leygardagur 28. september 1985síða 15

Nr. 110 28. september 1985 úr Havnar Dansifelag Festival folklorico de los Pirineos I summar voru førovingar, meginparturin dansistevnu i Spania. Stevnan hildin í bynum laca uppi í Pýreneunum, ilandspartinum Aragon frá 30. juli til 4 august. Umframt foroyingar vóru á stevnuni 45 bólkar úr 30 ymiskum londum Hvønn dag, fyrrapart og seinnapart, varð farið í býin, har dansað í arð á torgum í gøtum og á vegamótum. Hvor bólkur dansaði minst eina ferð á Plaza de Biscos, einum torgi mitt í býnum. Umframt hetta var eitt tjald sett upp, einar tríggjar ferðir so stórt sum Ítróttarhollin i Havn, har id framvísingar vóru um kvøldarnar, og har hvor bólkur minst eina ferð slapp at vísa sítt kynstur Foroyingarnir búðu, saman við einum parti av hinum luttakarunum, í einum skúla, sum árið runt varð brúktur til at hýsa skúlabornum úr bygdunum nær- hendis. Matskaffað varð í eini stórari hernaðarligari kasernu. Ferðaleiðari hjá foroyingunum var Tóri í Hoyvík. Wentzel Andreassen stílaði fyri dansinum Báðir greiddu hesar uppgávur væl og virðiliga, og hóast ofta var neyðugt at broyta og umskipa skránna, gekk alt sum eitt spæl Fyri foroyingarnar var hetta ein minnilig ferð. Blidskapurin var stórur. Stevn- an var sum ein flóð av livsgledi og kæti, kundi verið rópt ein >sponsk olavsøka«, At kalla allir bólkarnir leiktu á ymiskum ljóðforum Men afturímóti høvdu teir tann fyrimun, at teir kundu bjóða spaniólum upp í dansin sum vardi, ikki tveir dagar, men eina viku Førovingar høvdu »bara« dansin og kvæðini Hetta sýntist at ríma væl við spanskt lyndi, og ofta, tå førovingar buðu fólki úti á gøtuni uppí, geltu fagnaðarrópini av altanum og úr vindeygum! Ikki eigur at verða gloymt, at hovuðsendamálið við hesi stevnu var at arbeiða } r friði millum allar heimsins tjóðir ) oðralagi og 10rar dan ri kærleika, A ein hátt verið á egin til Pam var henda ferðin oðrvísi enn allar í Tad vildi so til, at nakað vestan fy nlona. er skarðið, sum spar logdu let kalla Runtsival standist hvat teir út úr laca og hálvgum tíggju koyrdu skrivað Sosial teimum. ið við var, rithovundurin Hanus Andreassen, hevur Hetta er sum við vóru í inum nokur orð um ferðina helst ikki nøkur vanlig Hanus biður lesaran tey, ferðini halda sær til góðar, um eitt sindur av yrking er vavt upp í fråsøgnina, tí, sum hann sigur »yvir Runtsi- helst tyrnidalar- Orðið ronces«, t.e Runtsival. merkir val sveimaði eitt petti av Føroyum, og soleiðis bar tað á, at eg eitt bil gloymdi »vallées de tid og stad« nir. Ein summardagur i Runtsivali TIDLIGA EIN FYRRAPART koyrdu vit ut ur fjallabynum. I bussinum var tøgn. Henda tøgnin Eftir Hanusi Andreassen trummu og violin, kastagnettir, sekkjapipur, bongotrummur, tandar við bálið um hádimmið, umframt gerðarkvinnur, húsmeður, arbeiðs- menn, skipasmiðir, bókaverðar, skrivstovufólk, urtagarðsmenn. Antonio, hann sat við korti framm- anfyri sær, á hesum leiðum hevði hann ikki verið fyrr. Eg kveitti var hverki skyld við meði ella aftur um meg, og, hugsaði eg, hvat Hesin skurvblandingurin boðaði frá reddirnar á fransunum úr Tardes, svevn, var meira sum eitt spent gjørdu vit, sjóramans børn, vaggað onkrum hægri, savnandi stavnhaldi. sum sungu fjøllum sínum lovsong, andarhald, sum sótu vit — hver í av Atlantshavs sigaldum, á teimum Mekka? Jorsala" so tað tók um hjartað. Tilverunnar loynda lutakast — og onkur langtan djúpt inni í okkum sjálvum — hevði ført okkum niðan í henda býin uppi undir Pýreneara- fjøllunum. Her hevdu vit búð í tríggjar dagar. Vit hevdu vitjað borgirnar, bæði ta úr miðeldini og ta nýggjaru á fjallinum uppi yvir bý- Vegurin ringir seg vestureftir mestsum eftir slettum. Landslagið er blidligt, fram við vegnum síggj- ast akrar, longur burturi skógvaks- nar herðar, heyggjar og hólar, uttast sunnanfyri og norðanfyri lágreistar fjallarødir. Summastaðni síggjast skamt frá vegnum avgamlar turru, smølu fjallarásunum, har iva- leyst einaferð Rosinanta hevði knuggað undir síni ediligu klyv? Her sótu bøndur, timburmenn, rein- sínum lagi — og bíðaðu. Sólin skein oman og niðan. Haðani eg sat, sá eg á tað lodna handarbakið á bilstjóra okkara, ti lågvaksna, døkkholdada num. Vit høvdu sæd gudlydnar bygdir, tær standa sum krunur ov- kvinnur kvei''- sínar kertur inni í ti ast á høgum vålum, ivaleyst bygdar ; stásiligu dómxirkjuni. Vit høvdu har fyri at verja seg ímóti atsókn ; tingast vid mælskar gøtuseljarar Okkurt geitafylgi er at siggja. Men 3 Vit høvdu vålad i gøtum, sum vøru neyt síggjast eingi, tey er biti i munin smalri og nógv longri enn longur uppi Í fjøllunum skotini í heimbygdum okkara. Vit Nógvastaðni sæst, at pinjur eru Se høvdu heilsað upp á óvitarnar, kint teimum eldru um vangan, borið teir smærru halakukk. Í vesturskininum hevdu tannleysar ommur veittrað til okkara av háreistum altanum plantaðar av mannahond, ivaleyst fyri at festa moldina, sum er hervilig at rýða burtur, tá ið regn og áarferi er. Vegurin, vit koyra eftir, er ein av sanktajákupsleiðunum Henda Okkara stevutu spenniskógvar vegin koma pílagrímar stríðandi í hevdu heilsað upp á allan heimsins ellum veðri, mangan bæði hattleysir fótbúna, húðarskógvar úr Kina, og vattleysir, fyri at stytta sær um | hollendskar tuflur, skógvar úr Java dvelin í reinsunareldinun og Sri Lanka, Rumenia og Tahiti, Tungubondini eru loysnað. og Gamalt sjúkhús, bygt í Runtsivali til pílagrímarnar umframt tær óskeddu iljarnar á prátið gongur í bussinum, lågmælt, breðrum og systrum okkara úr um leyst og fast. Maðurin, eg siti Angola, Nigeria og Panama. undir liðini á — hann er væl eldri enn Kverkrar okkara hevdu kappast við oll heimsins ljóðfer, harmoniku, fiól, málkenur. Men hann dugir so væl at bera sínar kenslur og eg er ikki