leygardagur 13. september 1986síða 8

Síða 8 tíðindablaðið Nr. 103 — 13. september 1986 må [ff [AA [fy AA [[[y[[f[—||—=————— ———"——i—i — - - i 20 ára gamli Jan er epileptikart: ; ev mær arbeiði — hvønn dag setir hann sær sama spurning: — Hví sleppi eg ikki at arbeiða, sum hinir dreingirnir ? Jan er vakur, vi er PS kenningum at pråta eina íirvísingarviðurskiftini hjá a á at lita Svevur fy ri at lotu. Stutt sagt, at gera brekaðum vóru umredd h evgag« dur kemu stytta sær eitthvørt, sum kann Magnhild á Toftini var | móti okkum, tá Sosialu stundir stytta um tíðina, til niður- = millum foreldrini, sum vitjar í heimi hansara Í Í dag er gerandisdagur faringartíð! søgdu sína hugsan um Sydrugøtu hansara i innihaldi at sova vidurskifti Hon Foreldrini Sofus og til liðdegi. eta tær . . g frå umstødunum Magnhild å Toftini, hava tablettirnar sum eru Seinasta royndin hjå soninum og segði, játtað at siga okkum seg- = neyðugar fyri at basa Seinasta týsdag sendi ? gerandisdagur una um royndir teirra at sjúkuni, spáka sær ein túr = sjónvarpið brot úr fund hansara myndaði seg, at fáa brekada sonin í ar í þygdini, — kanska vitja inum hjá Javna í Kambs- hann noyddist at ganga beiði inn á gólvið hjá familju og dali, har arbeiðs- og und heima, hendur i favn, ti — Tå vit tosa um ar beidi. er Jan åhugadur n Hægsta Vit krevja heldur ikki at vanlig folk, sum ikki kenna umstødurnar eingin hevði bruk fyri ar beiðsorku hansara Fyri Sosialinum sigur Magnhild á Toftini, at hjá brekaðum og avvarð- ig ; andi teirra, skulu skilja, men hóskandi hevði verið, inum arbeiði og sømilig Um myndugleikarnir tóku kor arbeiðsviðurskiftini = hjá beinanveg ynski hansara seinastu seks árini, hevur verið at fingið eitthvert at taka sær til, so sum hinir hetta var seinasta roy ndin dreingirnir, ið hann gekk í hon gjørdi, fyri at fáa son skúla saman við. Teir hava allir hópin av upp- gávum, sum Jan bert er áskoðari til. Jan skilir Okkara royndir hava brekadum upp, og skipaðu víst, at alt er nyttuleyst Vit vænta okkum ikki kannum hetta reglur fyri, hvussu bøtast ikki, at eingin hevur brúk eee. ; fyri h n, og foreldrini meira, siga foreldrini Magnhild og Sofus á Vit vita væl. at Jan Poftini eiga seks børn. Av noyðast at dylja. hvussu ikki kann gera eitthvert #€mum er Jan yngstur arbeiði, og at hann heldur ikki er førur fyri at ar úrslitaleys framtíðin hid ursma Magnhild sigur, at hon minnist eini foreldur. sum myndar seg tyri sonin Jan Einaferð slapp 1 , 1 beiiða vanligan arbeiðs noyddust at lata brekaða |; væla eima SuKKIU, . á - P if 5 ; dag barn teirra frå sær i sini |; var Danmark lag øn Á inn altura Hevði bert verið rúmd (10.4 i fyri honum á onkrum ar Ég minnist, hvussu | hjartaliga synd mær tókti beidsplåssi, har hann Í kundi gingið til handa tað verða fyri foreldrini tá | ns - i 1ik ra € 2 Einføld ringrås verið saman við oðrum Ég átti frisk børn og helt Í um seg sjálvan fólki og kent. at brúk var at eg kundi ímynda mær g Tá Jan var hálvtannað ára fyri honum. so hevdi ger hvussu ræulig steða teirra ; gamal, fekk hann sjukuna andisdagurin fingið inni Val } yr all; hald Men tað var lítið i epilepsi. Hann hevur allar 12l or hede dagar fingið tablettir fyri mun til, hvat bylgdi ini ! } } mær, tá v varug at basa teimum herð- lær, tá vit voru varug indum, sum standast av litt lív í vid, at Jan var brekaður tuku mt Slika kenslu kunnu sjuKunil , . i | likasælu vit ikki krevja. at uttan i — Hóast brek sítt, so AE kv í ; ningurin , fyristandandi folk skulu K hevur Jan gingið i van- Spurningurin er ane! ] 2 ] ; lig barnaskula i heim- hvussu Jan kann sleppa Mynda sæl i bygdini. Tá hann var 14 burturúr tí likasælu, ið tað 5 åra gamal, for hann eins er fyri eitt menniskja, sum | eingin hevur brúk fyri Kann hann lesa gr skúlafelagar hansara. skúlanun Få dugdi at lesa og skriva, jen so er sammetingin við javnaldrar hansara ikki til staðar meira Jan á Toftini: — Eina ferð slapp eg at umvæla eina súkklu, men tað var í Danmark. Her er Jan avmyndadur i túninum í Sydrugøtu, har hann lappadi egnu sukklu, sum var punkterad Magnhild å Toftini Tað kennist vónleyst fyri okkum, men fyri sonin er tað ikki til at skilja, at rúmd ikki er fyri honum á arbeiðsmarknaðinun Hann spyr upp í saman biður okkum ringja higar og hagar. Tá vit aftra okkum, so hevur hann hug at royna sjálvur Tað noyðast vit sum best at fáa hann frá, tí vit vita at tað er nyttuleyst Men hvussu skulu vit fáa okkum at siga honum tað! Ein trongsteða Hetta er ein trongstøda vit eru komin i, sum neyv an nakar uttanfyristand andi kann skilja og skriva so... Tå Jan var sjey ára gamal, fór hann í skúla við javnaldrum sínum. Lær- arin helt fyri, at kundi Jan læra at lesa og skriva, so fór hann at verða mentur fyri at fylgja við í samfel agnum og sostatt eisini at fáa arbeiði, sum hann var førur fyri at gera Jan lærdi eins og mong onnur at lesa og skriva, og tí hildu foreldrini ikki, at nøkur forðan var fyri at fáa honum arbeiði Nú hevur Jan gingið heima í seks ár. Hann hev ur tó fingið loyvi at royna seg í ymsum arbeiði, men altíð við tí nidurstødu, at tá stutt er fráliðið, hevur hann fingið sekkin!