hver einstakur einstaka men, sum Kierke- taka steðu til, um fatan hansara rekkur so langt Tað er tó sagt á ein nokk so poetiskan hátt, hóast tað kann tykjast styggj- andi. Tann aldargamli spurningurin er fram- vegis: hvat er sannleiki? Fyri 2000 árum síðan spurdi ein rómverskur landshevdingi í Judea: hvat er sannleiki, síðan feldi hann dóm yvir drott sannleikan og tváaði hendur sínar. Seren Kierkegaard sigur um hetta, so torskilt tað enn ljóðar, at einhver lívs- áskoðan kann vera sonn fyri tann einstaka, um tann einstaki í sannleika livir eftir hesi síni áskoð- an. Men hvat er so sann- leiki, hvat einari lívs- áskoðan viðvíkir? Ein objektivan sannleika sum tann, ið vísindin skilir sum sannleika, kunnu vit ikki her vísa á. Steðutak- anin til henda spurning, gaard sigur, objektivt prógva at ein lívsáskoðan er sonn, kunnu vit ikki. Vit kunnu, við tankans megi, troðka okkum longur og longur inn í tað ókenda landi, sum er millum tað tilvitaða lívið og ævinleikan, kunnu halda at vit hava rokki sannleikanum, men ongantíð fáa váttað, ob- jektivt, at so er. Tað fræg- asta, vit kunnu gera sum menniskju, er at vera við til, av og á, at leggja ein stein afturat tí stóra bygningsverki, vit kunnu kalla tempul sannleikans, sum arbeitt hevur verið uppá, alt síðan menniskju fóru at huksa, men sum ongantíð verður fullgjørt. Niels Juel Nolsee