hósdagur 8. januar 1987síða 6

Nr. 3 — 8. januar 1987 tíðindablaðið SOSÍalurin 1 Síða 5 vinnu- politikkur NÚ UM dagarnar bórust tey tíðindi úr Tinganesi, at landsstýrið hevur av- gjørt at loyva 10 ísfiskatrolarum og tveimum línuskipum at fara eystur í Barentshavið at fiska tosk. Hetta let- ur seg gera, tí at landsstýrið við sein- astu sáttmálasamráðingum við russ- ar og norðmenn um sinåmillum fiski- veiði megnaði at fáa tveir so góðar sáttmálar, at møguleiki gjørdist fyri at gkja munandi um toskafiskiskapin har eysturi. TAÐ er einki annað enn ein sensa- tión, at tað hevur eydnast okkara samráðingarmonnum at røkka so fræg úrslit í samráðingum við onnur lond um fiskirættindi sum í ár. Tað er heldur einki dulsmál, at júst leiðslan í sitandi landsstýri hevur víst sera gott hegni og dirvi til at fáa góð úrsit í samráðingunum um sínámillum fiski- rættindi. Hetta bera tær samráðingar seinastu nógvu árini, henda leiðslan hevur verið í Tinganesi, týðiligt prógv um. Við hesum seinastu samráðing- unum við norðmenn og russar hava vit fingið staðfest hesa sannroynd og kunnu bert fegnast um tað. NÚ ER tað ikki so, at vit halda, at nak- að skal takast frá verandi flota, sum fiskar í Barentshavinum. Tað hevur vist seg, at saltfiskaflotin hevur fing- ið eitt sera gott år við teimum kvot- um vit høvdu í 1986. Tað at vit nú hava fingið góð 5.000 tons av toski meira har eysturi er so nakað heilt nýtt og við hesum hevur landsstýrið fingið upp í hendurnar eitt heilt nýtt amboð til at reka ein skilagóðan fiskivinnupolitikk við. TAÐ skilagóða í júst hesum er tað, at vit við at lata 10 ísfiskatrolarar sleppa at fiska í Barentshavinum avlasta teir frammanundan hart troyttu botn- fiskastovnar undir Føroyum. Hetta man vera nakað, sum ikki minst okk- ara fiskifrødingar eru fegnir um. MEN umframt at minka um trýstið á okkara egnu stovnar, so fáa ísfiska- trolararnir her eisini ein møguleika at betra um figgjarliga úrslit sítt. Møgu- leiki er nevniliga hjá bátunum at salta ein part av veiðini og harvið kunnu bæði manning og bátar fáa meira burturúr — um so er at teir góðu salt- fiskaprísirnir halda sær. AT tveir línubátar eisini sleppa at fiska í Barentshavinum er somuleiðis at fegnast um, tí árið, ið fór, var ringt hjá línuskipunum við Labrador. Har- aftrat vita vit, at tað koma fleiri nýggj línuskip í flotan í hesum árinum. Sam- anumtikið er tað tað okkara vón, at hetta ikki fer at gera, at flakavirkini fáa minni av fiski, soleiðis at enn minni verður at gera á hesum fyri bygdirnar so týðandi arbeiðspláss. TAÐ er greitt, at tað er svartkjafturin, sum skapar okkum hesar nýggju meguleikar at minka um trýstið á okkara egnu botnfiskastovnar. Her síggja vit so heilt greitt teir fyrimunir við at hava svartkjaftin á okkara øki og at kunna brúka hann sum býtis- fisk. Men um somu tíð vita vit, at svartkjafturin gerst meira týdningar- mikil fiskur alt sum vit royna at gera dýrari verur burtur úr honum. Hetta fer so kanska at gera, at vit til kom- andi samráðingar við norðmenn og russar hava møguleika at fáa enn meira fyri svartkjaftin sum býtisfisk. Tað er ið hvussu so er tann vegin vit eiga at ganga. HVAT viðvíkur sáttmálanum við EEC so hava vit eisini har fingið eitt gott úrslit, m.a. við tað, at vit ikki lútaðu fyri krøvunum frá m.a. bretum um at minka um laksaveiðina enn meira. TAÐ skal ikki bert vera landstýrisins rós, at vit hava fingið hesar frægu fiskiveiðisáttmálar. Eisini tí nýggja fiskivinnustjóranum eiga vit at geva eitt herðaklapp fyri dugnaskap á hes- um so týðandi økinum. Tað var ti utt- an iva ein rett avgerð, sum landsstyr- ið tók, tá tað á sinni setti ein fiski- vinnustjóra. Hann hevur so sanniliga verið fiskimálaráðharranum og øllum landsins stýri og ikki minst fiskivinn- uni ein hollur stuðul. Vónandi fer so eisini at vera framyvir. Vit ynskja teimum góðan byrð við arbeiðinum í nýggja árinum. UM somu tíð megu vit ásanna, at teir lunnar, sum vórðu lagdir undir ver- andi fiskivinnupolitikk fyri nú nógv- um árum síðani, og sum hevði til endamál at varðveita og helst økja um okkara veiðimeguleikar á mið- og fjarleiðum hava borið miklan åvøkst- ur við sær, tí í dag kunnu vit nú taka enn eitt stig við hesum sáttmálum, nevniliga at verja um okkara egnu fiskastovnar við at minka um veiðu- trýstið. jamú Opið bræv til landsstýrismannin í heilsumálum, Jógvan Durhuus ann ið tegir samtykkir! Soleiðis havi eg valt at kalla yvirskriftina til hetta persónliga bræv til tín. Eg skal vera fyrstur at viðganga, at brævið eg skrivaði viðvíkjandi sjúkrasystramanglinum í pørtum var eitt sindur ir- oniskt, men eg kann siga, at hetta varð gjørt við fri- um vilja — fyrigev at eg nýti ironi í skriving mini, men eg kundi ikki bæra mær. Sjúkrasystramangulin er ein veruleiki í hesum døgum og gerst heldur ikki betri sum dagarnir ganga, men latið nú sjúkrasystraráðið um hetta — vónandi kunnu tær fáa síni egnu viður- skifti skipað við onkrum itøkiligum, um tú og tínir menn við lið hava nakran vilja at hjálpa teimum. Í brævi mínum til Dimmalætting nevndi eg eisini vidurskiftini innan mitt egna arbeidsøki sum er tær psykiatrisku deild- irnar. Altíð hevur mær dámt væl mítt arbeiði, men seinastu tíðina hevur gingið heilt av skriðuni til. Einasta val eg hevði nú um ársskiftið var at siga starv mítt fra mær og er! eg samstundis vitandi um tvær sjúkrasystrar, ið hava verið mínir arbeiðs- felagar ell árini, at tær tóku somu avgerð. Tað dagliga tosið okkum Nú er aftur eitt ár farið afturum, og vit hava tikið tað fyrsta stigið inn í tað nýggja. Steðga vit á og líta afturum bak, vilja nógv av okkum steðga við onkra hending í farna ári, sum vit vilja minnast framum allar aðrar, ann- aðhvert tað ber gleði ella sorg við sær. Hvat tað nýggja árið hevur at bjóða okkum, vita vit ikki, men vit vita so mikið, at eisini í kom- andi ári vilja vit meta gleði og sorg, viðgang og mótgang, hvert um ann- að, soleiðis sum Kingo syngur tað: „Sorrig og glæde de vandre til hobe, Lykke, ulykke de gange på rad, Medgang og modgang hi- nanden tilråbe, Solskin og skyer de følges og ad, Jor- derigs Guld er prægtigt muld. Himlen er ene af su- lighed fuld.« Men hvussu hesar gledir starvsfelagar millum, hev- ur bert snúð seg um trupulleikarnar vit hava at dragast við hvenn ein- sata dag, og er hetta ikki til at halda út í longdini. Fleiri av sjúkrarektarun- um hava í farna ári sagt upp og aðrir ganga nú og tosa um tað sama. Eg skilji teir sera væl, at teir so gera. Fyri uml. 2 árum síðani varð eg inni á gólvið á skrivstovu tínari og tos- aði við teg um viðurskift- ini her úti, so tað kann ikki bera til, at tú kanst látast óvitandi um hetta. Eisini hava yvirlæknarnir her á staðnum klagað um vidurskiftini, meguliga fyri tær, men ið hvussu so er fyri sjukrahusstjøran- um Alt hetta eg her havi nevnt er nú komið til veru- leika og er ikki bert ein hóttan, sum tað var í februar 1986 tá mikil skriving var í blødunum um vidurskiftini her úti. Í eitt heilt ár hevur verið bíðað eftir onkrari rak- tión frá myndugleikanna síðu, men einasta aftur- svarið hevur verið ein stumm tegn Tað má sigast at vera vánalig reklama fyri ein tjóðveldislandsstýris- mann, at vit í 1987 skulu fara at vera noydd til at senda tær akuttu psykos- Ein heilsa og sorgir, viðgongd og mótgongd verða býtt út til tann einstaka, vita vit ikki. Tað er bert tann eini, sum veit tað. Men vit vita tó nakað. Vit vita, at tann, ið gevur Harra og Faðir okkara í himli loyvi til at leiða okk- um í nýggja árinum, hann/hon fær kraft til at bera tað, sum kemur at meta okkum bæði í sorg og í gleði, tí vit vita, at all- ir lutir tæna teimum til besta sum elska Gud. Rom. 8,28. Og so vita vit eisini, at hver dagur í fylgi við Jesusi vil føra okkum ein dag nærri málinum, sum Gud hevur sett okk- urnar niður aftur til Dan- markar til viðgerðar. Eg havi ið hvussu so er funn- ið útav, hverjir flokkar ikki fáa mína atkveðu til komandi val. Seinasta bræv mítt er eisini svarað við stumm- ari tøgn, og taki eg hetta sum at hvert einasta orð ið skrivað varð, er satt, tí annars vildu mótprógvini komið. Sannleikin man tí vera, at als einki er gjort fyri at betra viðurskiftini innan psykiatrisku deild- irnar. Tit kunnu ikki vera hetta bekentir, tað er hó- ast alt sjúk menniskju ein hevur við at gera hvenn einasta dag. Hervið fer hetta at vera seinasta orðið frá mínari síðu — heldur ikki kenni eg meiri fyri hesum máli við tað, at eg sjálvur nú havi vent psykiatriini bakið og fari at leita mær annan veg. Eg eri nokk eisini ein av teimum mongu, ið ikki orkar at hverki tosa ella skriva meir, tí at tosa við teg og tínar líkar er sum at sláa inn í eina dýnu. Eg fari at ynskja tær eitt gott nýttár — vónandi tekur tú arbeiðshandskar- nar uppá í tí nýggja árin- um, teimum sjúku til frama. Vinarliga Victor Carlsen um: Ævigt kv heima í hansara bústaði. Og so kunna vit eisini syngja við Kingo: Við hesum orðum vil eg bera eina heilsu frá Mein- igheitshúsinum til øll tey, sum hava verið við til at borið, bæði andaliga og handaliga og takka hjarta- liga fyri farna árið og ynskja Guds signing yvir tað komandi. Sofus Sivertsen Lad da min lod og min lykke kun falde Hvordan min Gud og min Herre han vil Lad ikkun avind udese sin galde Lad og kun verden fordrive sit spil Sorrig skal de saligheds frø Blomstre fra himmerrigs dejlige Ø.