leygardagur 5. juli 1986síða 9

Nr. 75 — 5. juli 1986 GO g N NS SVISS. SVD SS CPMD SKAP ÁM SLAPP MP AP RL MP PM KAL AA FV LIV SIA Tað bláa atlask- bandið og tann reyði 6 6 silki- 6 | 1] 4 Lítla Jóhanna stóð og græt upp móti vegg- inum við hondunum fyri andlitið. Foreldur hennara hevdu fyri letu síðani sagt henni farvæl og vóru farin avstað í droskju til dampskipið. Tey skuldu í brúdleyp í einum grannabýi og skuldu verða burtur í nakrar dagar. Við vindeygað sat Lisa tanta við tí fløtu nøsini, sum var so vorðin, at hon kundi verið gjørd av handskaskinni, boygda heilt niður yvir arbeiðið. Brillurnar lógu á teim fram- standandi oyrunum og gingu saman fyri aftan, uttan á tí svarta, fileraða hárnetinum. So av og á lyfti hon hevdinum og hugdi við teim útspílaðu eygunum yvir á Jóhonnu. »So, Jóhanna, nú mást tú royna at halda uppat,« segði umsíður Lisa tanta við síni æv- igu kráan fyri at reinsa hálsin. >Í morgin skal tú hjálpa mær í havanum. Ég veit eina lítla smágentu, sum skal fáa so nógv stikk- ilsber at eta, sum hon orkar.« „Ikki hjálpa og ikki eta heldur«. Jóhanna sló við nakkanum, so at tann stríða, reyð- brúna flættan leyp upp i loft. "Mamman skal koma, sigi eg!« „Ja, um einar tveir dagar koma bæði mamman og pápin, og í næstu viku er tað —. Hvat er tað so, Jóhanna ?« „Ikki nakað! Ikki nakad!« skríggjaði Jó- hanna erg. »Tå er... tín? Nei, tað er einki nakað.< Lisu tantussa tunna yvirverr rukkaði seg uppeftir, so tvær gular tenn sóust. „Jú! Tá er mín debu'sdagur!« rópti Jó- hanna og sló eitt klask við fótinum. >Nú mást tú ikki siga debu 'sdagur longur, nú tú ert so stór. Hugsa tær, skjótt fimm ár. Spæl nú við Martu og ver góð genta.« »Marta er fúl og býtt !< Jóhanna leyp yvir, reiv eina dukku í ljósareyðum sirskjóla av leikuborðinum niður á gólvið. >Og so hevur hon skrætt lívbandið í pettir. Eg vil ikki hava hana at spæla við longur. Hon setti stumpnesina upp í loft og spískaði munnin til ein firtnan trút. Tað varð bankað á dyrnar við einum smelli. >Husj, eingin er inni !< Lista tanta snerkti andlitið og reistist á fetur brådliga, við bal- dýringini í hondini. So flýggjaði hon við lút- andi ryggi enntá meir enn vanligt. Men áðrenn hon var nádd yvir gólvið, fóru dyrn- ar upp, og í durinum vísti seg rundingurin av einari veldugari flatari kurv, sum hekk á arminum á einari gamlari konu. Konan var kledd í einari kápu, sum líktist einum mans- jakka, og undir svertum kýsa, kantaðum við kettuskinni. Kýsin kom so langt fram, at av andlitinum sást mest... bara tann langa heingjunøsin, har ein kambfjødur sat við trimum longur hárum á. Hon kom eftir legg inn um gáttina, og á hinum arminum bar hon eina aðra kurt aftrat, stór og flat sum hin. Tá ið hon var sloppin igjøgnum, vendi hon sær á og læt dyrnar aftur eftir seg við einum sparki við fótinum. So setti hon báðar kurv- arnar á gólvið, legði tær skerpu hendurnar við neglum sum fuglaklóm og húð sum sketuskinn yvir kross á búkin og segði hart og håsmælt : Góðan dag«. „Góðan dag,< svaraði Jóhanna burkandi og dróg seg eftir hæji yvir til tantuna, sum aftur var setst við vindeygað og seymaði av grimd. „Hon sigur góðan dag,« teskadi Jóhanna og nam við armin á tantuni. Men Lisa tanta hugdi ikki upp og segði einki, og Jóhanna stóð, sum so ofta fyrr, og undraðist á at tant- an tordi at vera so óblíð við Ranlu seljikonu, sum vist var ein gandakelling, so sum hon sá út, og við hesum ræðuliga málinum, sum ljóðaði, sum tá skorsteinssóparin skavaði í ovnrerunum. Ikki heldur dugdi hon at fata, at Lisa tanta kundi lata vera við at hyggja at henni. Tí tað helt Jóhanna var tað stuttlig- asta hon visti, tó hon ræddist hana illa. „Er frúan við hús ?« spurdi Ranla so. »Nei,« segði Lisa tanta. >Frúan er burtur og ferdast.« »Mamman og pápin eru í brúdleypi,< skundaði Jóhanna sær at leggja aftrat við tónalagi sum vildi hon biðja Ranlu endiliga orsaka „Ja, Inga segði so,< svaraði Ranla við ein- um skeivum smíli. „Hvat spyrja tygum so til, tá ið tygum vita tað?< kom tað ilsliga og harkandi frá tantuni. >Frúan verður burtur í fjúrtan dag- ar.« „Inga helt nu at tit væntaðu hana longu nú fríggjadagin,“ helt Ranla fyri, í tí hon tók snúsdósina upp úr lummanum og bankaði á hana við longutong. „Hatta veit Inga einki um.« Tantan snar- aði sær heilt á móti vindeyganum. „Nú verður hon firtin, og so koma sniglar og skrubtussur út úr munninum á henni,< hugsaði Jóhanna og helt í turruklæðið hjá tantuni. Men Ranla setti seg niður á bríkina við dyrnar og fylti varliga nesina við snúsi. So Eftir Amaliu Skram Viggo Dalsgaard týddi goymdi hon dósina í lummanum og varð ró- liga sitandi við eygunum festum á borðfót- inum eitt petti frá og suffaði pípandi nett sum tann gamli leikukatturin, sum ikki dugdi at mjóma meira. Nesin gekk seigan upp og niður, og í tippinum hekk ein brúnur dropi. >Ég skal einki hava,« harkaði Lisa tanta tå ein leta var gingin. Ranla reisti seg, lyfti aðra kurvina upp á borðið og opaði tey hálvmána skapaðu lokini á báðum síðum á honl“ini. So fór hon at pakka unn. Tað vóru tráðtrillur, bendlabond, St, ás, stoppugarn, silkibond, knappanålir, fingurbellar, stoppunálin, heklublondir og mangt annað. Hon gav sær góða tíð og spjaddi tað heila í reðum eftir borðinum, meðan tann stóra tunna yvir- verrin, sum stakk framvið yvirverrini, gjerdi eitt smellandi ljóð, sum um hon seig eina pípu. >Nú fara tygum at vera so góð at koma higar,< segði Ranla, tá ið ikki rúmtist meir, og so hugdi hon hóttandi yvir móti Lisu tantu, sum sat við boygdum nakka. „Eg keypi einki i dag, havi eg jú sagt.« >Tað kann væl verða lagt meira fram, um tað er tað, tygum vilja.« Ranla boygdi seg yvir hina kurvina og reiv lokið upp. »Tygum skulu ikki gera allan handan ómakin.< Lista tanta sló út við hondini. >Tað nyttar kortini einki.« »Hyggid her! Er nú nokk fyri tygum ?< Ranla stóð og peikaði á tær pappeskjurnar og turruklæðið, hon hevði takt út yvir stólar- nar. »Aldri kent makað til menniskja!« fisti Lisa tanta og læt arbeiðið sekka niður í fang- ið. >Tygum kunnu tá ikki vita, um tygum vilja keypa, so leingi tygum ikki hava skoðað vørurnar,« skeldaði Ranla. >Komið nú og fáið tygum, tað brúk er fyri.« Lisa tanta rysti á hevdinum og reistist við einum suffi. So fór hon yvir at borðinum og keypti nakrar bendlar og eina tráðtrillu. Jóhanna var komin við. Hon helt seg tætt upp at tantuni og hugdi alla tíðina smákveit- andi at Ranlu. Langt um leingi fekk so Ranla øll tingini aftur i kurvarnar. Tå id hon skuldi bukka seg eftir teimum, rætti hon brådliga armin ut og klipti Jóhonnu í kjálkan, meðan hon smil- andi segði: >Tú heldur nokk, at eg ætli at eta teg, tu.« Jóhanna slepti sær burtur, hjart- kipt, meðan Ranla smálæi og risti við hevd- inum og bara hugdi at henni. So lyfti Ranla kurvarnar upp, stakk inn á armin, eina eftir aðra, segði farvæl og fór. Í tí sama kom ein seymijomfrú, sum skuldi tala við tantuna. z