hósdagur 2. oktober 1986síða 12

Síða 12 tíðindablaðið Prát við Ova Joensen í Nólsoy: — Ég trúgvi upp á Gud — men eg eri ikki av Guds bestu bornum, heldur Ove Joensen, mest umrøddi føroy- ingurin í longri tíð. Sosialurin vitjaði úti í Nólsoy, tá vanligi gerandisdagurin aftur var kom- in í rættlag. Tá tú situr frammanfyri Ova Joensen og at enda fær orð á mannin, sum hevur róð úr Feroyum til Danmarkar og hevur verið yndisbarnið hjá pressuni í longri tíð, heldur tú, at nú skal tú fáa svar upp á allar spurningar, sum ikki hava verið serliga nágreiniliga viðgjerdir, hóast alt hóva- stákip. Ove Joensen er eins blíð- ur og fyrikomandi, sum hann hevur verið allar dagar, men hann »fortalar seg ikki: donsku pressuna at nevna hann »Den gale færing«, í tíðarskeiðnum, tå hann kundi eygleiðast gjøgnum fototólið serliga frá Thyboren til Langelinie Kortini vóru borgarstjór- ar og onnur góð fólk fyri honum, har hann kom fram gjøgnum Limfjerðin í Jútlandi og á Sælandi. Reður vórðu hildnar frá báti til bát, tí Ove hevði sett sær fyri, at hann ikki vildi fara úr »Dianu Victoriu«, fyrr enr han m—— p nr linju Urslitið av rovsnis- verkinum hjå Ova Joen- sen bleiv, at hann hevur vitjað óteljandi byir i Dan- mark, hevur verið heiðr- aður av stórum og smáum, og neyvan hava aðrir kendir danir tað fótbóltshetjur, sjónleikarar og onnur yrk- islærd, fingið so stóra und- irtøku, sum »den gale fær ing« veri seg bert fyri at nevna eitt av teimum heitunun 1m dan mongu ir sov Nr. 7 10 - 2. oktober 1986 Opinskåradur, men heldur aftur Ove Joensen. Tad er synd i børnunum i Nólsov. svimjihyl sum ikki hava Umleið 30- 40 børn ganga í skúla, so eg ætli mær at gera mitt til, at svimjihylur- in verður veruleiki Ove Joensen sigur, at nú noyðist hann at hugsa um foreldrini, sum hann hevur givið so stórar avbjóðingar. Hvat hann veruliga hevur í huga um fram- tíðar ætlanir, veit bert Ove sjálvur Ove og kavfrugvin, sum var eins køld og hesar hava orð fyri. víða um í Danmark. men ikki alt hevur verið reinur stuttleiki, tað skilst øllum brøgdum, nú ha situr neima KOKINI Nólsoy og sigur fr Mamma Ova, Olevin hevur verið einamest tann ið hevur fylgt soninum frá byrjan til enda Hon sták ast nú í køkini, meðan 1 práta og hon hevur eisin ú, tá alt er farið altur um bak, er mamman sjálvsagt fegin um at ha sonin heima aftur mangan var eg bang men næturnar vóru ta ringastu. Tá sluppu tank ir? fra t | a et segði OT farvæl á bryggjuni i Nóls Tað er ikki sum at siga tað at fáa greiði á, hvussu Ove Joensen kennir seg, nú hann er afturkomin. Hann veit bert, at hann hevði sett sær fyri, eydnaðist. Hann veit eis- ini at siga, at um hann ikki gjøgnumførdi ætlanina hesa tridju ferdina, var hann ikki komin heim- aftur. So hevði hann hildið leiðina fram til Florida í USA, har ein vinmaður hevði boðið honum ar- beiði, at selja bilar. Bilseljari bleiv hann ikki í hesum umfari, men hvat hann fer at takast við í framtíðini, og nógvan pening hevur vunnið sær, hann ikki. — Eitt er heilt greitt fyriundirritaða. Ove Joensen sigur ikki meira enn hann kann standa við. — Hverjar royndir hann hevur gjørt sær, tíðina hann hevur verið »vistur« fram í Danmark og nú eisini skal vitja kring Fer- oya land, vil hann ikki greiða so nágreiniliga frá Hann hevur fingið vinir hvussu hann veit Ove Joensen: — Eg haldi ikki, at alt skal vera so ålvarsligt. Ti havi eg roynt at vera skemtingarsamur, har eg havi vist meg. Um eg bert stóð og grisladi tenn, so heuði eingin látur og l6gva- brestur verið. Tað skal gin: til av og tað