leygardagur 8. november 1986síða 7

— S— || Nr. 126 — 8. november 1986 tíðindablaðið Ferðsluoffur: Eingin torir at taka avgerð Eitt ferðsluoffur sigur sína sogu um vantandi læknahjålp og at bíða í áravís eftir endurgjaldi P do erður sað um ortoped € Di x A k kk $ ( € eråur KIpal er t t ad er, at skil må fåast hesi viðurskiftið, ongantíð ov skjótt Tad er ræðuligt, at so mong doyggja av ferðslu ávum Men hvussu við teim.ið hava fingið varandi mein, tey hoyra vit einki um Ein sera góð ungdóms sending var fyri stuttum um hetta evnið. Men har kom ov lítið fram um „eft irvirkningarnar«, kanska tí at tíðin var ov knepp Leingi havi eg ætlað at triva í pennin men nu skal tað verða Vit, sum eru offur í ferðsluni, hava tagt vorðin alt ov leingi Tað er ikki stuttligt at hava tær »royndir« av feråslu-/sjukrahus-/rættar mynstrinum, ið eitt ferðsluoffur hevur Tá eg fyri nøkrum árum síðani var fyri álvars- somum ferðsluóhappi, ið eg var ósek í, var eg sera takksom, at lív mítt varð spart Tá eg vaknaði á sjúkra húsinum, varð eg greið yvir, at eg var sloppin undan álvarssamari lukku við lívinum, og sum dagarnir gingu, varð eg alt meiri greið yvir, at hetta nógv at van- vissuliga var takka fyri Læknar, sjúkrasystrar og starvsfólkið annars, vóru sera fyrikomandi og fryntlig. Men eg lá uml. 10 dagar, áðrenn tey funnu uppá at leggja meg undir skurð. Likamsvenjingar fekk eg teir fyrstu dagarnar, síðani fann onkur út av, at eg als ikki mátti venja enn, 2 dagar seinni fekk eg aftur boð um at gera lik- amsvenjingar. Eg hugsi, tað vóru eini 5 ella 6 ymiskir læknar um meg tann mánaðan, eg lá á sjúkrahúsinum. Tá avgjert varð at leggja meg undir skurð, varð tað sum áhugin var sera stórur hjá ungum lækna, og eftir hvat eg frætti, vóru fleiri -áskoð- hevði ikk húsi síðani c Sjálvt um eg ikki kon } KT Kr varð fødd upp á b einini, so skjótt sum læknarnir spáddu. so gekk tað kortini heilt væl og framgongdir ar týðilig tann fyrsta mán aðin eftir skurðviðgerðina Eg var úr arbeiði mánaðar So við eitt varð eg »dømd« at vera fer fyri at fara aftur til arbeiðis. koyra bil, sleppa hekj unum og eðrum hjalpar- Hetta var sera knappliga, og eg varð eitt tálum tí mær logdist ómetaliga aftur til arbeiði mítt Ein spurningur, sum e havt alla tíðina, meðan eg var sjúk, var, hver skuldi taka húsinum (reingerå men har fekk eg greið boð, at tá ein hevur ein raskan mann og einki barn, fær hevði sær av ot) ein ikki heimahjålp Fin annar spurningur var endurgjald fyri per- sónskaða, klæði og aðrar lutir Bilin, klæðini o.t. kanst tú skjótt seta prís á; men hvussu nógv er eitt menn iskja vert? Tá 1/2 ár var liðið, varð eg bara heilt byrg, kláraði nærum sjálvhjálpt í klæði og annað. Tað er kanska legið at koma fram við her í blaðnum, men vit hevdu einki kynsliv alla hesa tíð, og uttan at seta kynslívið í hásæti, so var hetta eisini við til at gera alt enn truplari. Tað er jú ein kærleikans ávekstur. Tíðin gekk og eingi nýggj framstig sóust, bert ein »evindalig« pína og óliðiligir limir. Eg mátti fara til egnan lækna, tí læknin, ið regluliga kann- aði meg á sjúkrahúsinum, segði bert, at eg var ov erkvisin og átti ikki at lata mannin forkela meg so nógv. Viðhvert royndi eg at gremja meg sera illa, og einaferð svaraði hann mær, at eg hevði fingið so harðan stoyt, at tað mátti merkjast onkrastaðni. Kugvaå Lil K hvøria ferð eg nevndi tað, bæði fyr egnum lækna og sjúkrahúslæknanum Ikki fyrr enn 3 ár liðin, og vit på voru fingu ein nýggjan kommunulækna, slapp eg til serlækna í ortopedi. Sum eg eri ógvu liga takksom fyri í dag Ikki tí at eg nú eri frísk, als ikki; men tí eg fekk meiri at vita um, hvussu staðan var. Tað sum hinir læknarnir ikki kundu siga fyri vist, men altíð bíðaðu eftir hvat tíðin fór at vísa, tað fekk eg beinleiðis og helst »innballing« at vita. >Tú ert invalid og tað fer tú altid at verda« Herð orð, kanska. Men fyri meg tað var eins og uttan nakra sum himmalskt balsam Tað er ófatiligt, hvussu tung og nívandi kann vera fyri eitt menn iskja. Hjá eins og ein tung byrða, við OVISSa mær var tað eitt var lyft av mær Harvið er ikki sagt, at alt nú er sum ein dansur á rósum ikki, um eg nakrantíð skal uppliva at fáa nýggjan mjadnalið og Ég veit mjed, tað eri eg alt ov ung til enn Slíkt kemur neyvan uppá tal, tá ein er mitt í tjúgunum, uttan tað er heilt galið Men við hesari pínuni orki eg ikki leingi afturat. Eg hoyri ofta fólk siga, at samfelagssystemið er so rotið, tað havi eg aldri hildið fyrr. Nú veit eg, at tað í hvussu er gongur syndarliga seint fyri seg, allastaðni. Tú mást bíða og bíða og aftur bíða, tað er eins og eingin torir at taka eina avgerð í dag. Nú eru fýra ár síðan óhappið hendi; men enn rekist ikki fyri nekrum endurgjaldi frá trygging- ini; teir bíða eftir úttalilsi frá okrum, sum aftur bíðar at taka steðu, til ein annar hevur avgjert, hvat hans- ara meting er, og soleiðis kundi eg hildið áfram at nevnt ráð, stovnar og onnur, ið ikki kunnu finna út av, hvussu nógva og hverja hjálp ein hevur rætt til Fyrstahjálpin er avbera góð í dag; men er nakað millum hvussu nýtt til fyrstu- og neyðhjálp, og so ta hjálp, ið givin verður aftaná. Fyri mær sær tað út sum at einki er ov dýrt, tá tað ræður um at yvir- liva. Men er tað eitt »liv« samband nógv verður Aftursvar til gølu- vit bjóða viðkomandi attana Ein maður segði eina ferð um hetta alt fyri at hesi illa lestaðu at vil gera menniskju skulu yvirliva „Man kunne selv, til hvad?!! Higartil havi eg »bert« havt fyri neyðini at fingið viðgerð hjá skurðlækna, ortopedkirurgi, fysiotera- sperge sig peuti, tannlækna, kiro praktori og gynækolgi Men við hetta lag noyð- ist eg helst skjótt at fara til sálarlækna eisini Jú, sannilige: Ein må vera sterkur fyri at vera sjúkur ídag Journal nr. xxx blaðið Oyggjatíðindi Hóast undirritaðu ikki eru heilt á einum máli um, um dálkingargreinin í nevnda blaði er verd eitt svar summi okkara halda sum so, at stersta vanvirðing tú kanst visa tilikum per- sónum er, at teir verða tagdir í hel so vilja vit kortini mótmæla hesari skitnu skriving Sjálvandi kemur Oyggjatiðindi, eins og øll hini feroysku bleðini, her á skúlan, so øll hava meguleika at lesa tey Ikki kann sigast annað enn, at bæði næmingar og lærarar ..a harmir av at síggja hesa útspilling av okkara sera dámliga nýggja stjóra, Ragnar Magnussen. Fyrra stjóran noyddust vit av við vegna ta mannajagstran, ið sama blað setti í gongd, og tað fyri gerðir sum óivað hava havt heilt lítið uppá seg, um vit samanbera við mangt annað, sum dag og dagliga fer fram allastaðni rundanum okkum, uttan tó at ve. átalað. Okkum skulu tit ikki leggja í at taka synd í, uttan so, at vit ikki fáa ar- beiðsnáðir fyri tykkara út- spillingarherferðum, og kanska spæla okkum av við henda nýggja stjóran eisini. Vit vóru góð og væl- negd við fráfarna stjóran, og fyri okkum er Ragnar helst einasti persónur, ið kann fylla út plássið eftir Heðin Tá umræður kvalifik- atiónir, so er Ragnar eftir okkara tykki væl fyri Umframt útbúgving sum fólkaskúlalærari tók hann í 1980 prógv sum handils- skúlafaklærari, og tey 15 árini hann hevur starvast við Handilsskulan, hevur hann verið á skeiðum fyri handilsskúlalærarar, tá høvid hevur verið til tess Lystiliga prentar í Gøtu, tlf. 41085 Vit gera hvat vit kunna og kunna tað vit gera BELTINI Apropos kvalifikatión- ir, hvussu man so vera vorðið við kvalifikatión- unum hjá einum ávisum blaðstjóra her í Feroyum, sum dámar sera væl at grópa í viðurskiftum hjá eðrum??? Ein skal ikki blaka við gróti, tá ein sjálvur býr í glashúsi Vegna næmingarnar á Feroya Handilsskúla Næmingarráðið FOLV KEMUR NÚ AFTUR Eftir drúg.an steðg kemur jólablaðið FØLV nú aftur. Jóla- blaðið FØLV kom út á fyrsta sinni í 1940 og kom toliliga regluliga út til 1979. Blaðið kemur væntu- 20. november. Tað eru Niels Nattestad og Os- kar Hermansson, sum standa sum ritstjórar.