leygardagur 21. februar 1987síða 16

Síða 1 6 Jákup Lindenskov, tingmaður: — hverki við at byggja nýggjar flogvallir ella Sundsdeplar. Hetta er nakað vit kunnu bíða við. Heldur eiga vit at brúka meir tíð til at planleggja, hvussu og hvat vit halda menningin skal vera komandi tíðir, sigur Jákup Lindenskov tingmaður m.a. í samrødu við Sosialin. Hann heldur annars, at vit mugu ansa eftir ikki at leggja ov stórar uppgåvur inn á Havnina, tí tað kann hava álvarsligar fylgjur fyri bæði Havnina og bygdirnar. — Havnin má ikki koma at virka su mein kraftandi magnet, soleiðis at bygdirnar tømast og trýstið á Havnina gerst so stórt, at bæði Havnin og restin av landinum líða undir tí. Nú um dagarnar legði Jákup Lindenskov, leg- tingsmaður, frá sær sum tingformaður. Hann hevði tá rekt formanssessin á Feroya Legtingi í tvey ár Hergeir Nielsen leg- tingslimur úr tjóðveldis- flokkirum tók tá við for- mansstarvinum, sum av- talað varð, tá henda sam- gonga kom til valdið. Vit hava hitt Jákup Lindenskov og tosað við hann um tíðina hann rekti formansstarvið og annars um arbeiðið í tinginum sum heild. Jákup kom á ting fyrstu ferð í 1958 og hevur síðani verið valdur tingmaður í Suðurstreymi fyri javnað- arflokkin uttan valskeiðið 1966-1970, tá Martin Jo- ensen, Hvítanes, varð valdur tingmaður fyri Suðurstreym Nú er Jákup ting- skrivari, hetta starv rekti hann eisini í árunum 1958- 1962. Í november hann kosin maður, og sat í hesum em- bæti, til hann í oktober 1979 varð valdur á fólka- ting, og umboðaði hann javnaðarflokkin har til valið í januar 1984. 1968 var landsstýris- Ein onnur tíð — Tað var ein heilt onnur tíð í Føroyum, tå eg kom á ting. Í dag stendur tjak- ið um fíggjarlógina mest um, hvert avlopið á fíggj- arlegtingslógini er 300 ella 500 mill. kr Í 1958 javnvegaði fíggj- arlógin við 8 mill. kr. og uppskotið á vári 1959 við 15 mill. kr tað var hild- ið at vera ein egilig hækk- ing. Men uppi í hesi hækk- ing var fólkapensiónin á fyrsta sinni. Men tað eru ikki bert tølini, sum eru broytt, livi- korini hjá feroyingum eru vorðin heilt onnur og betri. — Árini fram til 1958 vóru rakár, tíðirnar vóru ringar, arbeiðsloysið var ovurstórt í 50-unum. Vit í javnaðarflokkinum hevdu sett okkum fyri at skapa eitt liviligari sam- felag. Sosialu lógirnar góvu fólkinum kring landið betri livimeguleikar — skipaílegurnar, tann so nógv umreddi 190-miljóna planurin, hetta vóru alt lunnar undir samfelagn- um tá, sum fullkomiliga broyttu samfelagið til tað vit í dag kenna. Vit fingu heilt aðrar møguleikar sum fólk, sum tjóð, sum borgarar í land- inum. Tá feroyingurin fekk amboðini — fiskiskipini kom ferð á aftur samfelag- ið á ellum ekjum — vit komu burtur úr trongum tíðum Hetta hendi 1968, tá vit vóru noyddir til at taka djúpt niður í kassan. Tá vóru eingir pengar og var tað neyðugt at gera lántekur og at fara út til fólkið eftir pengum. Hetta árið varð fíggjarlóg- in uppá 30 mill. kr. og máttu vit taka inn 15 mill. kr. tað eina árið, m.a. tí at fiskiskapurin í Grenlandi svíkti og inntekurnar vóru í botni. eisini i Alment og privat Í sjeytiárunum hendu stórar broytingar í samfel- agnum, men hesar broyt- ikki komnar ingar vóru Havnin má ikki gerast so stór, at hon fær óloysiligar trupulleikar at dragast við og hon má heldur íkki virka sum ein magnet, so- leiðis at fólk flytur av bygdunum til Havnar Nr. 22 — 21. februar 1987 — Samfelagið er útbygt stórt sæð eftir teimum sjónar- miðum, sum eru steðið undir javnaðarflokkinum uttan, at tað almenna hevði tikið mong stigini til framburð. Vit fingu ídnaðargrunn- arnar, meginlógirnar, sum skaptu meguleikar til at leggja betri lunnar undir føroyskan ídnað, búskap- arliga stóðu vit sohvert á tryggari feti. Hann heldur fram Vit kunnu tosa um privat og alment fyritaksemi, og vit kunnu vera samd ella ósamd. Samfelagið er útbygt stórt sæð eftir teimum sjónarmiðum, sum eru steðið undir javn- aðarflokkinum, soleiðis at vit í dag hava eitt sterkari og betri samfelag. Síðan eg kom á ting hevur javnaðarflokkurin havt meginávirkan á sam- felagsgongdina í Feroyum — men tíðir skifta — tey mål, sum javnadarflokkur- in striddist fyri tå og øll tey fyrstu årini, vera i dag tikin sum sjålvsagdir lutir av samfelagnum. Sosialu lógirnar vóru eitt veldugt framstig — tær skaptu steðið undir so mangari tilveru, sum var heilt illa fyri annars. Tað hepnaðist so eisini at leggja til brots aftur við nyggjari iløgu- orku í skipaflotan Men málsetningurin vilja er hin sami. Vit leggja orkuna í at vera verjan hjá teimum veiku skulu ongantíð verða gloymd samfelagnum, tey Lokal- og landspolitikkur! Nu hevur tu i tvey år havt møguleikan at eyg leida og fylgja gongdini i tinginum frå formanssess- inum. Verdur tad rikin lok- alpolitikkur i ov støran mun å tingi i dag? Tad er ymiskt vid ti h havi sjálvur verið Eg skuldsettur fyri at vera ov } 1 | þa ítið lokalpolitikari, og tað kunnu fólk so meta um, sum tey vilja. Men eg havi altíð sæð tað sum mína fremstu uppgávu sum leg- tingsmaður at at hugsa um og arbeiða fyri samfel- agnum sum heild. Tað er óivað skjótt at verða samdur um, at ting- menn í Suðurstreymi ofta verða sagdir at hugsa ov lítið um sítt egna valdømi ad er tó ikki so, ovurstóri veksturin á øll- um ekjum í Suðurstreymi talar fyri seg. Eisini í bygdunum Í Suður- streymi. Men tað er upp- gáva okkara at hugsa sum legtingsmenn og fyri allar Feroyar. Vit mugu arbeiða soleið- is, at livimeguleikar unn- ast ellum — og har tekini eru tyngst, har eiga vit at stuðla. Tað gera vit gjøgn- um lóggávur. Nú kann annars sigast, at tað at vera tingmaður fyri Havnina, er ikki júst tað sama sum at umboða okkurt annað eki í landin- um, tí Havnin er eisini landsins hevuðsstaður og honum eiga vit ell á ein ella annan hátt lut í. Eg skal eisini viðganga, at vit sum umboða hevuðsstað- in á tingi hava ikki sama tørv á at seta fram lokal mál í legtinginum, onnur ti tann sum nógv pláss hava að, tí tað er so nógv, sum kemur henda vegin av sær jálvum. M.a. eisini við tí politikki, sum verður ríkin tingi. Her er einki ar beiðsloysi hevuðsstaðn um, men her eru sosialir og bústaðartrupulleikar Og teir eru vit tingmenn við til at loysa við teimun ymsu lógunum Sjúkrahúsmálið Men tað kemur jú oft ani fyri, at ávísir ting me — í 4 5 2 L