hósdagur 2. oktober 1986síða 13

Nr. 110 — 2. oktober 1986 Ove Joensen fekk tannaviðgerð fyri 40.000 krónur. Hann fekk hetta gjort ókeyp is umframt tannkrem fyri kvið og uppihald á Philipsoyggjunum er onnur gáva, umframt steypar, lutir, listaverk o.m.a. eru virðismikil minni um ferðina um hav væntadi eg ikki at siggja hann aftur. Nu haldi eg at Ove skal binda frid. Hann hevur spælt sær »vid livinum« oy hesaferð, Fad eydnaðist í hesum umfari. Eg haldi ikki, at hann skal gera fleiri royndir, sigur mamman. Skomm ikki at klára tað — Hvat hugsar ein, sum liggur úti á víðum havi í vikuvis? — Eg hugsaði um, hvussu umráðandi tað var fyri meg, at rógva til Dan- markar. Eg hevði roynt tvær ferðir, men um tað ikki eydnaðist hesaferð, so var tað skomm. Eg hugs- aði um Føroya land, mammu, pápa og systkini, um heimbygdina og tílíkt. — Serliga hugsaði eg um tær 1000 vekru genturnar, sum fóru at standa fyri mær á Langelinju, sigur Ove og brosar leingi. Mamma Ova, Olevina Joensen hevur allar dagar verið >primus motor« hjá soninum. Hann hevur ikki verid svíktur í ålitinum, sum hann hevur havt á mammuni. Hon hevur fylgt honum frá byrjan til enda. Nú heldur Olevina Joensen, at sonurin skal binda frið. Hann verður hugsunar- samur aftur og situr tig- andi eina letu. — Ju nógvar vakrar gentur vóru har, eg fekk eina, sum eg varð skotin í, men hana slapp eg ikki at nerta. — Hvat sipar tú til. Er tað víðagitna havfrúgvin í Gilleleje? — Ja, nú skal eg siga tær seguna um hana. Tá eg var komin fram og hvíldi meg í Gilleleje, dagin fyri eg skuldi fara í land á Langelinje, komu boðini frá danska blaðnum »Ekstra Bladet«, at teir vildu koma at hitta meg og at teir høvdu veitt yvir- raskilsi« við til mín. — Eg var forvitin og bíðaði í tveir tímar, men har kom eingin. Av tí at eg hevði veðrið við mær, vildi eg ikki bíða longur, men setti meg at rógva. Tá eg var komin út um molan í Gilleleje, kom Falck bátur móti mær. Í bátinum var borgarstjórin. Hann reisti tíðindablaðið seg upp, og nú sá eg, at hann hevði eitt konufólk í favninum, sum hann rætti mær! — Eg bleiv so bilsin, at eg nærum svímaði. Eg tók ímóti havfrúnni, sum í sama mundi læt seg úr og var nakin um yvirbeltid. Fotografurin tók mynd- ina og alt gekk ógvuliga skjóktt fyri seg. — Eg minnist, hvussu vakrar boppur hon hevði. Hóast eg hevði hug at nerta við tær, so tordi ikki. Eg visti, at um eg gjørdi tað, so hevði eg ikki slept aftur! Alt hetta fór ógvuliga skundisliga fram, og eg kendi meg tiknan av bóli. Her hevði eg sitið einsa- mallur í góðan mánað og ikki sæð eitt konufólk. — Tað er greitt, eg varð skot- in í henni beinanvegin. Geutan, Mauya, sum hav- frúgvin eitur, var horvin áðrenn eg hevði fingið meguleika at spyrja, hvar hon búði. Eg hugsaði nógv um hana og helt, at hetta fór Ekstra Bladet at siga mær, tá eg kom fram. Mamman skipaði fyri — Tá eg kom á land á Langelinie, stóð Mauya fyri mær, og eg var fegin. Hvussu móttekan var, hava tit sæð í sjónvarp- inum, men tíverri fekk eg heldur ikki hesaferð stundir at tosa við Mauyu. Tá vit komu inn á Ad- miral Hotell, kom onkur og stakk mær ein seðil 1 hondina. Tað var navn og bústaður hjá havfrúnni. — Eg ringdi til Mauyu og bjóðaði henni í Tivoli, har eg skuldi rógva við »Dianu Victoriu«. — Jú, bæði mamma og dóttir komu at hitta meg. — Mauyo er bert 17 ára gomul, mamman var 37 og javnaldur mín. Her skoytir mamma Ova uppí: — Tað var mamman, sum vildi hava hendur á Ova, eingin ivi um tað! Ove játtar og heldur fram: — Í øllum hóvasták- inum, so hugsaði eg um gentuna og helt, at eg skuldi royna at fáa hana fyri meg sjálva. Eg visti av ongum. Tá eg tveir dagar seinni var í Herning, har eitt re- klamufelag tók sær av øllum tiltøkum, sum eg var vid i, fekk eg bræv frå Mauyu. Henda hond- skriftin var ikki tann sama, sum ða lepanum, eg fekk í Keypmannahavn. Ove Joensen er sum smíðaður til fjolmiðla- heimin. Hann er opin og blidskortadur og hevur åhuga fyri med- menniskjum stnum. Eg ringdi og tosadi vid mammuna, sumjåttadi, at hon hevði skrivað sedilin Eg helt tað vera legið, men hugsaði ikki meira um tað. Brúkti Ova at koma sær fram — Segan er tann, at eg bjóðaði Mauyu at koma til Herning at vitja meg. Vit biløgdu eitt dupultkamar og nú helt eg, at eg skuldi fáa lenina afturgoldna, aftaná strævnu ferðina. — Tá vit skuldu fara til songar fyrsta kveldið, gjørdi gentan seg til reiðar fyri nåttina og gav sær góða tíð. Tá hon at enda legði seg, helt hon fyri, at nú skuldu vit sova, tí vit skuldu tíð- liga upp næsta morgun! — Gentan var ógvuliga tigandi, segði ikki nógv og eg visti ikki, hví hon var komin. Kortini var hon vinarlig og smílandi, tá vit vitjaðu har eg skuldi skriva autografar o.a. Hon stóð altíð aftanfyri meg, soleiðis, at hon var við á ellum myndunum, sum vórðu tiknar. Sálvsagt havi eg sagt okkurt í spelni, tá blaðfólk spurdu um gentuna, sum nú var undir liðini á mær. Veruleikin er tann, at kom, setti eg hana LOKI aftur til Keypmann Síðan havi eg ikki hovrt fra henni, sig OM Tad sc sta « egð við hana var 1 € at gera folk glad. Fg vildi ikki skapa ófrið í familju hennara Mamma Ova sigur, at gentan var ógvuliga smæðin og hon heldur ikki i mn kendi seg | rad er eyðsæð. at mamman row di a Ova sum skålkaskjol, fyri at fåa gentu i i fjelmið Mauyu tosaði nógv L vakurleikakapping. SI hon skuldi luttak hon ella man ti, at an Ova, sigur krøkti seg Olevina Yldi Ove ikki nógv at siga um ferðina um havið. Hann sat við árarnar mestu tíðina, lurt- aði eftir tónleiki og tíðind- um í BBC. Hann ásannar kortini, at hann tosaði nógv við seg sjálvan, seinastu átta dagarnar, og bleiv ill sintur, um alt ikki gekk honum til vildar. — Av og á reisti eg meg upp. hevjaði hendurnar upp um hevd og ýldi! - Tað kundi eg eisini sakt- ans, tí eingin sá meg, sigur Ove og flennur speiskliga — Tá ein er púra einsa- mallur á opnum havi, er neyðugt at fáa sær okkurt at hugsa um. Tað var tó eingin trupulleiki, tí eg havi ferðast í 53 londum og havi upplivað so nógv, at tilfar treyt ikki, sigur Ove. Hann sigur eisini, at tá ein er vanur við at ferð- ast á hevunum, er tað ikki so ræðandi, sum ein kundi hugsað sær. — Eg eri ikki bangin av mær, og ræðist ongan, men sjálvsagt er ein ikki óansin, hóast tað. Tá eg legði meg at sova, visti eg at vandi var fyri at verða yvirsigldur, tí veit rættiliga