leygardagur 2. november 1985síða 24

Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — tvamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! “ Í gjár var minningardagur teirra sjó- látnu. Sum vanligur siður hevur verið helt logmaður rødu á Sjómansheiminum i Haun. Aftaná varð farið niðan í Viðarlundina, har kransar vórðu lagdir við minnisvarða teirra sjólátnu. Tilsamans 5 foroyingar sjólótust hetta seinasta árið. Atli Dam logmaður segði: Tann, sum gevur sær stundir til at lesa tey mongu bókaverk, sum í dag eru til okkara Sjovinnu og siglingarsegu verður ljúpt hugtikin av teimum 1smmi em hnop av rum og keldum hagtelum stikkun Hetta eru gt s ymiskan hått hjå okkara tey seinastu men ofta eru og meira tey 1 en Gapran og tungan okkara sjóvinnu-, ut 'g siglingarsegu a til demis so- tíðarskeiðnum frá ktober 1926 og fram til mars ifalt og beinrakin lýsti Djurhuus hetta dapra tíðarskeið ST Hans Andreas leiðis myndaði hann teir mongu sorgarleikir, sum fjala seg aftan fyri hesi keldu hag- tei. V sum í dag liva og virka í Feroyum, kunnu valla av sonnum fata tann veru- leika okkara forfedrar dag- liga livdu í — við 12 til 14 sjólatnum monnum í miðal so at siga á hverjum ári. Men fata vit ikki rættiliga tey beisku kor, sum hesi tel tala um og sum buðust okkara sjófólki slupptíðini, so kunnu tey í hvussu so er læra okkum av álvara at fata, hvussu fast bundin okkara lagna altíð hevur verið at havinum Um vit nú tóku fram hagtøl frá okkara egnu tíð, so vildu tey, sum øll vita, víst eine aðra mynd. Skaðatilburðirnir Harrin havi lov! steðugt minkandi, alt skipini eru vorðin sterri, sterkari og betri. Nav- á havinum eru meðan igatiónstól og trygdarútgerð kunnu illa samanberast við tað, sum sluppfiskimaðurin mátti hjálpast við. Vit kunnu eisini semjast um við slupptíðini í huga at arb eiðið á sjónum er hóast alt vorðið munin tryggari, og tann, st dag hevur sítt lívsyrki á sjónum, er ikki staddur í sama beinleiðis vanda, soleiðis sum steðan var dagliga tey fyrstu seksti árini av okkara eld. Tað vildi verið ótakksamt, um vit ikki viðurkendu hetta og kundu fegnast um hetta Samstundis, sum vit eru takksom um henda veruleika, so eiga vit ongantíð at gloyma at hava sterri og sterri trygd fyri eygað, so hvert sum vit nútímansgera og byggja út okkara veiði- og skipaflota Men vandi er, sum teir gomlu tóku til, í hverjari væl- ferð. Tann tjóð, sum frá skaparans hond hevur fingið ta lagnu at hava hjallin á sjónum, sleppur ongantíð heilt snikkaleys, soleiðis er tað, og tí eru vit komin saman her í dag. Hetta er eis ein viðurkenning av, at ast talið á teimum, sum ð tók í hesum farna ári, etur ikki kann berast við eitt nú tey depru saman- tríatiárini ella krígsárini, so er missurin hjá tí ella teimum einsteku, sum rakt eru, eins svárur kortini og telist ikki í telum Tann tann materiella framgongd, sum samfelagnum hevur verið fyri hesi seinastu tríati árini, hava eisini sín prís og sínar skuggasíður. Framstig kunna vit ikki vera fyri uttan og sjálvsagt er tað okkara nútímansgerð og skylda at útbyggja sam- felagið, men tað er eisin skylda okkara sum menn- iskju — so ósamd vit annars kunnu vera — at ansa eftir, at tann prísur, vit lata fyri fram- stigini ikki verður ov hegur. Eisini her er vandi í vælferð — eg hugsi um tær mongu og syndarligu ferðsluvanlukkur, ið kosta serstakliga nógvum ungum lív og heilsu. Hesir sorgarleikir eru daprir blettir á einum gerandisdegi, sum annars kundi verið ljósur og bjartur. At vit nú eru komin hartil, at ferðslan á landi krevur fleiri mannalív enn hevuðsvirksemi feroyinga á sjónum, má fáa okkum at steðga á og hugsa okkum um — og kanna eftir, um ikki hetta er nakað, sum vit kundu bett uppá, so hesir meiningsleysu tilburðir ikki ryktu so mong av okkara ungu burtur úr lívsins blóma. Veðri og vindi eru tað ikki vit, sum ráða, og tað verða framvegis umsteður, har sjálvt tey sterkastu og best útgjerdu skip ganga burtur Tá kunnu vit einki uttan „biðja hann sum er og var at varðveita teir, ið fóru av stað “ sum Hans Andreas tekur til í tí yrking, sum eg citeraði í áðni Heldur ikki í tí ári, sum er Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Minningardagur teirra sjolåtnu farið, síðan seinasta alla- halgannadag sluppu vit undan sorgartilburðum á sjónum. Vit sum ikki bein- leiðis eru avvarandi, kunnu so lítið gera. Kortini er tað so, at hóast vit kanska íkki kendu teir, sum havið tók, sa kunnu vit enn rerast, so ger- ast vit ell hugtung og illa við, tá ófrættarboðini berast um landið. Tí kunnu vit og vilja vit her vátta okkara djúp- astu samkenslu við tykkum, sum vara av teimum fimm,sum vit serstakliga hava í huganum við hetta minningarhald Teir eru Julius Purkhús, Klaksvík, giftur, 69 ára gamal, deyður á báti í november 1984 Bogi Eiriksson Jacobsen, ættaður úr Nólsoy, ógiftur 22 ára gamal, druknaður í Danmark í desember 1984 Per Olsen, ættaður úr Ser vági, ógiftur, 26 ára gamla burturgingin við danska bát inum »Nordørn« í desember 1984 Jógvan ættaður úr Sandavági, giftur Jákup Johansen 34 ára gamal, burturgingin við »Nordørn desember 1984 Kristian Asbjern Rustin ættaður úr Fuglafirði ógiftur, 30 ára gamal, burtur- gingin við »Nordørn« í des- ember 1984 Vit minnast teir við djúp- astu virðing — vit vera valla í komandi árum heilt spard fyri tann dýra prís, sum okk- a fongríka hav eisini í ár kravdi av feroyingum, men vóna, at styrki er til at bera missin og troyst til teirra, sum mist hava og missa Vit biðja um signing Hans- ara, sum tók Atli Dam, legmaður leggur krans við minnis- varðan í Viðarlundini í Havn