týsdagur 11. mars 1986síða 2

Síða 2 tíðindablaðið Væleydnað konsert H. J. Højgaard tonaskaldi til heidurs sunnudagin varð i No s inum skipað ar framførslu av løg t gaard, ið sum flestun inugt hevur ríkað sang lív okkara við hópi logum, og teirra eru ikki so fá, ið kunnu kallast perlur Luttakararnir vóru mangir í tali, bæði sang arar og ténleikarar, og tóktist tað, sum fólk hevdu væntað sær at hoyra okkurt gott, tí longu áðrenn ásetta tíð var salurin fullsettur Sessir vórðu so fingnir til vega aftrat, men tað kom bara meira fólk, so metast kann, at áhoyrararnir mundu vera um 500 í tali. H.J. Hejgaard var sjálvandi eisini hjástadd- ur. Hann sat á fremsta bonki í føroyskum búna. Neyvan mundi tað vera nakar, sum hevði íkki hoyrt tað, ið var á skránni — um tó sumt var eitt sindur umarbeitt — og í so máta var hendan konsert- in ikki lík eðrum, tá roynt verður at hava sum mest av nýggjum og ókendum tilfari, men í tí eru vaksin bernum átek, at teimum dámar eina best at hoyra tað, tey kenna. Men til sjálva konsertina Havnar Hornorkestur legði fyri vid nøkrum legum, ið Robert Oughton hevur lagt til rættis. H.H hava vit mangan áður, og tað sýndi enn, at tað er eitt sera g orkestur, ið megnar nær um allar uppgávur men hevdu tey bara sung ið harðari. Kanska var tað stóra åhovrarafjøld in, ið fekk tey at smæðast burtur. Ella kanska tær óvanligu sangumstødur, ið ljóskastarar Sjónvarps ins gera, og tann órógv, ið má vera undir slíkari upp teku. (Men slík leta sum henda eigur og skal verða tikin upp). Kvinnukórið, Manskór- ið og blandaða kórið sungu so frálíka væl, sum tær sjáldan eydnast at hoyra betur, og neyvan munnu hesir sangirnir nakrantíð vera betur fram- ferdir. Og teksturin var eisini so vælskiljandi »Fedranna Tala< varð sungin saman við orkestri og ikki við flýgli, sum áður hevur verið. Tað tóktist, sum vantaði eitt sindur av venjing í hesum verkinum — tað var heldur feskt. Recitator var Svenning Eysturdal, og stuttligt var at hoyra hansara djúpu, rungandi redd, sum hóskaði so sera væl. Ein spurningur er ann- ars, um ikki >Fedranna Tale var betri, sum hon hevur verið sungin áður, heldur enn í tí búna, S. 8. Schultz hevur latið hana í Tað tóktist mestsum ov- mikið »instrumenterad« Sami Svend S. Schultz hevði eisini lagt til rættis fyri orkestur nekur leg, sum Feroya Symfonior kestur spældi. Tað var ein frør at hoyra hetta unga orkestrið, ið longu er komið so langt áleiðis at gerast eitt gott orkestur Stjórin i Norðurlandahúsinum Karen Flod strøm, heilsar H. J. Højgaard Berghild Poulsen sang »Tidin rennur«, og Olavur Jøkladal sang »Dagurin aftnar. Sopranrøddina hava vit onkuntíð hoyrt fyrr, men mansreddin var ókend, men tað er gleði- ligt, at slíkar reddir koma fram, og uttan iva eru aðrar eftir, sum eru verdar at sleppa framat. Sum nevnt áður, so var konsertin hildin fyrst og fremst fyri at heiðra Høj- gaard, og upptøka til Ut- varp og Sjónvarp høvdu kanska hepnast betur eina aðru ferð, men slik leta sum hendan eigur kortini at goymast í upptøkum. Leiðarar og luttakarar skulu hava tekk fyri eina ríka letu. Og at enda man vera rætt at takka Hejgaard fyri tað hann hevur givið O ss I rr Nr. 29 — 11. mars 1986 Norðurlandahúsið í Feroyum a