Sosialurinarkiv
Sosialurin 1987-03-17, síða 7
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

týsdagur 17. mars 1987síða 7

‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

— SIN Nr. — 17. mars 1987 Sonne Smith, útvarpsmaður um Óla Breckmann: lligresissåarin mikli — Hesin nútíðar illgresissáðmaður er blaðstjórin á Dagblaðnum, Óli Breckmann. Hesin Leviathan, ið fer herjandi og oyðandi, eir- indaleyst heglandi, goysandi eitur og hatur móti allari mans- sømiligari tign. Hetta illryskið, ið roynir av ollum alvi at for- koma og traðka niður alt, id ikki hóvar avskeplada hugaheimi hansara... skrivar Sonne Smith m. a. í greinini niðanfyri, sum er eitt aftursvar til Óla Breckmann til álop hann heuði á útvarps- mannin í Dagblaðnum seinasta fríggjadag Er ikki skomm skapt: Turkurin hjá Sonna Fyrr ella seinri mugu mikrofonhaldararnir í Sortudíki kenna sær ábyrgd av tí gloymi av kritikk- leysum tvassi, ið fær loyvi at skola um varrarnar á teimum í monopolsins tænastu, sum henda A ————————KKK——w—„———M———————————— KKK ——— >Vaksa teir til valamenn, so býðst eingin fridur», tók Tróndur í Getu til, tá orrustan var lokin frænd- anna millum, og Beinir og Brestir lógu eftir á Rætt hevði Tróndur hin gamli, sambært tí, vit lesa í Feroyingasogu Tað sindrið, ið var av vala fólki tá í tíðini, fekk sín bana i ti eljustríði, sum seinni tok seg upp høvd- inga og ætta millum Stríðið tóktist at vera av, tá teir frægastu av fá- mentu monnum okkara høvdu fingið bana. Øldir runnu, áðrenn tað aftur fór at glógva í fólki okk- ara. Menn sum Magnus Heinason og Nólsoyarpáll gjørdu rættiliga vart við seg — menn, vit eru errin av, undangongumenn sum ímynda okkum sum tjóð. <Men ein sáddi illgresi, meðan fólkið svav>, yrkti Jóan Petur uppi í Treð í Brúkarvísuni. Eingin iv- ast í, hver tað var, ið sáddi illgresið. Illgresi verður framvegis sáað, og onkur tekur so rívum til, at tað tekur tøduna og sostatt vakstrarlíkindini frá tí gróðursettu hveitini. Hesin nútíðar illgresis- sáðmáður er blaðstjórin á Dagblaðnum, Oli Breck- mann. Hesin Leviathan, ið fer herjandi og oyðandi, eirindaleyst heglandi. goysandi eitur og hatur móti allari manssømiligari tign. Hetta illryskið, ið roynir av ellum alvi at forkoma og traðka niður alt, ið ikki hóvar av- skeplaða hugaheimi hans- ara, leggur í gaddajerð síni, Dagblaðnum, fríggjadagin 13. mars 1987, eftir mær, sum ikki einaferð, tí eg havi dittað mær at skriva ein Reuter- tíðindastubba um Mozam- bique. Keldan var eisini <Folkekirkens Ned- Hjælp». Bretska tidindastovan, Reuter, verður mett sum ein av heimsins mest seri- øsu tíðindastovum. ið so at siga ongantíð leypir — Dagblaðsblaðstjórin leggur eftir mær uttan nakra grund. At hesin eri blaðstjórin dregur skyldskap mín og legmanns okkara, Atla Dam, uppí óndsinnaðu grein sína kann bert geva eina haldgóða ábending um, hvat hann ætlar, skrivar Sonne Smith m.a. í greinini. framav. At henda gamla og roynda tíðindastova Bretlands ikki skal hava úrmælingar í tíðinda- mannaliði sínum, er illa hugsandi. At Reutertid- indastovan ikki skal vera nógv væl at sær komin til at kunna bera so sonn og óheft tíðindi, sum tað nú einaferð ber til, er líka so lítið óhugsandi (hevði tað av illum verið TASS). Eingin grund er til at reksa allar dygdir Reuters upp fyri Óla Breckmann. Tær kennir Óli, ið hevur útbúgving sina av ti tignarliga lærda háskúl- anum í Edinburgh. Hvat hent er honum í lestrartíð síni har niðri, er ilt at siga, men neyvan er nakað illgresið sáað í hann har. Hví hann er soleiðis vorðin er eins ilt at siga. Hví hann hóvreiggjar sær sum ein ørvitisfiskur ber heldur ikki til at skilja. Men at hann sleppur at halda fram sum talsmaður Fólkafloksins kann ikki vera annað enn ein gáta. Hesin flokkur, ið hevur havt nakrar frægar menn í fylking síni og kanska hevur tað enn, tykist at vera illa farin og standa máttleysur móti hesi egi- ligu framherjan blaðstjór- ans og nøkrum eðrum, hann hevur gruggað upp av botni. At sær komin hampa- fólk góðtaka, at hesin maður stendur sum hug- myndafreðiligur (ideolog- iski) framsegumaður Fólkafloksins. Og tað er harmiligt. Kortini kann sigast, at tað eru tey fáu, sum gera tað. Allur heimurin rópar og biðjur eftir friði. Manna- ættin bivar og netrast av ótta fyri tí altoyðandi atomkrignum. Fridar- varðveitandi felagsskapir kring allan heim skipa fyri ymsum tiltøkum til tess at minna teir ráðandi á, hvat vandi kann standast av tí áhaldandi kappdubbing- ini. Skipað hevur verið dagin, Sonni Smith tosaði um atvoldina til hungursneyðina í Mosambik. Er tað eir varps»andi haldari, ið tankablástu sær petti fyri pett visa blikkamati, su tikkandi inn á telexið Ella er talan um eir lærdan id skula ut bit og s sieppur at spæla polstikari o7 indoktrinator aftan fyri i varpsin monopolitis mikrofonir, og sum senda politi og dómsvald ef ir fólk gjalda fyri floymin av vinstr ahallum falsni, ið floymir inr stovur okkara a munni? Ein má so spyrja, tí stund um ljóðar, sum sleikja hesir mikrofonhaldararnir ment lentu dev avantgardar hansara g a vinstrahalla sær um mussakseðið, tá teir halda seg hava givið NATO. USA, Reagan, Kohl, That cher, Ælsrael ella Suður afrika ein ordiligan framm ti so gjegnumtert er hetta rákið til vinstru, at fólk verða he g dag veldi og Javnadur til góða fjórða hvert ár Nú hava vit í åravis hoyrt rsek. Men sum ENDILIGA SUDURAFRIKA matavlopiå í Zimbabwe (eins »g í Sudurafrika) er, at har búgva 80.000 hvít jørdini, sum eftir, sum sita við allari t framleiðir tær stóru mat nøgdirnar Mugabe hevur fylgt rådun im hjá Machel um ikki at gera somu dåragerå, sum teir vørtu gjørdu i Mozambik evniliga at sparka tey hvítu 000 portugisarar, ut n Útvarp Føroya mar SUM UNDANFØRSLA hava fing vita, um enn Men í fyrradagir kaðafróur og greiddi eir farakátu Zimbabwe h frå, at nu er tad verdur tag rtur, á ir rådand år Shona-ættini (sum Muga ir av íbugvum at dovggjå mbik í vanda fyr »ngd Hesaferd er tad ikk A akað av turki (sum num sosialistisku n), men orsakað av atsókr : m frå MNR latváað millum år deildunum Tað kemur so Tjóð fáa stuðu Deyðin skal um hungur og hall í Afrika. Í aná Etiopia varð dult sum mans morð KONAN ER SO PEN Meðan umdemið hjá Reagar aldri verður tað sama“ (eftir lrangate) sum frammanund an« verður Gorbatjov lyftur og borin sum ein friðarhetja ti hann nú hevur grivið upp aftur uppskotið, O-loysnina hjá NATO i 1979, sum hevði sialistiski leiðarin Heile Mariam arnar fyri at passa tey inn eina nýggja sosialistiska bd num, at $ landinum HVITU I ZIMBABWE Í næsta andadrátti fir etiopiska fólkinum unum at tvingsilsflyta íbúgv andir frá (gta um, sum ) Suðurafrika hava eina soðið er almennu ur kanska Sonna inn, at ein orsek tú Mos be sjálvandi er av) dripið 45.000 fólk av Mdebele-ætt ni, eftir at tey svertu fingu valdið í 1981 etum »ndur IKKI SIDSTA ORD tú gert, sum tú vilt ar Síðsta råd skal tú so aldri eiga í hver hesum máli. Men hin vegin ert tú nokk betur tjentur við at halda tátt. Tú hevur frítt at idelogisera víðari fyri Atla iða systkinabarnið, Gorbatjov, Haile Mariam, Dos Santos, Chessano, ella hvat allir kommunistisku búrkroppar vir eita, sum aldri hava skuld ina í landsins ólukkum, men Sonni strar m tú svarar aftur ysa av fingu vit sum altíð fáa hentar (mono poljbyttlingar til at umbera seg við ringum veðri ella Suð- urafrika. Men sum tit sleppa lætt, allir sum ein OB. fallið Hesa greinina skrivaði blaðstjórin Óli Breckmann í Dagblaðnum seinasta friggjadag. Og tað er hon, sum hevur fingið tíðindamannin Sonna Smith at svara aftur fyri friðargongum bæði eystanfyri og vestanfyri. Her heima hjá okkum eins væl. Frægastu mentafólk okkara hava ikki smæðst seg burtur fyri at standa í andglettinum. Kvinnur og menn, ið hava heyjað lítla fjarskotna og fámenta samfelag okkara upp á eitt altjóða steði. Men so krýpur tann dekki ormurin, ið merg- sýgur ta búnu fruktina, upp í gjøgnum skalið og sprænir sítt eitur oman yvir tann sprettandi gróð- urin til tess at keva hann. Men tað fer ongantíð at eydnast, eins og tað heldur ikki eydnaðist teimum, ið fyri nekrum og fjøruti árum síðan nýttu somu mannagongd. Seinnapartsstarv Til at byrja beinanvegin sækja vit eftir fólki til at arbeiða seinnapart. Fólk, vant við kassa-avgreiðslu, hevur fyrimun. Smæran TIf. 110 47 Dagblaðsóhirjan leggur eftir mær uttan nakra grund. At hesin eri blað- stjórin dregur skyldskap mín og legmanns okkara, Atla Dam, uppí óndsinn- aðu grein sína kann bert geva eina haldgóða á- bending um, hvat hann ætlar. Sonne Smith ir svarar eisini aftan á kl. 17