týsdagur 17. februar 1987síða 6

Telefon 118 20 Argjavegur 26. 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Tórshavn Ábyrgdarblaðstjóri: Útgevari: Fyritaksstjóri: Krisjan Dahi Blaðfótk: i Ljósmyndari Uppseting: Prent: Kalmar Lindenskov P'4 Sosialurin P'4 Pressan 1981 Ein brennistød og skiljing av burturkastinum ENDURNYTSLUSTEVNAN, sum Før- oya Náttúru- og umhvervisverndarfel- ag skipaði fyri í Norðurlandahúsinum herfyri, kveikti nýtt lí aftur í tjakið um ruskspurningin. Og ikki bert tað — stevnan kom sum so eisini við nekr- um nýggjum inn í orðaskiftið, nevni- liga spurningin um at skilja burtur- kastið, soleiðis at nakað kann verða brúkt aftur og soleiðis at alt tað vandamikla ruskið ikki fer í brenni- ovnarnar og harvið dálkar umhvervið. FNU eigur so avgjørt tøkk uppiborna fyri umreddu stevnu — bert spell, at ikki allir partar í ruskmålinum, her verður serliga hugsað um IRF, ikki lut- tóku. Tað var eisini hugstoytt — men kom tó ikki óvart á ein — at so fáir av okkara politikarum vóru at siggja á stevnuni. Átti tað ikki verið skyldan hjá politikarum at luttikid á slíkari stevnu! VIT fingu mangt nytt at vita å stevn- uni, sum síðani er endurgivið í pørtum av fjelmiðlunum. Útvarpið hevði áhugaverda og drúgva viðgerð av teimum spurningum, sum vórðu um- røddir á stevnuni, meðan sjónvarpið tagdi. Tað var eftir okkara meting ein heilt skeiv avgerð at taka ikki at tríva í nakað av tí, sum kom fram á stevnuni. TANN, sum hevur fylgt við í tjakinum um ruskspurningin øll hesi mongu seinastu årini, veit, at hetta hevur ver- ið eitt »brennandi«og fløkt mál. Tað var tann tíð, tå tyrvng varð sett upp sum náttúrliga og besta alternativiå til brennisteðir. Men síðani Havnar kommuna fór undir at byggja brenni- steðina á Sandvíkahjalla hevur alt- ernativið í rusktjakinum ikki verið tyrving, men harafturímóti skiljing og endurnytsla av burturkastinum. IRF — Interkommunali renovatiónsfel- agsskapurin — var tann, sum uppruna- liga setti sær fyri, at vit føroyingar bygdu eina brennistød fyri alt landið. Men orsakað av dálkingarvandanum varð IRF forðað í at byggja brenni- steðina, í fyrsta lagi við Toftavatn og í ødrum lagi i Sundalagnum. Síðani er tað so hent, at Havnar kommuna er farin undir at byggja sína egnu brenni- stød. Um somu tíð hevur IRF so stríðst fyri at fáa loyvi at byggja sína brennistød og úrslitið varð so, at Lor- vík varð valt út og góðtikið av mynd- ugleikunum. NÚ IRF fer at seta spakan í jørdina í Lorvík, kemur so alt hetta tjakið um skiljing og endurnýtslu. Danskir ser- froðingar siga, at foroyingar eru óðir í høvdinum, um vit byggja tvær brenni steðir — ílegurnar í tvær stoðir eru alt ov hegar. tá hugsað verður um, at her í landinum búgva einans 45.000 íbúgv ar. Fyri so ikki at tala um raksturin Donsku serfrødingarnir mæla heidur til, at vit halda okkum til ta einu brennistødina hana å Sandvika hjalla — og so aftrat henni fara undir miðvísa skiljin og endurnýtslu av ruskinum. Hetta skuldi so borið í sær at IRF má sleppa síni ætlan og ístaðin oddagrein taka upp samstarv við Tórshavnar kommunu, soleiðis at hesi í felag loysa tann landsumfatandi ruskspurn- ingin NÚ er so spurningurin, hvat IRF vil! Eru teir treiskir og snævurskygdir, so byggja teir brennistoð nr. 2. Eru teir skynsamir og laga seg eftir broyttum umsteðum, so endurskoða teir allan ruskspurningin og seta sær og sínum spurningin: hvat tænir borgarunum í IRF-kommunum best og hvat tænir landinum øllum best í framtíðini!!! OKKARA metan er tann, at vit eiga at viðganga gjørd mistøk og í felag at finna ta frægastu loysnina. Tá vit í dag líta aftur um bak, so megu vit við- ganga, at tað einasta rætta, um talan var um at brenna — hevði verið at bygt eina landsbrennistød sunnan fyri Glyvursnes. Hetta skeyt javnaðar- flokkurin upp á sinni, men varð henda loysnin kolldømd av einum av smærru flokkunum í samgonguni, tí hann bar ótta fyri, at ein slík avgerð var at meta sum uppílegging frá tí almenna í tað kommunala sjálvstýrið. Tað var stórt spell, at hesin eini flokkurin skuldi sleppa at forða fyri eini skilabetri loysn á ruskspurninginum við hesi grundgeving. Tí steðan er tann, at fleiri av teimum uppgávunum, sum kommunurnar í dag taka sær av, eru meira landsupgávur. Orkumálið og ruskmálið eru tvey dømi um, at so er. SÍÐANI er tað so hent, at landsstýrið hevur víst eini kæru ímóti umreddu IRF-brennistød frå sær og hevur tað sostatt ruddað slóð fyri eini bygging. MONG mótmæli eru komin móti bygging av brennisteð í Lorvík. Ikki minst frá íbúgvunum sjáivum. Har- næst vísa nú serkønir í ruskspurning- um á ørskapin við at byggja enn eina brennisteð. Tað er við hesum í huga, at vit eiga at taka spurningin um fólkaatkveðu upp til viðgerðar. Er tað ikki rætt og rímuligt, at lata borgarar- nar í Lorvík sleppa at siga sína hugsan um hesa brennisteðina, og kann ein slík fólkaatkveða hava við sær, at vit fáa eina skilabetri loysn á ollum rusk- spurninginum. tå må vissuliga sigast, at hon hevði verið gagnlig MONG eru tølini, sum eru komin fram um, hvat ein ruskloysn við tveimum brennistødum fer at kosta íbúgvunum í landinum. Eru hesi tel bara á leið, so eiga vit nú beinanvegin í felag at út greina ruskspurningin og tí bíða við at seta spakan í til enn eina brennistød Eftir okkara metingum er tað einki minni enn kleyvarskapur ella tann beri illvilji, at spurningurin um skiljing og endurnýtslu ikki hevur verið meira frammi í tjakinum fyrr. Hví hevur ikk IRF tikið hesar spurningar við í sínum metingum? Høvdu teir tað størr mun, so hevði hetta kanska ruddað slóð fyri eini felagsioysn saman við T rshavnar KOMmmuni sum Kun ænt ørlum ianasins iDUG jami EI 25 Nr. 20 — 17. februar 1987 D Þ ÍD IA A Fólkaflokspolitikkur, er hann demokratiskur ? Eg noyðist at seta eitt spurnartekin, tí mínar egnu royndir av honum eru av einum heilt eðrum slagi. Eg koyrdi býbuss nekur ár fyri P f Bil, og so helt tað uppat. Býráðið bjóð- aði bussferarunum at yv- irtaka bussarnar.og tað var eingin minni enn by- ráðsformaðurin sjálvur sum hetta gjerdi. Vit vóru vist bert tveir. sum fóru í samráðingar um hesa loysn og tóku av (ein ann- ar tók seg aftur). Hin bussferarin varð innkall- aður til fund av Poul Michelsen. aftaná at hann tók av og trúði, at alt var í lagi. Hesin, sum var sjálv- styrismadur, fekk at vita, at eingin bussur var eftir til hansara, og um honum ikki dámdi betur at koyra fyri onkran av teimum, sum fingu bussar. Hann var skuffadur, segði hann mær, men har var einki at gera við tað. Eg bleiv bara ringdur upp av einum starvs- manni í býráðnum. sum segði mær, at nú var eing- in bussur eftir til mín. Men tað vóru bussar eftir, tá ið Poul Michelsen upp á kvamsvís bjóðaði okkum buss, og vit tóku av. Nú eru fýra bussánarar. Engin av teimum hevði nakað við bussarnar at gera frammanundan utt- an ein, sum hevði koyrt onkuntíð sum avloysari. Ein av teimum var ikki heima, tá ið hesin fundur- in var í býráðnum um bussarnar. Hann var staddur í Danmark, og hevur hann so fingið kjansin, tá ið hann kom heim. og so var bert eftir at siga teimum báðum, sum ikki vóru fólkafloks- menn frá, at eingin var til teirra. So vitt sum eg veit, eru allir busseigarar fólka- floksmenn. Ég spurdi Essa Arge um tað. og ann segði tann ein våi ikki verið tað. men ú var n eisin fólka KS Ar 3erg (organiserað ur ksmaður og Vil við Poul Michelsen um Bussleiðina. Ég helt, at har var so nógv, sum var heilt burturvið, at tað kundi ikki sleppa at standa einsamalt. Ég setti míni sjónarmið fram, har eg vísti fleiri pástandum aftur, sum hann kom við, og fanst at tí, at fólka- floksmenn vórðu framum- trektir Ikki eitt orð kom aftur frá Poul Michelsen, men sama dagin, sum hetta mítt lesarabræv stóð í Dimmalætting, segði Arni Berg mær, at hann var uppringdur av Poul Mich- elsen, sum vildi hava meg uppsagdan: Uppsøgnin kom ikki beinanvegin — tað lá kanska ikki so væl fyri, áðrenn summarferiurnar vóru frá hondum. Men so kom hon, feriuavloysarin slapp at halda fram, og eg bleiv koyrdur. Á uppsegn- ini stendur eingin orsek ella grund — ikki tí, eg hevði ikki væntað, at Poul Michelsen var nevndur sum grund, heldur okkurt annað hjáputur. Tað eru fleiri fólkafloks- fólk, sum eg havi tosað við. sum halda hesa mannagongd vera í fín- asta lagi, tó ikki øll. Nú síggi eg í Dagblaðn- um, at ein skrivar, at í Vestur Tysklandi hava myndugleikarnir tikið ta steðu, at hverki kommun- istar, fascistar ella nazist- ar kunnu arbeiða sum tænastumenn, og hetta átti at verið so her eisini. Eitt rættiliga óhugna- ligt sjónarmið og lítið demokratiskt. Men tað tykist ikki óneyðugt at læra fólkafloksmeirilutan í býráðnum nakað. Har er jarnhælurin vísur, um tú mukkar, so skalt tú úr starvi, líkamikið um tú bert koyrir buss ella ar- beiðir i køkinum á Ellis- heiminum. Tað rokni eg við hevði gingið ann í Týsklandi, men ikki her Ja, nú eru sjálvt ring astu figgindar av manna- ættini, teir úr Kreml, farn- ir at linka um forfylging arnar av politiskum and- stødingum og hava loyvt Sakarov aftur til Moskva og eisini at arbeiða aftur So gongur Dagblaðið hin vegin og vil hava skerp ingar her á land Ne eg eri hverk KOMmUunIst fascistur ella sambandsmaður, eri rafturtmoti ofta samdu x he ck % k ingin fólk floksmað ur koma og tvinga meg at gerast tólkafloksmaður fyri at yvirliva í mínum foðilandi. Tað kalli eg ikki demokrati. Poul Michelsen spurdi í eini blaðgrein Tórfinn Smith, um hann var demo- kratur. Ein nokkso avdúk- andi spurningur. Óli Breckmann og fylg- isneytar! Eg veit væl, at tit hava eina stóra fjøld av fólki aftan fyri tykkum — fólk, sum sjálvi vilja eitast »pen«, men taka undir við ljótu og herðu skriving tykkara, sum av og á kann kallast mannajagstran. Eg vil halda, at tey fólk. sum stuðla tykkum, eisini gera seg sek í manna- jagstran og eru ikki so »pen«, sum tey látast. Skilið er vánaligt í Af- ghanistan — eingin ivi er um tað — og nógvar ferðir verri enn her. Men har kanst tú ikki gera stórveg- is, so eg haldi, at tú skuldi byrjað við at >sópa fyri egnum durum« og fáa skrivingina í Dagblaðnum meira »toleranta« móti eðrvísi hugsandi. Til ellum tykkum »penu«, sum fjeppast uppi í Óla Breckmann, skulu míni ráð vera: Takið undir við mær og roynið at benda Óla tann rætta veg- in, so kundi hann gjerst tykkum hentari. Tí tað er einki dulsmál, at fram- segumenn fyri aðrar flokkar siga, at tan” harða linjan hjá Óla ger, at teir einki vilja hava við Fólka- flokkin at gera, og sostatt hava tær mongu, mongu atkveðurnar als onga ávirkan,og tað er sjálv- gjert — so væl gagnist. Harafturímóti hevur mín flokkur sum tann minsti megnað at fáa hvørji einastu atkvødu åvirkan, og havi eg tad ålit å okkara monnum, at úrslit fara at síggjast. Tórshavn 13.02.87 Christian Holm-Jacobsen | tá ið grønt lýsir (8