leygardagur 5. juli 1986síða 10

Síða 10 - + n hlaðjA AP AMD MP MP" „Ver tú her,< segði Lisa tanta við Jóhonnu. „Vit fara inn í hina stovuna.« Jóhanna reyk til vindeygað at hyggja eftir Ranlu. Tá ið hon aftur vendi sær, rakti hon við ein atlask bandstubba undir borðinum. Hon tók hann upp og hugdi at honum. Hann var so slættur og skínandi blankur og líkn- andi í liti sum tann blái silkikjólin hjá mammuni. Sum tað var stuttligt! Hann vildi húst hóskað til belti til Martu, sum leingi hevði havt brúk fyri einum nýggjum. Men so mátti hon fara í sín hvíta kjóla. Hon fór at spæla, at Marta skuldi fara í ba. naveitslu. So fór hon í kommoduna eftir dukkuklæð- unum, setti seg á krakkin við Martu í fang- inum og skifti klæði á henni. „Nú, nú, nú! Ikki rópa, meðan eg greiði tær,« álegði hon dukkuni, sum var óvorðin og ikki vildi liggja still. >Skal eg kanska verða noydd til at fleingja teg? Hvat sigur tú? Vera góð genta? Tað var rætt, lítla Marta, men so mást tú eisini vera tad.« Dyrnar aftan fyri Jóhonnu vórðu lætnar upp, og hon hoyrdi Ranlu siga: >Ég má hava gloymt tað her.« Jóhanna skilti beinanvegin, at tað var bandið, hon meinti við, og at Ranla átti tað. Hon hevði slett ikki hugsað um hetta fyrr. Kvikliga blakaði hon band- stubban heilt inn í kommoduskuffuna sum stóð opin framman fyri henni. „Ja, vit kunnu gott hyggja,« segði Lisa tanta, sum eisini var komin inn. >Tú hevur væl ikki sætt eitt stykki av bláum silki- bandi, Jóhanna ?« »Nei,« svaraði Jóhanna, sum pipraði av angist. Hon kendi eyguni á Ranlu sum sting í nakkan, og hon stardi alla tíðina upp á tant- una og royndi at fáa hana at hyggja at sær, fyri athon ikki skuldi ansa ta hálvopnu kommoduskuffuna. „Tað hevur kostað mær yvir tolv skilling- ar,< hálvgræt Ranla, sum gekk runt og leit- aði. >Ein heilur vikuvinningur. Halda tygum fátæk fólk kunnu liva uppá henda mátan? Ella vilja tygum kanska, at ein gomul, strev- som kona skal svelta í hel?« Hon stóð nú boygd yvir leikuborðið, har Jóhanna sat við Martu á fanginum, og hon rótaði og lyfti ellum sum lá har. >Bandið skal koma fram, tað skulu tit vita.« Jóhanna tordi næstan ikki at anda. »Tygum mugu hava slett tað burtur onkra aðra staðni, ella hava tygum kanska als ikki havt tað við í dag,« segði tantan og harkaði ótolin. „Tað ar í kurvini, og eg hevði tað frammi á borðinum her,< svaraði Ranla, sum gekk Nr. 75 — 5. juli 1986 bogin og kagaði undir borð og stólar. Hon talaði pipandi, nesin diyppadi og andlitið var samansnerkt, sum um hon vildi gráta. „Ja. nú havi eg avgjert ikki tíð meira!< Lisa tanta tók í hurðina. >Tað situr ein og bíðar eftir mær.« Treyðug og smádeilandi fór Ranla av hús- inum. Jóhanna lætnaði um hjartað. Hon kundi væl grátið av gleði yvir at bandið ikki varð funnið. Men hon hevði mist hugin at spæla, og hon var so pest, at hon ikki tordi rera seg. Hverja letu helt hon seg hoyra, at Ranla kom aftur og spurdi eftir silkibandinum, so hon stakk saman við hvert minsta ljóð. Til endan orkaði hon ikki at vera har inni í stovuni longur. Hon fór út í kekin til Ingu, sum reinsaði bláber, og bað um at sleppa at sita har. Hon skuldi vera so góð, ikki nema berini, bara byggja at. Inga undraðist á at Jóhanna sat har á skamlinum so still og tigandi við saman- løgdum hondum, hon, sum altíð var vill og altíð hevði so nógv at spyrja um. >So skuldi tú altíð verið,< segði hon og nikkadi vinarliga til hana. Eisini tantan undraðist, tá tær seinni ótu náttverða. Ongantíð hevði hon sætt Jóhonnu so góða og stilla. >Tað er longsulin eftir mammuni,« hugsaði hon, og so tók hon Jó- honnu upp á fangið og segði henni eitt ævin- týr „So stumpurin min,« segði hon, tå Jó- hanna var legd til songar, og tær saman hevdu lisið kvøldbøn. >Nú skalt tú blíva við at vera set genta, líka so góð og fitt, sum tú hevur verið í dag, so verður Gud í himlinum so góður við teg, og so kemur mamman við vøkrum fødingardagsgåvum til Jóhonnu- barnið. Góða nátt !< Jóhanna trýsti nesina niður í koddan og strekti seg í seingini og kendi seg væl. Tað var frálíkt at hava verið góð og so at verða rost fyri tað. Bara hon ikki hevdi tikið handa fína bandstubban. Men hví skuldi Ranla eisini gloyma hann? Hon kundi jú ikki vita, hver ið átti hann. Og at siga tað aftaná var ómeguligt. Hevði tanta verið einsamøll, so — men við Ranlu, sum ivaleyst var ein gandakelling! Annars, tvætl! Hvat gjørdi tað, tá eingin fekk tað at vita. Á sum tað var gott at liggja her í hesi djúpu, heitu seingini og vita, at Ranla ikki kundi koma eftir henni. Men Ranla var uppá spæl kortini. Jóhanna stóð á einum kelamyrkum stað og var ræðuliga bangin. Hon spílaði eyguni upp fyri at síggja hvar hon var, men kundi einki hóma. So við eitt kom frá ovast til nið- ast ein smøl, grá ljósrípa í myrkrinum, og hon gjørdist breiðari og breiðari, til tað gjørdist skyming, og tå sá hon, at hon var í einum lágum, smelum rúmi, har gólvið og veggirnir og loftið vóru av vátum, kleimut- um steinum. Og vætan dryppaði úr loftinum og seig niður eftir veggjunum, og tað vóru hyljar millum grótið á gólvinum, og í hylj- unum svumu sniglar og skrubtussur. Jóhanna vildi renna, men hon fekk ikki. Hon rætti armarnar út og stríddist fyri at lyfta fótunum, men teir vóru sum vaksnir fastir. Hon eymkaði og venaði seg og rópti eftir mammuni, men hon kom ikki av fetanum. So sá hon beint yvir sær andlitið á Ranlu. Tað hekk niður úr loftinum, og hon sá bara and- litið, einki av kroppinum. Tungan hekk úti, tað dryppaði úr nesini, og eyguni stardu og blunkaðu til hennara. Jóhanna kendi tað, sum vildi hon doyggja av angist. Við einum ógvisligum rykki fekk hon føturnar leysar og flýddi nekur fet, men so steig hon á eitt