týsdagur 24. februar 1987síða 20

Síða 20 — Eg eftirlýsi aktiva medvirkan frá For- oya Fiskasølu til ta liberalisering og eff- ektivisering, ið hon — sum umbod fyri eitt lutvist privat vinnuliv — skuldi verið fremsti forspråkari fyri. Persónliga er! eg komin til ta niðurstoðu, at ein verulig lib- eralisering tænti bæði Fiskasøluni og samfelagnum nógu betri enn verandi skipan, sigur Atli Dam, logmaður í eini grein í seinasta nummarinum av blaðnum hjá Foroya Fiskasølu, >Okkara millum“, sum júst er útkomið. At Fiskasela — ella blað- stjórin á »Okkara millum« — hevur gjert av at hýsa sjónarmiðum hjá blaðfólki og eðrum uttan fyri luta- felagið, má metast skila- gott og merkir vónandi, at áður afturlatnar dyr verða opnaðar, og at eitt kjak tekur seg upp, sum kann skapa broytingar, ið menna okkara samfelag og minka um gjaldsjavna- trupulleikar okkara. Hesir trupulleikar hava verið sera nógv frammi í kjakinum seinastu árini, og tykist sum einasta loysn er samansett av aft- urhaldi í ílegum (og lán- tekum) til endamál, ið tola at bíða, og framfýsni í fløgum, til náttúrugivið tilfeingi, sum higartil hev- ur verið lítið troytt Men eisini hetta tilfeing- ið er avmarkað, og verður tað tí royndi parturin av vinnulívinum, sum fram- vegis má bera, sum hann hevur orku til, men megu- leikarnir hjá honum eru neyvt avmarkaðir, og verður tí duðult týdningarmikið at menna orkuna við góðum seluar- beiði, so meir fæst fyri framleiðsluna Í valstríðnum seinast og áður hevur undirritaði havt sera nógv frammi, at vit máttu koppa kjakinum heilt á og venda argu- mentatiónini 180 stig. Sama valdi eg mær til reyðan tráð á seinasta fiskivinnutingi og geri tað aftur í dag. Vit áttu frítt at fara á øllum høvum og ektu veiði okkara ár um ár. Tá bar til at dúva upp á at selja hesa ektu veiði sum bulkveru til eitt fátal av keyparum, tí ekta negdin gav fleiri krónur. Nú er negdin rættiliga væl definerað — ið hvussu er, um ein hampilig veiði- Løgmaður eftirlýsir liberalisering og effektivisering av okkara sølupolitikki við aktivari medvirkan frá Foroya Fiskasolu stýring fæst í lag — og av- markað, tí mugu vit seta okkum spurningin: „Hvat skulu vit hava í krónum fyri hesa negd, so nóg mikið verður til hýrur, renting, framleiðslu- kostnað, kapitalvekstur og til at reka samfelagid?« Hesin øvugti setningur setir sjålvsagt heilt onnur og nýggj krøv til sølusid- una, ja, krevur eina heilt nyggja og lidiliga skipan i mun til hana, vit hava liv- að vid, og sum reelt — um ikki formelt — hevur havt monopoldåm ella trustliki Niðanfyri eru nakrar Nr. 23 — 24. februar 1987 Atli Dam, legmaður: Dugi ikki at siggja, at ein so stór, sterk og roynd sela, sum Feroya Fiskasøla hevur við so fáum alternativum hevur nakað at óttast Hon átti sjálv at roynt at fingið sær ein eggjara og »katalys- ator« at arbeitt saman við. Hetta vil geva arbeiðslíkindi til teir enireprenerar, eg fyrr havi nevnt hugsanir, eg havi um selu- skipan okkara og nekur ynski, eg kundi havt til selupolitikk okkara fram yvir. Havi av og á víst á eitt lítið og einfalt rokni- stykki, sum sigur, at yvir eitt heilt stutt tíðarskeið, mugu vit ekja útflutnings- virðið av verandi fram- leiðslu við 50%, t.v.s. til 3.000 mió. kr. Tá svara vit okkara skyldur, kunnu endurnýggja »kapital- apparatið< og sleppa und- an teirri umfordeiling, sum liggur i øllum studn- ingsskipanum, ið bert eru gagnligar upp á styttri sikt, og sum í longdini forða fyri, at órationellir partar av vinnuni sleppa at endurnýggja Einfeld, „flott“ argumentatión, ið einki hevur við veruleikan at gera, kanst tú siga, men kortini verður neyðugt at taka stødi í hesum tali ella tali, ið er munandi hægri enn verandi útflutn- ingsvirði og so rokna aftureftir fyri at barnslig og finna útav, hverjar veiður og framleiðslur geva hesa krónunegd og hver skipan ið kann greiða hes- ar selur Tveir ella fýra seljarar, ið selja bulkverur til ein ella fáar keyparar í hverj um landi, greiða tað ikki Vit skulu nógv longur út í liðini, har eitt stórt tal av seljarum rekkur so sum gjerligt til brúkaran Hetta finst ikki longur, sigur tú. Nei, tað er rætt, men tað er so stutt síðani, at so var, og so seint sum heyst- ið 1984 kendi ein seg noyddan at vísa á, at tá ið nær sjálvan 20-30 útlendskir seljarar hverja viku reikaðu runt í okkara lítla landi fyri at »formidla« okkara nýtslu, so var tíð uppá, at vit vendu okkum til útheimin á sama hátt At onkur annar var komin til somu sannfering sást av, at júst tá boðaði Førova Fiskasela frá, at hon setti nýggja kós og sekti eftir fólki til eitt meira fjeltáttað selu- arbeiði longri úti á mark- ini So nú eru vit á veg! Lat meg beinanvegin sum eitt positivt tekin nevna skrivingina í „Okkara millum“, ið seinastu tvey árini gott nokk framvegis er eyð so kend av sjálvs- verju og rættvisgeran av egnum maktfullkomu leika, men har tað oftast millum reglurnar — og eis ini beinleiðis verður sjálvskritikkur slíkt, ið framdur ella fráboðað. at mett er skeivt, er rættað og sumt, ið ikki bleiv gjort nóg væl, verður ødrvis komandi, t.d. tá ið stjórin januarblaðnum sigur, »at hóast Fiskasel una, er vidurkent, at afgang á selan av toska- og hýsuúrdrátti er í lagi, meðan selan av kongatiski og blálongu verður betri komand tíð Okt starvsfólkatal í al mennari umsiting verður ongantíð »populert«. Tað nevnist óneyðugt bureau krati, men tá Fiskaselan kunnger, at nú eru 85 fólk í starvi i eini meira fjøll táttaðari organisatión við ———————————— —