leygardagur 20. desember 1986síða 17

AS Nr. 145 — 20. desember 1986 | Síða 17 Summarið í Feroyum er sum ein dreymur, og so er summarið av fyri hesu ferð. Í ár var summarveðrið av tí besta, sum vit eru von við vegna tess, at august var rættiliga góður. Ja mong av tí eldra fólkinum hugsaði helst um hin góða hoyterran? Men nú er hoyggingin bert ein sega hjá teimum flestu, men so hevur ikki altíð verið i Føroyum. Ja, og so er september farin at halla. Hann royndist illa. Tað er tíbetur ikki á hverjum ári, at ein á morgni sær hálvan hagan hvítan um miðjan september. Og nú liggur hin langi myrki veturin fyri framman. Tá er gott at kunna gleðast yvir góð summarminnir saman við góðum fólki. Ikki kann sigast annað enn at ein verður eitt sindur skakkur, tá ein hoyrir, at Landsstýrið ætlar at leggja stóran toll á brenniolju og onnur brúksgegn. Hetta vil raka teir føroysku pensiónistarnar serliga meint, um ikki onnur tiltøk verða gjerd fyri at lætta byrðarnar til- svarandi. Ein kann væl ætla at 2.500,- krónur um mán- aðin ikki er nekur rívulig peninganegd, ið tolir at bera nevniverdar eykaútreiðslur? Eisini siga tey í Tinganesi, at vit ferðast alt ov mikið, og ti má gjald leggjast á hvønn ferðaseðil. Eg skal vid ganga, at feroyingar ferðast nógv meira nú enn fyrr. Ja í mínum ungu degum kundi ein í »Dimmalætting« um ein hugdi nóg væl, varnast ein lítlan teig undir heitinum — „Rejsende med Tjaldur eller med Dronning Alexand- rine«. Har vóru tað mest ávís fólk, sum gingu aftur eini 10-15 í tali hverja ferð. Ikki skal eg nevna nøvn, men stervini vóru so sum Grosserer, Kebmand, Konsul, Rheder og sjálvandi landsstýrismenn og fólkatings- menn, ja og so av og á onkur prestur ella missiónerur. Nú er tíbetur vent í holuni, so nú kunna eisini tey heilt v anligu »tittulleysu« bjóða til at ferðast, sjålvt um pen- ingapungurin ikki stendur á tambi. Men nú skal eisini hin vanligi pensiónisturin gjalda kr. 200,- í landskassan, ja júst tað sama sum ein og hver millióningur. Tað er ivaleyst beint at nógvur peningur verður brúktur at ferðast við uttanlands. Men man ikki Lands- stýrið beinleiðis játta og landskassin gjalda sín stóra part av uttanlandsferðunum? Vit vita jú, at bæði landsstýrisfólk, tingmen og kommunustýrislimir ferðast rættiliga nógv, so at siga um allan knettin. Hertil kemur, at almennir tænastu- menn og eitt ótal av nevndum reika landanna millum uppá landsins besta fyri landskassans rokning. Ja so allar mentunar- og ítróttarferðirnar við landskassa- studningi? Kommunurnar fylgja eisini væl við. Hugsa sær til? Stórar „deligasjónir< ferðast runt inni á meginlandinum fyri at — ja halt tær fast — fyri at hyggja at fótbólts- vellum úr »handilsflag«, og sjálvandi flyta inn hetta »flag« fyri nógvar milliónir krónur. Jú, sanniliga er her talan um ovurnýtslu, men hver gongur á odda? Her er helst ikki talan um ódýrar pakkaferðir? Men tað var nú um eina pensiónistaferð eg ætlaði at reða. Vit í Våga Pensiónistafelag hava nú í nøkur år gjørt Jóhs. Ravnsfjall hevur skrivað ferdafråsøgnina tvær ferðir hvert ár. Eina innanoyggja og eina uttan landsferð. Ferðin innanoyggja í ár gekk til Fuglafjarðar annan hvítusunnudag í hampiligum veðri. Vit vóru gestir hjá Fuglafjarðar Pensiónistafelag, og okkum varð sýndur stórur blíðskapur. Vit vóru í kirkju, ótu degverða á »Muntra«, fingu hevi at síggja bókasavnið og eini gomul, vælhildin sethús, sum eru friðað og ann- ars verða rekt av kommununi. At enda beyð pensión- istafelagið okkum til stutta samkomu í Arbeiðsmanna- felagshúsinum, har borðreitt var við kaffi og kekum. Síðan varð farið til Leirvikar gjøgnum nýggja berg- holið, og fingu vit hevi til at síggja bygdina. Harnæst varð koyrt út á Strendur, har vit komu beint í eina bygdastevnu. Her varð steðgað um ein tíma, men so var tíð at fara heimaftur. Ein sera góður dagur fyri tey 42 fólkini, sum við vóru á hesi bussferðini. Viðmerkjast skal, at ferðin við degverða var púra ókeypis fyri pen- siónistarnar. Nú er at spyrja — hvussu kann eitt pensiónistafelag loyva sær slíkt? Tit mega væl fáa almennan ella annan studning? Men so er ikki. Vit hava lagt okkum nær at savna pening um veturin, mest við bingospæli. Og hetta ger, at felagið kann veita munagóðan stuðul til telags- ferðir bæði innanoyggja og uttanlands. Uttanlandsferð okkara í summar gekk til Noregs við Norrenu. Smyril Line hevði í góðari tíð sent okkum eitt tilboð, sum vit hildu var væl hóskandi fyri pensiónistar, so vit avgjerdu at taka av. Hetta var bussferð við fer- oyskum bussi, sum kom at verða tekur alla tíðina. Vit skuldu búgva á einum hotelli uppi á teimum norsku fjøllunum í gott 1.000 metra hædd. Tveymannakømur vid øllum hentleikum. Prisurin var såmuligur, kr. 3.300 — alt íroknað. Av hesum kundi pensiónistafelagið lata 1.800.- kr. sum ískoyti til hvenn einstakan lim, sum var við á tí felags uttanlandsferðini. Á henda hátt eru meguleikar eisini hjá pensiónistum at ferðast. Við í okkara ferðalag vóru 47 fólk, og vóru tey flestu úr Vágum, og limir í Pensiónistafelagnum. Á NORSKUM FJALLI VIÐ GÓÐUM FÓLKI Joks. Ravnsfjall úr Miðvági skrivar um Noregsferð hjá Vága Pensionistafelag summarið 1986. Vit skuldu við »Norrønu« hin 16. juni, ein mánamorgun kl. 9.00. Tað vildi so illa til, at eingin ruta hjá Bygdaleið- um kundi brúkast, tá tær samsvaraðu ikki við fráferð ina hjá »Norrønu«. Men ráð vóru tyri ti. Vit tingu buss úr Servági á Oyragjógv, og avrått varð við Asmund Jo- ensen, „aum eisini skuldi vera leiðari á ferðini, at bussur hansara skuldi vera í Vestmanna tá vit komu yvirum ið Sam. Hetta bar væl til og koyrdu vit alt okkara ferðagóðs í bussin í Vestmanna, og ikki varð tað tikið úr aftur fyrrenn við dyrnar á hotell »Kamben« uppi á teim- um norsku fjellunum Bæði Smyril Line og Ásmurð Joensen høvdu fyri- skipað sera væl og gekk hetta sum ein reyður tráður gjøgnum alla ferðina, at ell tænasta var hin allarbesta. Ásmundur sjálvur býtti út »Boarding Cards« til øll í bussinum á bryggjuni, og so var alt greitt til at fara um- borð. Her var einki ivamál, og dámligar ungar gentur fylgdu okkum har vit skuldu halda til umborð. Vit fingu 4-mannakømur við toilett og brúsubað á somu hædd sum upplýsing og vegleiðingin var. Hetta lætt I um, ikk minst hjá teimum av okkum, sum vóru gongutarnad Veðrið var gott henda morgunin tá »Norrøna« legði frá landi og helt leiðina eysturyvir. Øll vóru vit spent uppá hvussu hetta fór at ganga. Onkur hevdi verið í Noreg fyrr, men fleiri vóru tey, sum gjerdu ferðina á fyrsta sinni. Fyrst varð kannað eitt sindur eftir fyri at finna fram og fyri at fi Men so varð boðað frá yvir hátalara. at alt ferðalagið skuldi koma ti fundar uppi í >The Viking Club<. Nú fyrst fingu 1 rættiliga at vita, at vit vóru 90 fólk í ferðalagnum og ia Saman attur ikki ein, men tveir buss Kanska kundi ein sagt, at y vóru tvey ferdaløg. hó: ferðalagnum ví ldri og pensi: k