hósdagur 28. august 1986síða 7

Nr. 96 — 28. august 1986 tíðindablaðið Síða 7 Mina Reinert: Hvat hendi við kvinnurørsluni? Hugleidingar frå einari »vanligari« kvinnu: Hetta var onkur setti herfyri. Og eg fór undir at hugsa eitt sindur meira um hetta mál. Hvat hendi við kvinnurersluni? Fyri 13 árum gekk eg á lærda háskúl- anum í Keypmannahavn, og hóast eg ikki beinleiðis var blandað inn í kvinnu- rerlsuna, so slapst íkki spurningur mær ein dagin síðani sekundunum, sum hingu og darraðu okkara millum, at hon hevði sagt tað, ti hon no yddist at lata onkran vita av ti, hon gekk og bardist vid inni i sær sjålvari. Og løtan og min reaktion høvdu alstór an tydning fyri hana og hennara sálarfrið. „Hvussu kanst tú vera vís í ti?« spurdi eg aftur skelkur, tá hon segði mær frá hesum, sum ongantíð var fallið mær inn at Mær tókti synd í henni, og eg læt hana tosa hugsa og royndi at stuðla hana, so gott sum eg nú kundi Onnur nærri. Umvendingarfasan, sum eg kallaði tað í hug- anum. Nú skuldi hon sannfera øll, hon kom i fasa dróg loft sum p-óvgóða våpn ini å einasta Nå ein uppreistur tekur seg upp. antin tað er av andaligum ella vandalig- um slag, so eru altid nøkur åvis menniskju, sum duga at nyta hann til egnan vinning, antin vinningurin er amteriellur ella sålar- ligur. Og tad var tydiligt fyri mínum eygum at Í undan, at okkurt hefti seg „Er tað tað einasta, tú nánd av, um attaðvartað síggja tå, at hesar upp- 4 í huganum. Rerslan var í hevur at siga?< Eygu einasta rætta at vera sum reistrarsinnaðu kvinnur hæddini tå, og ágangurin hennara vóru varislig, hon. Hon var so »frelst«, vóru slíkar sum í stóran á tað sum var var stórur Vart tú ikki reyðsokkur, so vart tú móti allari rersluni, har var ongin annar meguleiki! Umhvervið tá var nokk so egið Skeldurin, mær fall í lut, tann dagin besta lestrar- vinkona mín í einum frí- korteri greiddi mær frá, at hon hel t at hon var lesb- isk, var næstan ov stórur til, at eg kundi dylja yvir bilsin, eitt sindur benandi „Ég siti her og sigi tær frá, at eg eri av tí rang- verga slagnum, og tú svarar mær aftur, sum eg hevði sagt, at tað regnar í Afrika!« »Nåh! Men hvussu vilt tu hava, at eg skal svara tær aftur?« segði eg. Og tað dugdi hon ikki at greida mær frå Frensurin var upp år posanum, og nu sloppin at hon vildi spyggja, bara hon så eitt mannfølk. Nei, tey vóru bara til ónáðir, hugsaðu bara um seg sjálvar, útnyttaðu kvinn- una, vildu trýsta hana nið- ur. Tað kundi ikki umgang- ast, at hendan vinkona mín fór uppí tann bólkin av kvinnum, sum vóru tær ið frou harðast fram móti monnunum og manssam- felagnum. Vit fylgdu eitt mun hatadu menn, ti onk- ur maður hevði gjert teimum ilt, ella tær vóru lesbiskar og hataðu menn sum tær innast inni hat- aðu seg sjålvar og øll onnur, tí tær vóru annar- leiðis enn fjeldin. Sjálvandi vóru eisini tær sidiligu, hampiligu kvinnurnar sum i fridi og náðum arbeiddu fyri kvinnurerlsuna, men hesar skilagóðu kvinnur slopnar av við mannin og dagliga trummirummið!? neyi, eydnuríkar gjerd- ust tær ikki. Nógvar av teimum gloymdu, at tær noyddust at taka ein per- són við, tá tær rýmdu frá unum og ivitanini um, at børnini gjørdust so sunn bædi i likami og sål av at spæla sær i sandinum, sólini og sjónum millum kærleiksfullar mammur, ommur og vinkonur, sum hb hesum kenslum fyri vin- var onki til hindurs fyri, at = sindur vid, vit vóru í vóru ikki tær, sum settu = Manni og heimi — nevni- allar elskaðu tey øll sum P konuni hon kundi tosa um hetta kvinnuhúsinum av og á. sin dám á kampin tå á líga seg sjálvar! Ofta síni egnu. Í „Hví sigur tú tað?“ altíð, hvar sum helst og Onkur hoppaði kanska degum. Tá var kvinnu- "unnu tær eftir bláljós- Kravgongurnar, sang- i spurdi eg við so stórari nærsum helst. Eg var klår upp á vognin til hinar, rørslan eitt satt guerilla- inum — royndu at finna irnir, sjónleikirnir og | likasælu, at ein kundi yvir, at hennara skelkur men vit vóru hóast alt kriggj. Kamprópini vóru: Sagnkistilin við gullinum, skrivingin um kvinnu- B hildið, vit tosaðu um yvir at hava uppdagað meirilutin, sum fegnar Vilt tú kvinnurerslu, so Sum lá við fótin av æla- rørsluna livdi eina tíð, 5 veðrið. Eg sansaði onkurs- hesa síðuna av sær sjálv- vildu kvinnurerslu, men ert tú ímóti manninum! boganum. fánaði síðan eitt sindur og ; vegna í hesum dramatisku ariikki var minni enn mín ikki við kastratiónstong- Vit tú kvinnuveldi, so Vinkonur høvdu kanska í dag er tað ikki meira enn | skalt tå hata menn! Tveit Sagt teimum, at tær ikki at hon ænir ? AAL ——— juvrafetil og delluhegn. skuldu finna seg i hesum Men var tad so alt sam- falda teg ut, realisera teg ella hasum, men vinkon- alt til onga verðsins r. . rem sjálva! urnar góvu teimum ongan nyttu? i Og nógvar vóru tær, felaga at tosa við, tå ein- Nei, ikki var alt til få- Lýsið Í Annaðhvort - ikki bæði fn Ferðslutrygd REYNI SERVICE Tlf. 13040 - 1 3599 sum kendu seg noyddar til at lata seg úr ávísum semið snikti seg inn yvir tær í spildurnýggju leilig- nýtis! Kvinnur hava veru- liga fingið frægari semdir klædnapløggum og skaffa heitini Tær góvu teimum í løndunum rundan um sær onnur åvis klædna- 0ngi børn at vitja ella okkum, og sjálvt ikki lika pløgg. Tær brendu í krov- fjasa vid, tå egnu børn løn fyri líka arbeiði er ið á hinum gamla, sum elfa ikki vildu vita av okkum heilt ókent. teimum, nú tær vóru Kvinnur fingu bygt álitið hevði ligið heima á sofuni og snorkað hvert kveld í fleiri og tjúgu ár aftaná TV-avísina. Nú skuldi hann vaska sínar egnu skitnu hosur, og var tað meira enn rætt og rímiligt, at hann vartaði hana upp trý kveld um vikuna? Fleiri kvinnur, sum eg kendi, funnu fragd í at kuta mannin niður til dvergastedd og tað endaði í mongum førum við, at hetta hysteriska manshatrið setti seg so fast í tær, a tær ongan annan útveg funnu — ein skilsmissa mátti til! Jú, øsingin var stór! Nú skuldi reformerast! So mundu tær gerast eydnurikar til endans meðni, tá tær nú vóru rýmdar frá manninum. Og vinkonurnar hevdu ikki tíð at lurta eftir teimum ella tosa við tær, tær høvdu hver sína egnu til- veru at taka sær av. Nú var ongin at fjálga og halda um tær, tá óttin fyri lívi og deyða setti at hjartanum um náttina. Nakrar vóru sterkar og skilagóðar nokk til at finna útav at liva eitt gott lív saman við manninum og bernunum, hóast siðir- nir vóru broyttir. Aðrar avreageraðu við at fara í oyggjalegur við bern- unum — og uttan mann- in, sjálvandi — einar tvær ferðir um árið. Har kundu tær so fáa nýggja megi í byljugongdini frá tí salta havinum og teimum naknu, sólbrendu bring- å seg sjålvar upp, og tær tora betur at tradka fram og gera vart við seg nú. NÚ er at spenna BELTINI