leygardagur 21. februar 1987síða 7

— 21. februar 1987 A sosialurin ME Svar til Viðurskiftini Vágs Skúla og opráb til Landsskúlafyrisitingin Om forældrenes klage ov- er ufaglærte vikarers manglende undervis- ningsfærdigheder er be- rettiged eller ej, skal jeg som udenforstående ikke tage stilling til, men et har forældrene helt givet ret i, og det er at alle skoleele- ver såvel yngre som ældre har krav på et vis udbytte af undervisningen og sko- legangen. Ingen tvivl om den sag. Det står i skole- loven at skolen, og det vil i praksis sige lærerne skal give eleverne mulighed for at tilegne sig viden og fær- digheder og dette formål opfyldes da heldigvis også i de allerfleste tilfælde. Men desværre findes der også mangle eksempler på, at måske en eller to ud af en klasse på 18 elever, for- styrrer så meget, at hver ken lærere eller klasse- kammerater kan vært stue med dem. Og her kommer så et opråb til Landsskúlafyrisitingin, der nu stár og skal í gang med en ny skolelov. Giv dog skolelederne bedre muligheder for at bortvise elever fra 8-9-10 klasse fra skolen, hvis disse ikke kan indordne sig under sko- lens reglement. Eleverne melder sig frivilligt til skolegangen, den stilles viden og eksa- mensmæssige krav til ganske fá elever, IRF má dem, sá er det vel ikke for under- visningsro. Selvfølgelig er let kedeligt for de pågæl- meget at forlange dende, men det er så san delig endnu mere kedeligt for de sidste 15 elever i klassen at få dårlige papi- rer takket være en eller to elever, der ligger nær nul- punktet. Ud med de der forstyrrer, de får alligevel intet ud af undervisnin- gen. Den lærer, der vover at træde lidt uden for lov- ens rammer, ved fx. at give en lussing til en ufor- skammet elev, kan kom- me i meget store og alvor- lige vanskeligheder, mens enkelte elever nærmest kan smadre hele skolen, beinast á rætta leið Endurnýtslubólkurin i Føroyar Nåttur og Um- hvørvisverndarfelag hev- ur fingið fyrispurningar frå limakommunum i IRF, um at fáa skil á burtur- kastid soleidis sum Endur- nýtslustevnan legði upp til. Hesum vilja vit gjarna hjálpa til við, og hava greiðar ætlanir um hvussu tað kann skipast Í hesum sambandi hava vit kannað viðtekurnar hjá IRF? tí ongin orsek er til at vera limur har, um tú kanst orðna hetta betur og bíligari sjálvur. Endamál og veruleiki »Endamål felagsins er at virka fyri, at burturkast og annad érudd veråur beint burtur, so dålking av umhvervi heldur uppat, og skipa so fyri, at lg nr.48 frá 9.7.1970 um náttúrufriðing verður hild- in, og um gjerligt at fáa framleiðslu í lag í samb. við frammanfyrinevnda endamál. = Fegur orð sum oll taka undir við. Fyri at rekka hesum góða máli, samtykti IRF einaferð langt síðani at savna alt burturkast sam- an úr ellum landinum, og tveita alt hultur til bultur í ein stóran felagsovn, sum ongin vil hava til granna. Og tað er brenn- andi lygn at tú ikki dálkar umhvervið við hesi symp- tomviðgerð. Tað er prógv- að og prógvað, sterkari og sterkari, fyri hvert árið síðani IRF varð stovnað at við teirra loysn flyta vit dálkingina — frá óruddi um alt landið, til kons- entreraða lufteitran á Leir- víksleiðini, umframt tað eitur ið fer á dungarnar og á sjógv. Við at halda fast um sína gomlu loysn, fremur felagsskapurin prógvað brot á endamålsgreinina, og má sostatt beinast á rætta leið av ábygdarfólki landsins. Men tað er verri enn so! Vit halda øll at i Føroyum stendur betur til við menniskjarættindum enn so manga aðra staðni Ongin kann á nakran hátt noyða annan til nakað hann als íkki vil o.s.fr Lesur tú grein 21 í við- tekum IRF's, ivast tú um sannleikan i ådurnevndu uppfatan av landi okkara. Greinin sær soleidis ut: »Limur kann ikki ganga ur felagnum uttan at hava verið limur i 10 år. Aftaná hetta tidarskeid kan hann ganga ur felagnum vid skrivliga at boða frå við eitt ára freist til 1. januar í komandi åri.« Og í grein 4 tidja petti verður sagt: »Fer lutaeigari burturúr felagnum verður hann av hesi orsek ikki leysur av skyldu síni sambært gr. 4, stykki 2, fyrrenn tey lán, sum upptikin eru, meðan hesin var limur, og tey lán, sum vóru, tá ið hesin bleiv limur, eru fult goldin.« Hesi brot úr lógunum hjá L/F INTERKOMM- UNALA RENOVATI- ONSFELAGSSKAPIN- UM nýtast helst ikki nakrarviðmerkingar. Tey tala fyri seg! Men at Grundlógin loyvir sovorðnum »felags- og sabotere det meste af undervisningen, uden at skolelederne kan gere det mindste. Værst af alt er, at eleverne er klare over, at de kan skabe sig, som de vil, uden risiko for ud- smidning. Vi skal ikke ge- nindfere den sorte skole, men mon ikke de fleste kan indse, at den frie 60'er pædagogik har slået fejl Giv os en lov, der gør det nuligt at sortere de få sle- ver fra, som kun gør for træd i skolen, så lærerne kan bruge deres energi på alle de positivt indstillede elever Husk på, at skolen er til for elevernes skyld, vel at mærke de positive elever. Ud med uromagerne, lad dem prøve at finde en an- den arbejdsplads, hvor de har det bedre og friere. rbs logum« skuldi ein ikki trú. Serliga ikki tá henda fel- agslóg kemur at kosta fer- oysku meðalfamiljuni dýrt, bæði etiskt og pen- ingaliga, umframt tey árin sum náttúra, umhvervi og komandi ættarlið svíða fyri. Hetta líkist meiri viður- skiftunum í ymiskum londum vit als íkki góðtaka. Her er sostatt læst og fyribundið! Ongin sleppur útaftur fyrrenn í 1991, og tá skal gjaldast fullur prísur mong ár fram! »Følkaheimid Føroyar« eru vekur orð, ið fáa skør av ísakalda veru leikanum. Endurnýtslubólkurin MYNT - VASK Jónas Broncksgøta 34 Opið allar dagar kl. 7—21 Sunnudag stongt Falsad lesarabræv Tad er nærum dagligur kostur her á blaðnum at fáa falsa lesarabrev. Tíanverri kemur okk- urt av hesum brevum í blaðið, tí vit hava tikið tey fyri fult — hildu avsendaran vera tann rætta. Bert hesa seinastu vikuna hava vit eins og hin bleðini fingið fleiri lesarabrøv, sum »eru skrivad upp å nakkan å ødrum«. Eitt av hesum lesara- brøvum kom tianverri i Sosialin herfyri undir yvirskriftini >IRF og Jóannes<. Tað varð undirskrivað av Óla Jákuð Joensen í Klaks- vík. Tað vísir seg nú, at tað bert finst ein per- sonur 1 Klaksv ík við navninum Óla Jákup Joensen og hevur hann sett seg í samband við okkum við eini áheitan um at fáa okkum at avsanna, at hann hevur skrivað umredda bræv. Tað gera vit hervið og biðja um somu tíð um or- sakað fyri ósketni okk- ara. Hitt hova Vitni, foss, eisini úr Klaksvík. Har hava vit verið so heppin, at vit hava fingið brævið aftaná, at tað er komið til Dimmalætting, sum hevur sett tað í blaðið. Her er tað so Dimman, sum hevur verið óhepp- in. Vit skulu hervið siga frá, at eisini vit hava lesarabrævið, sum snýr seg um Je- er undir- skrivað av Ruth Laksá- Fritidaravloysarar fingið umrødda les- arabræv, sum Dimma lætting prentaði men síðani avsannaði í út varpinum Tað er stórt spell, at lesarar kring landið á henda hátt skulu gera »snidålop« á ósek fólk við at misbrúka nevn teirra í lesarabrevum tey als ikki hava skrivað ella kenna nak- að til. Men hetta ger so eis- ini, at vit, ið stíla fyri blødunum, mugu vera meira ansin. Fyri at hetta ikki skal endurtaka seg, fer Sosialurin frá nú at krevja av ellum lesara- brævskrivarum, at vit eisini fáa telefon- nummar at vita. Tá kunnu vit so betur kanna eftir, um av- sendarin er tann rætti. Men eitt telefon- nummar er heldur ikki nóg mikið. Tit skulu sum vant eisini lata tykkara fulla navn og adressu fylgja við so- eliðis at vit vita, hver er avsendarin. Tað hevur nevniliga eisini víst seg, at vit fáa mong lesarabrøv, ið lesarin ynskir at koma í blaðið undir dulnevni. Hetta er so í lagi — tó veldst um innihaldið. Men krav okkara til tykkum lesarar er altíð, at vit skulu vit, hver, ið hevur skrivað brævið. Vit tilskila okkum tí rættin til at koyra øll brev í pappírskurvina, su ongan avsendara hava Blaðstjórin Ellis- og Avlamisheimið í Vágum sekir eftir: sjúkrasystrum, sjúkrahjálparum, ergo- økonomuassistenti, og annars ymiskum og fysioterapeuti, umsjónarmanni hjálparfólkum. Skrivlig umsókn við avriti av prógvum og fråsøgn um fyrrverandi arbeiðspláss mars. verður at senda til heimið áðrenn hálvan Nærri upplýsing um stervini við at venda sær til heimið.