hósdagur 28. november 1985síða 9

Nr. 136 — 28. november 1985 aðra segu. Teir sótu inni á eini restaurant, tá ið Yurchenko spurdi hann, um hann fór at skjóta eftir honum, stóð hann upp og gekk út. >Nei, tað geva vit ikki ímóti avhopparum,« segði CIA-maðurin. «Eg komi aftur um 20 minuttir«, segði Yurchenko „Um eg ikki komi aftur, so er tað ikki tin skyld.« Hann kom sjálvandi ongantíð aftur, men fór beinan vegin til sovjetisku sendi stovuna, ið var stutt frá. Eingin veit enn hvat fekk Yurchenko til at broyta steðu og fara aftur til heimlandið, men meguliga er hann vorðin heimsjúkur, eftir at eitt russiskt konufólk í Kanada, hann steig upp í veingin við, vendi honum bakið. Hendingin hevur verið nýtt út í æsir av sov- jetisku fjølmidlunum til at vísa hvussu skammleyst og ósmæðið mannarættindabrot verða framd i USA. Tá ið Yurchenko kom fram í sovjetiska sjónvarpinum, tosaði hann í einar tveir tímar um viðferðina, hann fekk hjá CIA „Teir pindu meg og góvu mær doyvingarevni,< segði hann. Ein sovjetiskur doktari, ið var við Yurchenko í sendingini, bar hend- ingina saman við royndirnar, nazistar gjørdu á sovjetiskar krígsfangar. Frásega Yurchen- kos tóktist heldur markháttlig við hvert. Og síðan segði hann vreiður: >Teir noyddu meg eisini at liggja í sólini og verða sól- brendan til at fáa burtur tann grøna litin av húð mini.« Samstundis sum Sovjet ger so nógv burtur úr mannarættinda- brotum í USA, hava myndugleik- arnir minkað um forðingarnar, sum settar eru fyri fólk, ið vilja flyta úr Sovjet. Sum demi kann nevnast, at í alt hava 24 russ- iskar konur hjá amerikanskum borgarum bíðað eftir loyvi at flyta til USA, summar í nógv ár, og nú hevur triðingurin fingið hetta loyvi. Men hóast loyvið er komið, eru kvinnurnar ivingar- samar. Ein av teimum, Irina Mc- „Knappliga fataði CIA-maðurin ta egiligu steðuna: russiski avhopparin, ið hevði etið nátturða saman við honum, fór ikki at koma aftur!“ Clellan, ið gifti seg við einum am- erikanskum professara fyri 11 árum síðan, segði við blaðmenn, at hon vildi ikki trúgva uppá hesi lyftini fyrr enn hon helt útferðar loyvinum í hondini Tað ger spurningin um manna rættindi eitt sindur flekjasligan, at mannarættindi eru ikki greinað upp á sama hátt í USA Amerik anarar leggja dent á rættin hjá tí einstaka, sum talu- og trúar- frælsi. meðan sovjetar leggja hevuðsdent á rættin hjá kollekt- ivinum, i treytar rættin hjá ein- staklinginum Sambært jetiska sjónarmiðnum eru tað grundleggjandi mannarættindi at hava arbeiði, húsarúm og at- gongd til almennan sjúkrakassa Rættur, ið ikki er so ítekiligur, hevur nógv minni áhuga. Sovj}- etiskur professari í legfreði segði við tíðindastovuna TASS: »At 9 milliónir menniskju eru arbeiðs- leys í USA er váttan um tey grovu mannarættindabrotini Ii landinum.“ Sovjetisku myndug- leikarnir síggja soleiðis manna- rættindi, ikki frá politiskum, men materialistiskum sjónarmiði. Helsinki-avtalan, ið varð undir- skrivað 1974, m.a. bæði av Moskva og Washington, skuld- bindur hezar tjóðir til at »syna virðing fyri mannarættindum og og Sovjetsamveldinum SOV- grundleggjandi frælsi, hari- millum hugsunar-, samvitsku- og átrúnaðarligum frælsi.« Hóast Sovjetsamveldið altíð hevur tagt um hesa samtyktina, verður nú ofta tikið til hennara, tá ið talan er um mannarættindabrot í Am- erika. Stjórnin í Washington tykist ikki at hava ekt um propagand- una móti mannarættindabrotum í Sovjetsamveldinum, eina helst av tí at amerikansku leiðararnir meta, at í longdini fer sovjetiska propagandan at raka Sovjet- samveldið sjálvt. Hóast enda- málið er at seta USA í verju- steðu, verða avleiðingarnar um- síðir tær, at mannarættindum, bæði har og í Sovjetsamveld- inum, verður víst uppaftur meiri ans, og tað kann góðhugsað fólk um allan heim bert freast um (heimild: Time Restaurantin, hu ') har Yurchenko rýmdi aðru ferð