leygardagur 5. juli 1986síða 12

> pr RN S0Sjalurin Nr. 75 — 5. juli 1986 »Å nei, men tað er tá alt ov galið at tit skuldu ómakað tykkum fyri hetta neyðars bands skuld,< segði Ranla rínandi og risti á høvdinum, sum um hon var rættuliga hørm um hetta. »Koma higar til ein slikan gamlan krók av eini kelling.« Jóhanna bleiv bleyt um hjartað. Tað gjørdi so gott, hvat Ranla segði. og reddin var so mild og góð, at hon mátti undrast. „Sig tað so,< segði Lisa tanta og slepti hondini á Jóhonnu. Jóhanna rætti tann lítla pakkan upp móti Ranlu við einum benandi eygnabrá. „Hetta er silkibandið, tygum spurdu eftir í gjår,« segði Lisa tanta. >Jóhanna hevði funn- ið tað á gólvinum. — Sig tað nú, Johanna.« Men Jóhanna segði einki, bara varð við at hyggja at Ranlu, meðan tað sitraði um munnvikarnar á henni. »Vidgang nú alt fyri gomlu Ranlu,« álegði tantan. >Tú fann silkibandið og so stjól tú tða, og aftaná leyg tú og segði, tú ikki visti um tað. Var tað ikki so ?< Jóhanna nikkaði uttan at sleppa eygunum av andlitinum á Ranlu. »Ånei, ánei, sig tó ikki so ljótt tó,< segði Ranla og klappaði varliga við tí uttasta av kropnu fingrum sínum Jóhonnusar upp- rættu hond, sum helt á pakkanum. „Liggur nakað og rekst á gólvinum, so tekur eitt barn tað eyðvitað upp. Og síðan hevur hon ikki komt sær at siga tað, stakkal- in.« Jóhanna hevði hug til at kasta seg um hálsin á Ranlu og kyssa hana, men hon segði bara: >Tú er góð tú, Ranla,< og so beit hon seg í undirverrina, tí hon vildi ikki fara at gráta. >Tað er ikki rætt, tað tygum siga, Ranla,< segði Lisa tanta og harkaði strangt. >Men tað hava tygum einki skil fyri.«. »Hav bara bandið tú, litla,« teskaði ranla og trygdaði fingrarnar á Jóhonnu um pakk- an. >Tú skal so gjarna eiga tað til dukku tina.« »Nei, so eidasørt '« Lisa tanta rikti pakkan frå Jóhonnu: >Ég leggi tað her á kurvina hjá tygum. Bið nú Ranlu um fyrigeving.« »Fyrigevid mær,< segði Jóhanna og smilt- ist við skelvandi munni. »Ja ílíkamáta mítt barn,< nikkaði Ranla og sló út við hondini. „Ég skal ongantíð gera tað meira,< legði Jóhanna djarvt aftrat. „Kom so,< segði tantan. »Farvæl Ranla.« Í tí sama Jóhanna skuldi fylgja eftir tant- uni gjegnum dyrnar, leyp hon kvikliga aftur til seingina og segði brádliga: >Tú skal fáa ein bláan silkikjóla frá mær, tá eg veri stór, makan til tann hjá mammuni og fýrhjóltan vogn við tveimum rossum fyri,« og puts var hon burtur aftur, áðrenn Ranla fekk tíð at svara. II Tað var dagin fyri at foreldrini hjá Jóhonnu skuldu koma aftur. Seinnaaprtin ruddaði Lisa tanta í seymi- borði sínum, meðan Jóhanna stóð við síðuna av og hugdi at. Í tí mittasta rúminum var ein hópur av mislittum broderusilki, sum Jóhanna fekk loyvi til at leggja til rættis. Tá tær seinni fingu sær ein drekkamunn, og Lisa tanta skuldi hava fatur á kanvas- seyming sínari, saknaði hon ein silkivinsil. >Tann ljósareyði rásilkivinsilin, tú hevði i hondini, Jóhanna, hvat hevur tú gjørt av honum ?< spurdi hon, meðan hon sóknaðist á gólvinum og í seymiborðinum. „Eg legði hann har.« „Her er hann ikki. Tað er púra ófatiligt,< segði hon erg, meðan hon leitaði í hverjum rúmi. >Hvar kann tó sovorðið nakað blíva av.« »Kanska er hann dottin nidur å vegin, ti vindeygað stóð opid,« helt Jóhanna, sum var blivin sitandi við náttverðaborðið. Lisa tanta hugdi brádliga upp og harkaði. So fór hon yvir til Jóhonnu og setti seg beint ímóti henni, legði seg framyvir við albog- unum á borðkantinum og hugdi at Jóhonnu, sum bleiv reyð. »Veitst tú ikki um hann, Jóhanna ?« „Nei !a Tantan harkaði einaferð aftrat og varð við at hyggja at henni. >Ég havi ikkitikid hann, tanta!< rópti Jóhanna uppest av teim hvessu eygunum á tantuni, sum sóu út, sum kundu tey dottið niður á borðið, útspílaði, sum tey vóru, tá ið ongar brillur vóru til at forða tí. Lisa tanta bleiv við at stara at henni. >Ég havi ikki, hoyrir tú! Ikki sætt hann heldur !< Jóhanna vant seg á stólinum. >Tú lýgur !< segði tantan hart. >Ég síggi tað á tær; eg sá tað beint á tær. Hverjum rodnaði tú annars av ?« „Ja, bíða tú bara til mamman kemur!< Jóhanna hótti ovursint móti tantuni við sín- um knýtta neva. Lisa tanta skeyt stólin út frá borðinum, rætti seg upp í sínari fullu hædd, og fór yvir at speglinum, har homlubandið var krógvað. Jóhanna gav seg at stórgráta við víðopn- um munni, meðan samankreptu eyguni fylgdu við hvat tantan gjerdi. „Vilt tú nú siga sannleikan ella ikki?< spurdi tantan, sum var komin aftur við homlubandinum í hondini, og so greip hon Jóhonnu í ekslina og rykti hana av stólinum. >Ég havi ikki tikið nakra silkidukku!« skrálaði Jóhanna og vendi sítt blásprongda andlit upp móti tantuni. »So skal tú smakka homlubandið.< »Å nei, ikki sláa meg, tanta!< Jóhanna greip hamskift í hendurnar á Lisu tantu. >Ég havi ikki gjørt tað! Ikki slåa meg, góða seta tanta.« Tantan setti seg niður, legði vid makt Jó- honnu á búkin yvir knøini á sær, togaði skjúrtið upp og flongdi hana við homluband- inum. Jóhanna brelaði, meðan hon kempaði og stríddist fyri at sleppa leys. >Nú so,< segði tantan tivandi, tå hon var móð í arminum — hon læt Jóhonnu glíða niður á gólvið. — >Hevur tú nú hugsað teg um ?« „Ég havi ikki gjørt tad,« hikstraði Jó- hanna og trampaði aftur og fram. Hon fekk ikki staðið still, av sviða eftir sløgunum. „Gott, so fært tú meir.« Tantan tók aftur fatur í Jóhonnu, men við einum ræðslu- skríggi kastaði Jóhanna seg inn at henni og krekti seg í armarnar á henni. Lisa tanta hugsaði seg eitt sindur um. So fór hon upp, tók Jóhonnu í hondina og leiddi hana inn í barnakamarið, har hon í togn læt hana úr. Jóhanna græt alla tíðina. Tá ið Jóhanna var komin í náttkjólan og var klár at fara í song, tók tantan um báðar hendur hennara og segði: >Torir tú at biða og geva teg í Guds hendur í kveld, Jóhanna ?« „Ja, tað tori eg væl,« hikstradi Jóhanna, „men eg vil ikki, ti tú hevur sligið meg. = >Og tú leggur teg at sova við hasari lygn- ini á tær ?« »Tad er tú sum lýgur!< kom tað skriggj- andi og hikstrandi frá Jóhonnu. »So, tú vil hava meira homluband ?« »Nei, nei, nei,« rópti Jóhanna og rætti hendurnar biðandi upp móti tantuni. Hon geispaði eftir ondini, og bróstið og akslarnar gingu kik. Tantan segði einki, bara legði Jóhonnu yvir enda á fangið á sær, brettið náttkjólan upp og hevði homlubandið á loft til fleinging. Tá breyt ein bullandi hikstran út úr Jóhonau. Kroppurin gjørdist stívur, og bein- ini stóðu beint út. Tantan hvakk við. Hon blakaði Jóhonnu í seingina, gníggjaði henni undir iljarnar við einum vátum klæði og gav henni dropar. So pjakaðist hon stillisliga har inni, meðan Jóhanna græt seg í svevn. Aðrenn Lisa tanta fór út úr kamarinum, +60 hon eina letu við seingina og lurtaði eftir tí turru, tiptu kikkan, sum, tó at hon svav, bleiv við at fara gjegnum kroppin á Jóhonnu sum skjálvtaríðir. Næsta morgun hoyrdi Jóhanna í hálv- svevni ein undarligan larm. Hon hoyrdi tramp og rennan, og dyr vórðu rivnar upp og brestar í. Hon vildi fegin vita, hvat tað var, men fekk seg ikki at vakna rættiliga. Umsíður fekk hon eyguni upp og reisti seg upp. Tung, dragandi fótafet runnu inn til henn- ara, og so hoyrdi hon málið á faðirinum rópa úr trappuni: >Hvar skal hann seta kuffertið, Louisa ?« Johanna smekkadi hendurnar saman og sprakk upp i seingina. Tað var sannheit! Mamman og pápin skuldu koma aftur í dag. Tey vóru longu komin. So fór hurðin upp og mamma hennara í ferðaklæðum og við longum sleri kom móti seingini við útbreiddum ørmum. „Jóhanna! Seta, lítla Jóhanna mín !« Jóhanna stóð upprætt í seingini. Eitt eygnabrá aftrat, og hon lå í ørmunum á móður síni við hondunum um hennara nakka. „Ég hoyri at tanta sigur, at tú hevur verið so góð genta,< segði mamman og kysti hana. „Ja, og rásilkið er komið fyri dagin aftur,« hoyrdi Jóhanna Lisu tantu siga við einum longum harki. >Vinsilin hevði vavt seg fast- an um brillurnar hjá mær, sum lógu í vind- eyganum.« Viggo Dalsgaard tyddi + LEE Fr