hósdagur 18. september 1986síða 9

Nr. 105 Ove við landgangin Eitt av knýtiarbeiðunum. Gáva til 40 ára dagin hjá skúlaskipinum. Í} Adventskransurir 18. september 1986 helt okkum við fiski.« Annika leggur aftrat, at tað vóru óivað fleiri, sum nutu gott av tongi hans gåvumildur sum hi er, og hon fortelur, at hanr ara 2 vetrar róði út i Oyggjun um og búði hjá svstur hennara, Herborg, ið er gift har vviri, og tå hanr fór avstað, læt hann dýn Og hon sigur eisini, at Ove er trúgvur við sítt bvgda fólk og sína ætt og raskur at vitja „Hvat við skúlaskip inum? Vit hoyrdu jú Ova siga, at sjómansskapurin hann lærdi har umborð kom honum til góðar nú á ferðini Feroyar-Dan merk.“ Aftaná at hava verið til skips og elsinl róð út Grenlandi, fer Ove í 1968 við skúlaskipinum >Dan mark« Seinni arbeiðir hann umborð sum kvar termeistari, so sum báts maður. Í fritidini har fekst hann nógv við at knýta, t.d. máttir, sum hann for- erdi til ymsar. Eisini knýtti hann ein bæði vakr an og stóran adventskrans til mammu sína, hann er sjálvandi til enn og verður sjálvsagt bruktur.« (Vit hava sætt henda og er hann eitt satt listaverk, sum eisini sæst á bílæt inum.) Ville heldur áfram: »Ove hevur eisini verið úti í stóru verð, eina tíð sigldi hann í Ameriku við eini lystyacht, sum ein ógvu liga ríkur maður átti, og á New-Zeelandi var hann eisini, har var tað, at hann sá, hvussu teir róðu langar teinar, og her er tað, at hugskotið kemur til hans ara av fyrstan tíð at fara heimanífrá við róðrarbáti til Danmarkar „Og nú gjørdist so hug- skoti veruleiki, men áðrenn vit fara til hetta, Ville, tu bleivst so sjúkur... „Ja, sjúkan versnaði. so eg kundi hvørki vera til skips ella arbeida å landi, so nú liggi eg her konu mini til nógv strid.« Vit mótmæla, men Ville svarar Manningin á »Danmark«. Ove nr. 2 drongur frá vinstru. Dunnhúsið dunnan „Ja, hvat havi eg ikki eina góða og raska konu Umframt at passa meg og børnini, hevur hon eisini gingið út sum kókikona.- Hansina á Kák í Havn er pápasystir hennara, og so vita vit havnarfólk, at líkist Vina Hansinu, so er hon ein avbera rod koki kona »Fyri at venda aftur til Ova, so ynskir Sosialurin tær hjartaliga tillukku vid soninum Ville takkar Vit spyrja Hvørja vidmerking hevur tu til móttekuna, og til alt hova- stákið. Hvat heldur tú um alt hetta, sum gjert er Ville: »Ov mikið,“ men hanr er ógvuliga glaður og takksamur, at alt gekk so væl Og ta Vit tosa um hetta bragd, sigt stora Ove hevur altíð verið líka sjálvbjargin og altíð lagt nógv fyri Læknarnir segdu ei hvussu sálar | O likamliga stert hann var, og leggur hani skemtiliga aftrat >Nú verður tosað um at grind er »forgift«, men vit hava etið so nógva grind og nogvan turran og ræst an fisk hjá okkum, gott hevur hetta verið í beinið. tað sæst á Ova Vit enda við at siga, at hesin dagurin, tá Ove kysti »den lille havfrue #1 var ein storur dagur fyri lt Førova folk, og un framt gleðina yvir hetta roysnisbragd, vóru vit eis € Y S t Kl eisligt Uve b St ð mu i d hildið ha lag i hex i X ð I { blød ; era O Í llarse - % GR í #1 Ville: >Fyrst vil eg siga, at eg var ógvuliga glaður at kona mín kundi vera við til móttekuna. Síðan kann eg siga, at eg upplivdi eis- ini og feldi, at eg sjálvur var við, takkað verið teim um frálíku sendingum í út varpi og sjónvarpi, og ikki it forglovma blødini alt tad nogva og ugaverdaå irhe nur hátíðar ( dag fyr KK Þa. sfólkið ga t Og lagkok SO € rat É S t IT í LAKKSA u r 2 ert her i p frá Ova við einun donskum blaåmanni.« Vit takka fyri samrød una Vina og Jone