hósdagur 18. september 1986síða 8

Far dag Ove k Victor Ke p nn ndirr ið 1 ; t eilsa ppa V 5 staddur nar K 1 1 ðr ( ØK 1 På HØ sk í kk ð sonin in Se £ ið Í på SK 1t DOSaur SKUIG eið í i samreðu 5 báðar ting ppgav na oru t stkina og ar t vit 1 VH okkum fýra niður at fáa góðan kaffimunn Pad fyrsta, ið hendir, er at Ville og Vina minnast ungdómsdagar tá tey eitt hugnaligt prát og ein saman við eðrum arbeiddu fiskahúsinum hjá Ed vard Hansen, sála. ið var pápi Anniku. Eldri fólk vaskaðu fiskin á brúnni kovrdu f hjólberu i fiskahusil hann varð stakkaður o saltaður, seinni hongdur upp at turka, hetta arbeiði hevdu genturnar, meðan ovnarnar, emi o—8 a kólnaðu út Te € s ( Ville ir og t ser SKET t IKK vir rb€ 3 ð er ir I Fisk nest Spa ir best fiskur hesir ling Vina fortelur t stu ådrenn Edvard doyði. segði hann fyri henni, at hann hevði fingið 1000 kr í virðislen frá tí spanska fiskakeyparanum, sum áðrenn 2. heimsbardaga vitjaði i Førovum og sjálv sagt var uti! Nólsoy og heilsaði uppá Edvard hetta vóru nógvir pengar tá í tíðini — Nú tosað er um ung- dómsdagar, hvat fingust tit við um kveldarnar? Ville svarar, at hann var mest úti í fiskahúsinun men fekk ofta vitjan av ungdomi har, og høvdu ey tað ógvuliga skemt t ; . ligt og eisini hugnaligt Annars varð gingið inn í húsini og spákaðu ' Ville og Annika úti á Umlættingarheiminum saman við Vinu og Jonu. russiska iggið ta royndu øl binda hosur Nólsov fór við leypi á nakka inn í hvert hus at ) + „il 1 1 , bidda ull, so foru vit ut 1 A vhalc shúsið, har napp- 1u og bundu vit, im oftast og so plagdi Ola Jåkup Lindenskov at siga frá søgun summatíðir høvd V radiotol harut ið ar sé forvitnisligt Vi r 1 It é ferð spældi sion K DE i ' ðinda ortelur Vir it tað var Gif £ na og stuttiigur og sion leikari. Tad var i hesum leiki, at Vina (seinni kona Villa) og Ville uppdagadu hvønn annan og byrjaðu »at sverma« Vóru tit leingi trú- lovað? hevdu ikki so nógvan skund, men vit voru heldur ikki komin inn i atomøldina tå »Ville, tu vart eisini til skips ?« Ja, sum so mangur før ovingur var eg t skips »Vit hava hoyrt, at tu vart lika i Sudurhavinum, hevur tú okkurt at siga frá hesum túrinum ? % x Ville slær Nr. 105 18. september 1986 ferðini og heimferðini annars arbeiddi eg í kókar inum. Vit vóru 63 feroy ingar tilsamans á hesum 9 bátunum Onkuntíð hugnaðu vit okkum. Umborð. har eg var, var millum aðrar Martin Tórgarð. og hann hevði harmoniku vid, so tit kunnu ætla, at vit sungu nógvar sangir til spælið hjá honum Og tá vit vóru hein afturkomnir, tóku vit ofta til hesar sangir serliga var 1, ið altid hex nugtikl OKKU K K ikki so no yrðir I adansKar I motor plåtu, og æt >En da B cava »So giftust tú og Vina.: „Ja, og vit hava havt tað gott saman. 6 fingu vit børnini, Ove er elstur I fyrstani leigaðu vit men í 1960 bygdu vit norðuri á Bátatúgvu, og her eru vit so enn.« Sum havnarfólk má Jona spyrja: Hvat liggur í navninum ? „Jú, tað skal eg so væl siga tær, her fóru fólk út at hyggja eftir, nær bátar nir komu aftur av útróðri so her hava ofta bangin fólk staðið, og tá so bátar nir SOust, eru nokk nogvar takkarbenir sendar upp va ira mal flutt bygdi sama ð be m eitt i Kill DØønu! war ongin mynd av tí, og tað er heldur ikki til longur men børnini høvdu stóra gleði av tí í fleiri ár. Fyrst og fremst »fiskadu« tey frá ti, ja, tey settu eisini línu og spældu mangt annad.« Annika minnir Villa å dunnhúsið, sum stendur enn. Ville fortelur: »Ove hevur altíð verið sera góður við kriatur, mangar pisurnar hevur hann havt Ein dagin fann hann ein dunnuunga, beinanvegin fói hann at gera hus, ja enntá málaði tey, og har var so ungin, sum bleiv til eina dunnu, og livdi hor har til hon doyði av elli Vit biðja Ville fortel