leygardagur 5. juli 1986síða 11

Nr. 75 — 5. juli 1986 skriðkykt, sum stakk hana í andlitið, og tá ið hon skuldi hyggja seg um, hevði andlitið flutt seg og var aftur beint yvir henni. So stakk hon fingrarnar inn í munnin fyri at Ranla ikki skuldi hoyra hana gráta og síggja, hvussu bangin hon var. Í tí sama komu hendurnar á Ranlu til sjóndar tætt við and- litið. Tær hingu í leysari luft, og tær hildu á tí bláa silkibandinum. Beint eftir var bandið blivið til eina lykkju um hálsin á Jóhonnu, og hon varð drigin upp í loft. Tá skríggjaði hon av allari makt: "Mamman! mamman !< og so vaknaði hon og græt og hikstraði og rópti eftir mammuni, til tantan kom berfett og í náttkápu og uggaði hana. Næsta dag, tá Jóhanna seinnapartin hevði veirð úti og spákað við Ingu, var tantan í barnahamariinum. Hon stóð mitt á gólv- inum, ronk og heg og eðislig við hevdinum afturá og við ørmunum á kross yvir bring- una. Jóhanna bleiv illa við. Hetta, at tantan hevði rætt seg í rygginum boðaði ikki frá góðum. Hon gekk altíð framboygd, tá ið hon ikki var í ringum lag, fyri at tað ikki skuldi síggjast, at hon var hægri enn eitt mannfólk. „Hví stendur tú har?< spurdi Jóhanna tvitin. Lisa tanta harkaði, setti brillurnar uppá og hugdi stívt at Jóhonnu. „Hví hyggur tú so at mær?< Jóhanna royndi at síggja óvorðin út. »Tad atlaskbandið, Ranla talaði um —« so kom ein harðlig harkan — »hevur tú als ikki sæð tað?“ >Tú segði jú sjálv at hon ikki hevði havt tað við sær.« Johanna fekk orðini galið í háls- in, og eyguni fuku yvir at kommoduni. »Eg haldi,vit hyggja eftir í skuffuni hjá tær. Lisa tanta snaraði sær á hælinum, meðan Jóhanna leyp framvið henni og still- aði seg fyri við rygginum móti kommoduni. »Tu skal ikki, tú skal ikki!< rópti hon og breiddi armarnar verjandi út framman fyri kommoduni. „Hví ikki ?« »Nei, ti har er órudduligt, og tað dámar tær jú ikki !« »Tvætl,« segði Lisa tanta og fýrdi Jóhonnu til viks. So togaði hon skuffuna út, tók bandið upp og helt tað upp fyri henni. »Skitt !< segði Johanna korkareyð í andlit- inum; hon kastaði við hevdinum og setti aðra tánna móti gólvinum, sum um hon ætl- aði at bora fótin fastan. »Nå, hvat sigur tú so ?< spurdi tantan. Jóhanna stóð sum fyrr og noyddi seg at gnisa. „Jú, mamma tín verður glad, haldi eg, tá hon frættir, at tú fyrst hevur stolið og síðan logið,“ helt Lisa tanta áfram.á „Ég leggi einki í hatta kloddabandid,« segði Jóhanna og sló eftir bandstubbanum, sum tantan læt hanga fyri nesini á henni. >Tín óvorðni ungi! Hoyrir tú, hvat tú hevur gjert ? Stolið og logið! Tær verstu av ellum teimum syndum, eitt barn kann gera !« Lisa tanta sló hana á fingrarnar. Jóhanna setti í at stórgráta. »Veitst tú, hvar tjóvar og lygnarar koma? Teir fara í Skansan, meðan teir liva, og eftir deyðan tekur Djevulin teir. „Eg skal klaga teg fyri mammuna, skalt tú síggja !< Jóhanna hugdi eina løtu upp á tant- una við avlagaðum andliti, so blakaði hon seg skerflata í gólvið og spjálkaði og spark- aði, meðan hon brelaði. „Nú kanst tú vera einsamøll eina løtu og hugsa um hetta,« segði tantan. So fór hon út og læsti dyrnar eftir seg. Jóhanna varð liggjandi á gólvinum. Brel- ini gingu yvir í sáran grát og hikstran, sum líktist hanagali. Hon fekk ilt fyri bróstið og tað stakk og sleit í svelgið, men tað legði hon einki í. Bara hon kundi doyggja nú við tað sama, so kundi tantan hava tað so gott. Sani- liga var hon egiliga bangin fyri illabanni, sum skuldi taka hana, men kortini. so slapp hon tá frá at fara í Skansan, har tað vist var nógv verri enn hjá illamanni. Á, men bara mamman hevði verið heima, so var hetta ongantíð hent. Hon hevði beinanvegin sagt, at hon hevði funnið bandið á gólvinum, men nú hevði hon ræðst Ranlu so illa, at hon hevði ikki torað, og Lisa tanta var eisini so illsint. Á, mamman, mamman, mamman! Bara mamman kom, so bleiv alt gott. Hon ætlaði beint at siga tað sjálv, so Lisa tanta fekk eina langa nes. — Til endan kendist tað, sum hevði hon grátið ell síni tár. Hon var so turr bæði innan og uttan, so turr og brenn- andi heit. Gud viti, hvat tantan ætlaði at gera við hana. Tað bleiv vist nakað ræðuligt. Kanska hon skuldi á ráðstovuna, har sum full fólk komu inn, ella kanska í Skansan beinanveg- in. Tí tå ið hon hevði verið óhoyrilig, hevði mamman flongt hana. Men hetta var nakað heilt annað. >Stolið og logið,< tók hon upp aftur fleiri ferðir. Ja men so Lisa tanta? Hevði hon kanska ikki stolið og logið? Í gjár leyg hon fyri Ranlu og segði, at mamman bleiv burtur í fjúrtan dagar, og ein dagin herfyri hevði hon tikið hasa kringluna, sum var dottin niður úr kurvini hjá kakukonuni og hevði givið einum neyðardreingi hana. Og mamma hennara hevði ofta biðið Ingu lúgva, tá ið fólk komu, sum hon ikki legði í. Hví skuldi tað vera so ngov verri at hon gjørdi tað? Jú, hon visti tað nokk. Tað var, tí tey smáu bernini skuldu blíva til einglar, men tey vaksnu blivu bara til lomb og sovorðið. Tí máttu bernini vera so góð, so góð. Tá tantan eina letu seinni kom inn at síggja til Jóhonnu, fann hon hana sovandi á gólvinum. »Hon má tó vera eitt ræðuligt barn,« hugs- aði hon, »sum kann taka hetta so lætt. Men tá hon boygdi seg niður og lyfti hana upp og sá, hvussu reytt og upptýsnað tað lítla and- litið var við rukkaðum merkjum eftir kokos- máttuni, tykti henni kortini, tað var synd í henni. Hon setti hana á fangið yviri við servant- una og vaskaði henni um andlit og hendur. »Hoyr nú Jóhanna,< segði hon. >Nú skalt tú verða latin í klæðini, og so skalt tú fylgja mær til Ranlu. So skalt tú geva henni band- ið, sig, at tú hevði tikið tað og bið hana um fyrigeving. Tað er tann einasti mátin at gera tað gott aftur uppá. Tá tú so biður hjartaliga til Gud, so fyrigevur hann tær kanska eisini.“ „Kann eg ikki sleppa frå at koma vid?« segði Jóhanna. >Tú kann jú siga tað einsa- møll.« Men Lisa harkadi og hugdi hottandi at Jó- honnu, so hon ikki vågadi at siga meir. Og haraftrat hevði tantan klappað henni so vakurt á kjálkan, tá hon vaskaði henni, at Jóhanna vildi fegin vera góð genta. Eina letu eftir gekk Jóhanna undir liðini á tantuni og við einum lítlum pakka í hondini oman eftir vegnum. Hon hugdi ikki upp eina einastu ferð og segði ikki eitt orð. Uttan fyri eini elalitil hús í eini trongari smogu steðgaði tantan. „Er tað ikki her Ranla sølukona býr?< spyrdi hon nakrar berbeintar ungar, sum sótu í teim opnu getunum. „Jú har,« segði tann stersti og peikaði aftur um seg inn í gangin. Lisa tanta og Jóhanna máttu gera seg smalar fyri at sleppa framvið. Tantan bankaði á einar dyr beint fyri. Jóhanna kleimdi pakkan fast millum fingrar- nar, meðan hon lurtaði eftir, um nakar kom. Svartar, undarligar stjørnur við einum ljósa- gulum prikki í mittuni dansaðu upp og niður fyri eygunum á henni, og hon hoyrdi sítt egna hjarta banka. „Hon svevur vist til middags,< segði ein barnaredd aftan fyri tær. »Lat okkum bara fara avstað aftur,« bað Jóhanna og greip í sinari angist fast í kjólan hjá tantuni. Lisa tanta bankaði einar tvær ferðir aftrat, harðari enn fyrr. Tá einki svar kom, læt hon dyrnar upp og togaði Jóhonnu við sær inn. Jóhanna var líka við at skríggja hart. Hetta lága, smala rúmið var jú púra tað sama ræðuliga staðið, sum hon hevði droymt um. Skýmingin var har, tey buktaðu tingini, sum hingu niður eftir vegginum beint fyri, sóu út sum tær vátu rípurnar á steinunum í dreyminum ! Men tað vardi bert eina letu; so sá hon at tey buktutu tingini vóru frynsarnir um tað sjalið, sum var fyri vindeyganum, og sum gjerdi at tað var skýming í stovuni. Beint undir vindeyganum á einari lágari langari kisti stóðu báðar kurvarnar hjá Ranlu við síðuna av einum rokki. Gólvið var stroytt við einara og sandi, og tað hoyrdist ein herð snorkan. Jóhanna snaraði høvdinum eftir ljóðinum og sá yviri í krókinum á einari smalari song nakað svart innballað, sum lá afturá móti tí høga høvdalagnum. «Har liggur Ranla og svevur,« hugsadi hon og helt seg tætt upp at tantuni. »Vit bíða eitt sindur, so vaknar hon,< segði tantan og harkaði hart. »Her luktar illa,« teskaði Jóhanna. »Kom lat okkum fara avstað aftur !< Tantan vildi seta parasollina frá sær við dyrnar. Í tí sama datt hann yvir enda og datt við larmi á gólvið. Tá rerdi tað innballaða á seingini seg. Tveir armar fektaðust í luftini, eitt turru- klæði varð sligið til síðis og eitt hevd, sum lýsti so undarliga hvítt í hálvmyrkrinum, lyftist av koddanum. „Er tað nakar?< spurdi Ranlusar håsa rødd, og so så Jóhanna tydiliga hennara brúnu nikkandi stóru, boygdu nes. „Tað eru bara vit,< svaraði Lisa tanta, meðan hon tók Jóhonnu í hondina og leiddi hana yvir at seingini. >Vit koma við band- inum, Ranla.« Jæhanna stardi við stórum eygum. Sá Ranla soleiðis út, tá hon ikki var i kýsanum ? Henda høga, nakra pannan, og hvítt hár skavað upp á skallan í ein spískan topp.