týsdagur 23. desember 1986síða 6

Utgevari: P/f Sosialurin O Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Miller Argjavegur 25, 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Torshavn Jólini og børnini JOL eru i hondum. Hetta merkist å nærum hvørjum mansbarni. Gledin og spenningurin økjast alt meira nu tað nærkast hesi kanska størstu av øllum okkara høgtidum. JÓLINI eru minnið um, tå Jesus- barnið varð føtt í Betlehem fyri skjótt tveytúsund árum síðani. Tað er í stór- an mun hesa hending, sum nógvar hundrað milliónir menniskju um allan heim byggja sína kristnu trúgv á. Henda hending hevur sum eingin onnur í hesum tveytúsunda ára skeiði mannaættarinnar fest seg í huga- og kensluheim hjá so mongum. Í DAG eru jólini i størst mun hátíð hjá og fyri okkar unga ættarliði — børn unum. Tað eru tey, sum gleða seg mest til jóla. Tað verður heldur ikki gjørt so lítið burtur úr júst børnunum — eitt nú í útvarpi og sjónvarpi. Allan henda seinasta mánaðin hava hesir fjølmiðlar roynt at fjálga um jólahá- tíðina sum var hon fyrst og fremst hátíð barnanna. Tí kunnu vit bert fegnast um. Í ÚTVARPINUM hava ymisk fólk nýtt høvi at senda børnunum í Føroyum heilsu á jólum. Sosialurin hevur íkki verið við í hesi sending og fara vit tí her at nýta høvi til at senda tykkum børnum og eisini foreldrum tykkara eina heilsu. TIT børn og foreldur eiga at hava i huganum tey mongu úti í heimi, sum júst á jólum ikki hava sama møgu- leika sum tit at fegnast um jólahá- tíðina. Har eru børn sum hvorki hava mammu ella pápa, eina systur ella ein beiggja, og sum heldur ikki fáa nakra jólagávu. Fyritaksstjóri: Krisjan Dahi Blaðfólk: Høgni Djurhuus Randi Jacobsen Tórfinn Smith Ljésmyndari:: Kalmar Lindenskov Uppseting: P/f Sosialurin Prent: P/f Pressan 1981 NÚ jólini nærkast, og tit børn gleða tykkum til gávurnar, so halda vit, at vit øll somul eiga at senda teimum børnum, sum ongan góðan eiga og sum ongar jólagávur fáa, ein tanka. Kann tað so blíva til meira enn tað og foreldur tykkara á onkran hátt vilja stuðla og hjálpa hesum mongu fåtøku børnunum, so hevði tað ikki verið verri. Nú halda vit, at føroysk børn eiga at vera glad, tí vit hava tað so gott her í Føroyum. EITT ynski hava vit at bera fram her, nå tit og kanska onkur av foreldrum tykkara lesa hetta. Tad ger okkum øllum so ilt at skula hoyra ylandi am- bulansusirenur dag um dag og vita, at nú er aftur onkur komin til skaða í ferðsluni. Altíð kemur ein tá at hugsa um tykkum óseku og livsgladu børn. Tað er so meiningsleyst, at tit blíva offur í ferðsluni. Tit eru so livandi og so spæliglað, at tit hugsa ikki altíð um bilarnar. OKKARA ynski er, at øll børn royna at ansa sær í ferðsluni. Og til tykkum foreldur er bert at siga: havið ALTÍÐ børnini í huganum, tá tit koyra. Eru tit góð við børn tykkara, so koyrið var- liga, Tolin trivst, sigur orðatakið. Hví skunda tykkum so nógv. Mong av tykkum foreldrum, tit eru so upptikin og so stressað, at tit gloyma børnini. Ein sær hvussu glað tey eru, tá ein gevur sær stundir at tosa við tey. Heldur áttu tit at glett tykkum saman við børnunum. TAÐ hevði so verið tann BESTA jólagávan til børnini í Føroyum. Sosialurin Nr. 146 — 23. desember 1986 Til »Mentada havnarmannin« Tá id tú vilt gera mær klárt, at tú ikki ert frá- haldsmaður og ikki limur í nekrum trúarfelagsskapi, men tó limur í fólkakirkj- uni, og trýr, tú sleppur undan at verða settur í somu steðu sum meirilut- in av Feroya fólki, frá- haldsfelagsskapir, trúar- felagsskapir; her fert tú sskeivur, tí fólkakirkjan er ikki undantikin! Tú hevur eina ógvuliga flokt aog torskilda hugs- an, tí tú blandar upplýs- ing og viðgerð saman, eg eri tí greiður yvir, at tú roynir at kasta ábyrgd- ina/skyldina yvir á meg, men so lættliga sleppa tú og felagsskapirnir, fólka- kirkjan ikki undantikin, ikki, tí tann áskoðanin sum fólkaatkveðan bygg- ir á móti fríari rúsdrekka- selu, stavar frá 1907. Ein frí rúsdrekkasela er ein mentan, skapar man forð- ingar av slíkari selu, tekur man minnilutin av ræði í egnum avgerðum/viður- skiftum, og skerjir man rættin til at vera menn- iskja og til frælsi. Tað hev- ur tú framt saman við meirilutanum av Feroya fólki, fráhaldsfelagsskap- um/trúarfelagsskapum/- fólkakirkjuni, og hetta er eisini at avmarka fríari rúsdrekkamentan! So kast tú aftan á hetta ikki loya tær at undirskriva ft- ursvar »mentadi havnar- maður“, tí tað hóskar ikki til tíni aftursvar, og tú vísir teg ikki at duga at meta viðurskiftini á rætt- an hátt. Tú ert ikki nakar góður eygleiðari av samfelags- gongdini. Tú sigur at flestu lesarabrøv mini eru undir allan kritikk, hvat morali viðv. Kritikkur og moralur hevur einki við hvert annað at gera. Tú ert ikki førur fyri at meta um míni lesarabrev við tínari fløktu og torskildu hugsan. Heldur tú t.d. at Í á Býráðið og ell onnur, sum hava tikið nógv upp eftir einum frá lesarabrevum, at tað/tey arbeiða undir allan kritikk, hvat morali viðv. Tú sigur teg kenna eitt sindur til mítt túnatos uttan nærri at koma inná tað. Eg havi ikki nevnt i fyrra aftursvari, at minni- lutin av Feroya fólki skuldi avgera, um vit skuldu hava fríari rús- drekkaselu. Ein slík rús- drekkasela skuldi verið framd uttan fólkaat- kveðu, ið var ófolkaræðis- lig, ódemokratisk, ómenn- iskjalig og av tí ónda. So ikki hava tit broytt áskoð- an síðan 1907, tit eru eftir- bátar so tað forslær. Gevst við tínum heila- spunum. Hans Birgir Hansen »Hin« målteigurin Meðan vit øll gremja okk- um um feroyska málið vit nýta er nóg feroyskt, fari eg at byrja ein annan »målteig« (altrnativan« á altjóðamáli), nevna hann »hin« målteigin, har »hin« sipar til, at ein annar longu er til stadar. Og hvat er so meiri hóskandi enn at byrja við nýtsluni av orðinum „hina? Vit skriva og siga van- liga »hin« og »tann« fyri framman navnordum, hó- ast tað er fullkomiliga óneyðugt. Takið nú orðið »tann«: tann halaleysi frensurin, tann fremmandi maðurin hví ikki siga halaleysi frensurin og fremmandamaðurin ? Og so p»hin« (her í hverkikyni): Hitt for- oyska studentafelagið — Hetta merkir í veruleikan- um, at vit frammanundan hava »Hetta feroyska studentafelagid«, og at eitt »alternativt« felag kemur og nevnir seg »hitt«. Ti í veruleikanum krevur »hitt« altíð at »hetta« er til staðar. T.v.s „ikki hetta, men hitt.« Lat so hetta vera nóg mikið fyri hesaferð Næstuferð kemur hitt. P.S. »Hitt« hevur á før- oyskum sum kunnugt eis- ini fingið eina hjámerking. Hana fara vit at lata liggja — tí hon er best liggjandi. múli Útbúgving neyðug í fiskivinnuni Størri krøv til góðsking av fiski, betri teknikkur, fiskimarkið út- flutt, meiri kapping og ovurfisking ger tað neyðugt at seta út- búgvingar á stoun, segði Henrik Old, tá logtingsmálið um fiski- vinnuutbugving fekk fyrstu viðgerð í logtinginum í farnu viku Tað er gleðiligt, at man í okra landi hevur ásannað, at tey, sum virka í okra hevuðsvinnu, skulu hava útbúgvingarmeguleikar. Við undantaki av navigatións- og maskin- skúla hevur tað frá gaml- ari tíð verið soleiðis í okra samfelag, at eingin annar vegur hevur verið til hægri útbúgving í fiski- vinnu enn bókliga útbúgv- ingin, sum mest hevur verið tráðað eftir. Øll ynskja børnum sín- um so hega bókliga út- búgving sum gjørligt. Ti hava politikararnir kent seg noyddar til at fylgt >