týsdagur 17. juni 1986síða 19

- - SS sgSialurin ET — Nr. 67 — 17. juni 1986 Síða 19 samt skjótari, at vera við bæði er upphav og felag til at leyslata »møguleik eyðkenni fyri all hesa arnar í nátturu mennisk) unnar«, og bera fram >tað fulla málið av lagnu menn iskjunnar å jørdini, hennara innara vidfødda fyrimuni.« Tey evni, sum úrmæla menniskjur fram um øll onnur sleg av lívi, eru til- ruddað til at byggja upp nýggjan heim hóskandi fyri eftirkomarar okkara Í ljósinum av royndum okkara er ikki hepnast teimum tilfarsligu fyri myndunum at nøkta tørv mannaættarinnar. og tað krevur eina falsleysa sannkenning av, at eitt samans kend sum andi raskligt tillag má gerast menniskjunnar; dugurin fyri at finna loysnir til tey at hugsa er hansa 'dn- 1 i at hugsa er han BA nivandi vandamålini hjá Fr 24, 3 > pe hore ta i eydkenni hesum knettinum Tey esi evni hava gjert ótolandi vidurskiftini, ið menniskjurnar ferar fyri at byggja upp siðmenn ingar og at gera evnis- bundin framstig Men hetta eina hevur ongantíð gjørt anda menniskjunnar nøgdan. Hennara gátu føra náttúra dregur hana til at fara út um royndar innar mark, til at toyggja seg eftir ósjónligum ríki móti ti ytsta veruleik anum, ti ósannkenniligu Alheimshus rættvisinnar å Karmel-fjallinum, Haifa súrga samfelagið, vitna um felags miseydning hjá ollum umsteða við lyndi til at økja heldur enn at minka um órættin allar vegir. Tað er eyðsýnt, at tervurin fyri felags til- tøkum er sera átrokandi Hetta er fyrst og fremst ein spruningur um hald- stødu. Vil mannaættin halda fram å villingar- råsini og halda fast um veruni, ið verður nevnd avoldað hugtek og hald- Gud. Teir åtrunar, sum í menniskjuligum atburði, okkum. sum á ymiskan ongan tydning at hava andligi skaðin, vit síggja leysar nidurstødur? Ella i rød av andliga lýsandi upploysn og niðurbróting hátt er endurtikin í øllum fyri høvudsspurningarnar spegladan likasæluni vilja leiðarar hansara, utt persónleikum hava givið menniskjunum við ávisum millumbilum. hava verið tann fyrsti og fremsti lið urin millum mannaættina og tann ytsta veruleikan Teir hava leiðbeint menn iskjurnar og finkað evnini av menniskjuligum stovn um, sýnir seg undir slíkum umsteðum á sin versta og asta hátt minkar seg skakað. megi agans link að. reddin hjá ti menn andstyggilig Lyndið mann álitið verður teimum stóru átrúnunum, leggur herðing á oman eygleiðing á punktum: hon fyrinevndu tveimum ger upp ta moralsku stød una, tad fridarskapandi i øllu mhesum religiónun- um, uttan mun til hvar hjá nýmótans heiminum Ístaðin hava tey valt sær veiðina eftir nøktan ella at fylgja menniskju smidadum hugmyndafrød- um. ið skulu bjarga sam- felagnum undan tess eyð- ta lívsnjótandi evnisligari sum hevur gripið meir lutan av menniskjum i øll- um londum og i sløkking av vónarneistanum i hjartanum á millionum av blóðfátækum og ræddum fólkum Ti er nú uppá, at tey, ið an mun til hugmynda frødi, stíga fram og við avgjørdum vilja samráð- ast í sameindari leitan eftir haldgóðum loysnum? Tey, sum leggja lag i framtíðina hjá manna ættini, gera beint við at til at røkka andligum ískjuligu samvitskuni tær eru komnar fram ella sýndu meinum. Men ti- prædika trúarsetningar grunda á hesi ráð: >Tá ið i framburði samstundis = tagnar. kenslan av sáma nær: og hon åsannar eind- verri, hesar hugmynda- materialismunnar, antin vit uppdaga,at håttvirdar ; sum samfelagsligum og skomm myrkist, hug arsjónarmiðið, teirra týd- freðir hava ikki verið á tey koma úr eystri ella hugsjónir og gamlir Eingin álvarssom roynd myndirnar um ábyrgdar ningarmesta lydniseyð- = hugaðar fyri eind manna- vestri, antin talan er um stovnar. samfelagsligar Ske at fåa rættlag å vidurskifti manna, eingin roynd at kenslu, samanhald, semju og trúfesti verða for kenni, sum mannaættin í síni ósamanhangandi ættarinnar ella at økja um samanhald millum ymisk kapitalismu ella sosial- ismu, leggja fram rokn- lærur og trúarsiðir, ikki longur gagnast meirlut- fáa i lag heimsfrið kann bronglaðar og djúpastu seguligu áskoðan hevur fólkaslog. Ístaðin hava alt = skap fyri ta moralsku for- anum av mannaættini og koyra átrúnan til viks kenslurnar av fridsemi, misskilt og vanmett ov nógvar teirra havt setu, tey hava dittað sær eru hildin uppat við at Skilningur og útinning gleði og von slókna so við Høvdu menniskjurnar lynditilatguddómliggera tilatframt. Hvarer>tann tæna tervinum hjá eini menniskjunnar av átrúna er ómetaliga stórur táttur seguni. Ein frálíkur og við.< Mannaættin er komin í sera hættisliga ósemju sæð sinar felags Lærarar i sanna ljósi teirra: sum amboð fyri eini siðmenn statir, roynt at lagt rest ina av mannaættini undir eina tjóð. rasu ella stætt, nýggi heimur<, hesar hug- myndafrødir hava lovað? Hvar er hugsjónin um al- mannaætt, ið alla tíðina mennist, so lat tey beinast av vegnum og burtur- | søgufrødingur lýsti átrúna stødu og må ti hyggja at andi gongd. høvdu tær roynt at koyrt niður alt tjóða frið, tær hildu uppá vísast til skuggaheimin av sum ein »eginleika í nátt sær sjálvum. at sínum fingið væl meira gagn av kjak og hugskotaskifti sin alsk við? Hvar eru hinum avoldaðu og úru menniskjunnar«. At egna vansketni. at teim bodskapinum, teir fluttu Ella hava tær í køldum frambrotini til nýggjar gloymdu lærum Hví se spillingin av hesum egin leikanum hevur volt so nogvan hurlivasa i samfel agnum og stríð í menn iskjum og millum menn iskjur kann ikki noktast: men rættsinnaður eyg leiðari kann heldur íkki um lokkitónum. ið lurtað hevur verið eftir. við ti fyri eyga at finna oreskina til misskiljingarnar og rundveltingina. sum eru góðtikin í navni åtrunans Tey ið blint og sjálvsokið hava hildið fast um sina hver aftan á annan. Men tað gjørdu tær tíverri ikki Uppgeisingin av fanat iskum átrunaligum ivri, ið nu fer fram í nógvum londum. kann ikki skoðast á sum annað enn menu- brestir. Sjálvt lyndið í miskunnarloysi givið svøltandi milliónir upp til marknaðarskipan, sum so týðiliga ger støduna verri hjá meirlutanum av mannaættini, meðan smá- ir bólkar fáa meguleika at liva í marglæti, sum for- leiðir innan mentunarliga uppvinning gjøgnum upp- hevjan av hesi ella hasi rasu, tjóð ella stætt? Hvis okkur tann stóri meirlutin av heimsins fólki steðugt djúpari niður í hungur og eymd. meðan stjórnarleið- skulu hesi ting, í einum heimi, sum er undirgivin ti óbroytiligu lógini um broyting og niðurgang. vera undantikin ti viknan, ið neyðturviliga má koma oman yvir ein og hvenn menniskjuskaptan stovn? byggja burtur frá ti stóru serstøku rætttrugv, su hesum ógvisliga og niður- fedrar okkara neyvan ararnir ráða yvir slíkum Tí lógir og reglur, eins væl ávirkan, sum religión hev- hava tvingað skeivar og brótandi fyribrigdi vitnar hava droymt um. rikidømi, at hvørki farao- og politiskar og sam- ur havt á tað livandi bráið = ósambærligar tulkingar um tann andliga húsa- Hvussu syrgiligur er arnir, keisararnir ella enn- felagsligar lærur, eru ein- hjá siðmenningini. Har- av Guds orði upp á við- gang. tað umboðar. Tíeitt listin ikki yvir óektaðar tá hjálandaveldini í nytj- ans skaptar til tess at aftur er sýnt við beinleiðis = haldsfólk síni, bera tunga tað løgnasta og syrgilig- religiónir, sum teir heims- andu eld kundu droymt tryggja áhugamálum ávirkan hennara á løgir og ábyrgd av hesi rund- asta eyðkennið í ti núver- klóku hava skapað í okk- um tað? mannaættarinnar sum moral. at tá talan er um velting, id er sett saman andi utbrotinum av tråar- ara tíð. Rimmarfasti úr- Vit finna røturnar, ið heild; menniksjurnar samfelagsliga reglu, kann av óektaðum forðingum ligari fanatismu er, skurður søgunnar viðvíkj- foða ta skeivu fatan, at skulu ikki verða kross- hon ikki verast fyriuttan. = millum trúgv eðrumegin hvussu hon í hverjum andi virðum teirra er ies- menniskjur eru óbetandi festar fyri at varðveita Viðvíkjandi átrúna sum og vanligt vit og skil hinu- einstekum fori ikki bert andi í teimum ovurstóru Sjálvkærar og ágangandi, onkra serstaka lóg ella samfelagsmegi skrivar = megin, millum vísindi og gravar burturundan teim- vónsvikunum hjá heilum eina mest í dyrdargering- læru.< Bahá'u'lláh: »Åtråni er átrúna. Tí eftir reiðiliga um andligu virðunum, ið íbúgvamongdum, ið hava ini av veiðini eftir evnis- tað størsta av ollum am- boðum til at fáa skil á í h eiminum og til ta friðar- ligu nektanina fyri øll, sum dvelja i honum«. A- vísandi til myrkingina ella spillingina av átrúnanum. kanning av veruligu orð- beringunum hjá grund- aranum av teimum stóru religiónunum og teimum samfelagsligu umhverv- um, har teir kunngjørdu sín boðskap. er einki at tilstuðla eind mannaætt- arinnar, men harafturat teimum framúr moralsku sigrunum, júst tann á- trúnin hevur vunnið, sum hon letst at tæna. Hvussu so lívgevandi lært at lagt seg á knæ framman fyri altarum teirra. Eftir fleiri tíggju- áraskeið við alsamt meira afturhaldsleysari valdsút- inning av teimum, ið hesum lærum fyri at skrivar Hann: »Myrkist finna, sum kann stuðla tí megi átrúnin hevur verið í takka hava fingið ræðið í lampa átrúnans, verður klandri og teimum for- søgu menniskjunnar, og menniskjuligum viður- úrslitið skil og ørkyml- dómum, ið hava órógvað hvussu so dramatisk tann skiftum, eru fruktirnar ing, og ljós reinlyndisins, rættvísunnar, friðarins og spektarinnar heldur uppat við at lysa.« Bahá'í >spill- ingin av menniskjuligu náttúruni, mannminkanin átrunaðarligu = samfeløg menniskjunnar og tískil oll viðurskifti manna. Læran at vera móti eðr- um eins og vit ynskja, at onnur skulu vera móti núverandi vekingin av á- gangandi trúarfanatismu enn er, so eru átrúni og átrúnaligir stovnar í nógv tiggjuåraskeid av fleiri og fleiri fólkum mett lítlan og tey samfelagsligu og bú- skaparligu brek, sum plága allar heimspartar í seinastu árum 20. aldar. Aftanfyri allar hesar sjón- ligu plágur liggur tann ligum góðlutum sum