leygardagur 13. september 1986síða 9

Nr. 103 13. sentember 1986 jan hevur arbeitt innan eganetið í Eysturovnni, á lakavirki o.a Umberingarnar fyri at siga sonin úr arbeiði, hava verið nógvar frá arbeiðs gevara síðu Serliga tungt hevur tað verið fyri okkum, tá ein arbeiðsgevari ringdi til okkara, við tí grund- geving, at tað ikki bar til at hava arbeiðs- plássinum. Sjálvur segði sami arbeiðsgevari við Jan, at hann skuldi ringja eftir honum, tá ar- beiði aftur var til hansara. Jan á Bidar eftir boðum Urslitid er, at Jan hvønn dag bíðar eftir at telefonin skal ringja við arbeiðsboðum. Tá einki hendir, júkar hann mamm- una um at ringja, tí nú er so langt fráliðið. — Eg haldi tað er so hugstoytandi og vonleyst, at vit noyðast at lúgva fyri soninum. Vit vita, at hann ikki fær hetta ar- beiðið aftur, men hvussu skulu vit siga honum tað? At Jan hevur vilja og áræði at gera nakað sjálv- ur, hevur seinasta hending við hesum arbeiði víst: Tá arbeiðsgevarin ikki ringdi, og foreldrini einki gjørdu, setti Jan sær fyri at kanna tað sjálvur. Hann fór av sínum ein- tingum á arbeiðsplássið. Tá var summarfrítíðin byrjað og skúlabernini í hópatali vóru í arbeiði. — Hann var hugagóður tá hann kom heimaftur og segði foreldrunum frá, at nú mundi fara at bera til. Magnhild á Toftini sig- ur at enda fyri Sosialinum, at hon segði soninum sum soninum Jan i hugn Síða 9 Magnhild og Sofus Toftini saman við uga heimi teirra Annað av foreldrunum noyðist altið at vera heima, so Jan ikki skal ganga einsamallur var, at mamman ikki fór at ringja aftur á hetta ar- beiðsplássið. Hon veit ikki, hvat Jan innast inni hugsaði, tá hon segði honum tað. Dagny Joensen Vóru á skúlabarnaferð í Danmark í 1925: Møttust aftur 61 ár aftaná Tað er altíð hugaligt at hitta vinir og kenningar aftur sum tú ikki hevur sæð í mong mong ár. Tað er eisini vorðið so vanligt, at gamlir skúlakammirát- ar hittast aftur kanska 5 onkuntíð 10 og meira sjáldan 20 ella 25 ár aftaná lokið prógv í fólka- skúla, realskúla, stud- entaskúla o.s.fr. Men at hittast aftur heili 61 ár aftaná at hava verið saman á skúlabarna- Standandi v.m. frá: Símun D. Kalse, Klaksvík (fyrr Husum), Frida Lamhauge, Glyvrum (Lamba), Frida Jørgensen, Miðvági, (Magnussen, Glyvrum), Johan Sandoy, Sandi, Elsa Kaiser, Tórshavn, (Jensen, Skúvoy), Zactilda Jensen (Johannesen), Stykkinum, Gunnar Dimon, Lopra, (Tveroyri), Elsa Hansen (Joensen), Lorvík, Dora Nielsen, Vatnsoyrum, (Johannesen, Lorvík), John Thomsen, Klaksvík, (Porkeri), Simona Isaksen (Hansen), Klaksvík, Sigurd Berghamar, Tórshavn, (Joensen, Klaksvík). Sitandi: Evie Poulsen, Fuglafirði, (Godtfred, Vági), Frida í Dali, Tórs- havn, (Hansen, Leynum), Malla Samuelsen, Tórshavn, (Poulsen, Kirkju), Elsebeth Vestergaard, ferðaleiðari, Tver- oyri, (Vági), Constance Joensen, Klaksvík, (Isaksen, Seldarfirði). ferð í Danmark, tað man helst vera eindemi í fer- oyum. Men so var fyri nekrum degum síðani. 17 næmingar, sum vóru við á skúlabarnaferð í Danmark frá 24. juli til 30. august 1925, mettust aftur á Hotel Hafnia súnnudagin 31. august í ár. Hetta árið var eisini fyrstu ferð, at feroysk skúlabern vóru á tílíkari ferð í Danmark. Ferðin var bæði spenn- andi og væleydnað og varð eitt minni fyri lívið. Tey fóru til Danmarkar við táverandi »Tjaldr- inum«. Har vóru tey fyrst í Keypmannahavn í trigg)- ar dagar og fóru so út á landið at búgva hjá privat- fólki. Seinastu tríggjar dagarnar vóru tey so aftur í Keypmannahavn. Nú so long tíð er farin, so eru fleiri av teimum deyð, men tað eydnaðist kortini at savna heili 17 fólk henda dagin á Hotel Hafnia. Og tey komu so úr ellum heradshornum av landinum