leygardagur 11. januar 1986síða 22

Nr.3 — 11. januar 1986 ————— F Eitt ljós / Havnar kirkja: Hans J. Joensen = Vesturkirkjan: Hegni Poulsen Argir: Kjartan Mørkøre, altargongd v/ Johs. A. Næs Nólsoy: Axel Tórgarð Hósvík: Jákup Magnussen kl. 12.00, altargongd Tjernuvík: Martin R. Jacobsen kl. 12.00 Norðskáli: Emil Olsen kl. 12.00, altargongd Leirvík: Torkil Beder, altargongd Nes: Jákup Kass kl. 11.00, altargongd Lambi: Jákup Kass kl. 7.00 Strendur: Petur Petersen kl. 12.00, altargongd Miðvágur: David Johannesen kl. 12.00, altargongd Hvalba: Birgitte Johannesen kl. 12.00 Tveroyri: Jónsvein Bech kl. 12.00, altargongd Vágur: Bjarni Bæk kl. 11.00. Talvan gongur fyri Bíbliu- felagið Sumba: Bjarni Bæk kl. 18.00 Í ellum kirkjum í Eiðis prestagjaldi gongur talvan til frama fyri Ytrimissión Evangeliska reddin sendingin frå Írans wo Monte Carlo hoyrist hvert månakvøld kl. 21.45 GMT á millum Radio bylgju 205 m (1466 kHz) Mánakveldið talar Poul Jóhan Djurhuus, Glyvrar Evni: >Tað kemur ein løta« Sangur: Kirstin Andreasen og felagssangur í Ebenez- er Gudstænastur 1. sunnudag eftir trettanda mint Norea Radio Danmark Millumbylgja 1467 kHz kl. 19.30-19.45 Norskar sendingar eru å stuttbylgju, 41 metra- bandinum hvønn dag kl. 8.00. | »Sælur er madur hvørs hugur stend- ur til Harrans log og yvir log hans grundar dag og nått. Hann er eins og træid, plantad vid åarløkin, id aldrin gevur i tøkum tima og hvørs leyv ei følnar.« (SI. 1,1-3) Tvinnir eiginskapir mega verða at finna hjá hverjum menniskja, sum Harrin sigur sælt at vera. Fyrsti: >Tað må ei fylgja vondra manna Mánadagin: »Hjælp í kristenlivet« Inger Bendix hevur samreðu við Karl Edv. Jensen rådi, ei standa å syndara vegi og ei sita i spottara lagi.« — Vid ødrum orðum: Tad må skyggja hitt illa. Annar: Tað má hava hug til Harrans lóg. Tað má vera eitt hjartans ynski at liva eftir soleiðis vit finna hann orði. Hugurin hjá teim stendur til at ávaring og ugga, veg- vilja, skrivaðan í Guds sum Guds 1 niskjum lesa sæiu mer pi uria, ui Á g kraft, gevur kunnleika um Guds g ber menniskjum Guds evangelium. Gleði teirra er at liva eftir Guds tokka. Hetta nýggja árið vil vera ríkt og gott hjá einum og hverjum vil liva eftir hesum sum 7 RyggJa / 1og at hava hug fl Harrans lóg. Harrin sigur slíkt menniskja t gudleyst menniskja er sum bos, ið f vind 1 Eitt gudsøttandi I skja er sum træid, ið er plantað í góða jørd við åarløkin. Tess leyv felnar ikki, og tað í sínum tíma. Soleiðis er tað hugur stendur til Harrans Guds orð er tann jørd, vit eiga at verða plantað í, og sum vit eiga at fáa kraft frá. Tað er ein syrgilig sjón at síggja menniskju følna andaliga. Teirra gudslív doyr burtur. Tey missa alla kraft, allan frískleika, alt lív. Eingin frukt sæst. — O, Gud, lat okkum ikki felna! — Tú, sum hetta lesur, liv við Guds áarlek hetta árið, sum kemur, fá tær kraft hvenn dag frá árinum, so verður tú at standa frískur uttan nakað felnað leyv og til seinast við búnari frukt. Lækna- vaktirnar Tórshavn: Kristianna Nordendal, tlf. 12979 leygardag og Selvi W. Olsen, tlf. 16611, sunnudag. Eysturoy: Pól Olsen, tif. 47010, leygardag og Pól Johs. í Horni, tlf. 44038, sunnudag. Norðuroyggjar: Steingrímur Weihe, tlf. 15300 Vágar: Tlf. 32415 Suðuroy (norður): Tlf. 71560 Suðuroy (suður): Tlf. 73030 Tannlæknavakt Torshavn Brådfeingishjålp fæst i dag og i morgin kl. 13.00-14.00. Tlf. 14544. Góði Hentzer Joensen! So væl eg eri førur, skal eg royna at svara teim um spurningum, ið tygum seta mær í Tíðinda blaðnum Sosialinum, nr. 2 7. januar í 1986 Ikki dugi eg at lýsa orðini nýggjár og nýttar betur enn í tí. ið stendur á blaðsíðunum 102 og 103 sum eitur ORÐ UM ORÐ. Tær báðar síðurnar verða prentaðar her i bókini Tå ið vit seta saman orð. og fyrri liðurin, ella for skoytid, er iy singarorå, so seta stovnin lýsingarorðinum sum forskoyti, t.d. lý singarorðið stórur. Í samansettum orðum verður stór eftir sum forskoyti: stórvaksin, stórtekin, stórbrim og mong onnur. Onkur lærari hevur sagt soleiðis: Tú skalt seta lýsingarorðið í kallkyn í hverfall og taka ur burturav, tað, sum tá er eftir, skal vera forskoyti, (stórur). Nøkur undantek eru frá hesari regluni, vakur, fagur. Vit siga fagurliga, vakurleiki Í summum samansetingum stendur lýsingar- orðið í hversfalli: mikilsverdur, lítilsverdur, góðs- ligur. Tá ið vit seta soleiðis saman, er ikki óvanligt, at ein villa kemur í, tí lýsingarorðið verður sett í hverkikyn. Vit hava mangan bæði lisið og hoyrt fólk siga: Ólavur er feroysktlærari, Jákup er dansktlærari, Óli er týsktlærari. Vit eiga at minnast til, at vit seta saman før- oysk(ur), dansk(ur), týsk(ur), og ur fellur burtur, ti skuldi verið sagt: Olavur er føroysklærari, Jákup er dansklærari, Oli er týsklærari. Betur er tó sagt: Olavur er lærari í føroyskum, Jákup er lærari í donskum, Oli er lærari í tyskum. Í lýsingum hava vit sæð hesi bæði orðini: reytt- kál og hvíttkál. Í kallkyni siga vit reyður (ein reyður blýantur). Taka vit ur burtur av reyður, stendur reyð eftir, og reyð er forskoyti í orðinum reyðfiskur, reyðspreka, reyðvín, og tí eiga vit at skriva reyðkál. Vit siga: Kálið er reytt. Men í ein- um orði skriva vit reyðkál. Hvítur. Hvítt verður forskoyti: Maðurin er hvíthærdur, konan er hvíthærd. Hann er hvít- klæddur. Vit skulu tí skriva hvítkál (eitt t). Mangan hevur verið skrivað i bleðunum um nýggjár og nýttár. Nýggjár er tað rætta orðið. Vit taka ur burtur av nýggjur, so stendur nýggj eftir, og nýggj er forskoytið í orðinum nýggjár. Í nógvum orðum er ggj ikki komið uppí, nýbak- aður, nyfødingur Vit siga eitt nýtt ár, skrivað í tveimum orðum men seta vit orðini saman í eitt orð, nýggj og ár, so eitur tað nýggjár Hesum samansetingum líkum er orðið alvaldi Hin alvaldi Guð. Lýsingarorðið harður. Í samansettum orðum verður forliðurin harð, tí ber ikki til at siga, at okkurt er hartfryst, men tað er harðfryst. Latum okkum leggja okkum í geyma, at vit siga reyðhærdur einki ljóð er millum ey og h Reydligur. Millum ey og Í hoyrist dá, ti skriva vit reydligur, blídligur, lidnir Tvgum hava áður skrivað, at vit skuldi landsstýrismaður, mer mannfólk situr ikki í hesum TOIK Í tí gamla málinum, segdu tey maður um fólk bæði mann og konu Í orðabókini hjá Johan Ordbog over det gamle norske Sprog, stendur um orðið maður Fritzner (teir skrivaðu maðr), maðr, Menneske uden Hen- syntil Kjen. Í teirri bókini stendur eisini: guð skapaði síðarst menn tvá, er ættir eru frá komnar, Adam og Eva. Eitt dømi afturat úr bókini: kona var hinn þriði maðr. Tað skuldi borið til at sagt landsstýrismaður, um landsstýrismaðurin er konufólk, kona. Nú eru næstan øll farin at skriva kvinna. Man tað ikki vera tað útlendska orðið kvinde, sum nú trokar tey bæði vekru orðini, kona og konufólk, burtur? Kona siga vit eisini, um hon er ógift. Er hon til- komin og kanska ókunnig, so er ikki sjáldan, at spurt verður: >Hver er handa konan?< Tá verður ikki hugsað, um hon er gift ella ógift. Seta vit orðini saman, og seinri liðurin er kona, so eru tær bæði ungar og eldri. Vevkona, seymi- kona, neytakona, brúðkona. „Fyrstu ferð eg var brúðkona, var eg 10 ára gomul,< segði ein kona. Skulu vit ikki siga logtingsmaður, landsstýris- maður um hana, ið situr í hesum sessi, so skuldu vit sagt legtingskona, landsstýriskona heldur enn løgtingskvinna og landsstýriskvinna. Tygum siga: >Ég havi altíð meint, at okkara mál er eitt orðaríkt mål.« Tann, ið lesur greinir tygara, sær, at so er. Ikki tróta góð orð og gott málbrúk. Heilsan Svenning Tausen |