leygardagur 21. mars 1987síða 4

Prinsessurnar tolv Tridi partur Tá ið tann elsta prinsessan bjóðaði Mikal við í dansin, bukkaði hann fyri henni, og segði vinarliga við hana, at hann vildi fegin koma. Síðani fór hann til træið og segði: >Ég havi givið tær vatn, og verið góður við teg. Gev mær nú klæðir sum prinsar ganga í.< Beinanvegin fekk hann eina lítla vakra ljósareyða blómu, og so skjótt hann hevði slitið hana, fekk hann tey vakrastu klæðini, hann nakrantíð hevði átt. Í hesum klæðunum gekk hann til kongsins, og spurdi hann, um hann ikki kundi royna at loysa loyndarmálið. Mikal hevði so vekur klæðir, og sá so væl út, at ongin kendi hann aftur, og ell dámdu hann beinanvegin. Hesa náttina kundu øll síggja hann, og hann dansaði við ellum prinsessunum, men tá ið hann skuldi dansa við Linu, bleiv hann smæðin, og kundi onki siga. „Ert tú nú ov stoltur at tosa við meg, nú ið øll fara við tær sum einum prinsi, og ikki einum manni ið arbeiðir í garð- inum fyri pápa mín?< segði Lina arg- andi. „Ver ikki bangin fyri tí,< segði Mikal. „Tú skalt ikki giftast einum garðyrkis- manni,< segði Mikal blídliga við hana. Lina hugdi bangin at honum, og var tað ringt hjá henni at tosa. Skjótt blivu skógvarnir hjá teimum slitnir, og tá ið hanin gól, settust tey øll og byrjaðu at eta. Men hesa ferð var maturin so góður, og nógv var vínið, ið Mikali varð boðið, men hann ansaði eft- ir og drakk einki av tí, sum honum var bjóðað. At enda var honum givið eitt vinglas av gulli, og tann elsta av prinsessunum segði: »Heksa-høllin hevur nógvar loynidómar at goyma. Kom til mín og drekk henda drykkin, og tá ið tú hevur gjert tað, kanst tú koma her so ofta tær lystir. Mikal tók glasið og segði: >Prinsess- ur. Tá ið eg var ósjónligur, tá hoyrdi eg hvat tit segdu um meg, og eg veit væl, at hatta vínið fær meg til at gloyma alt. Men kortini ætli eg mær at drekka tað, ti Lina vil, at eg skal drekka tad.« Mikal lyfti glasinum og ætlaði at drekka, men so knappliga rópti Lina: „Nei, drekk ikki. Eg vil heldur giftast einum garðyrkismanni.< Lina fór at gráta, men Mikal blakaði glasið frá sær og leyp tvertur um borðið, har Lina sat. Síðani fóru tey heim, tvey og tvey. Tey sigldu yvir vatnið, og so skjótt sum tey vóru farin yvirum, hvurvu hellin og vatnið. Lina og Mikal fóru til kongin og Mikal segði kongi frá, hvussu tað bar til at skógvarnir hjá prinsessunum altíð vóru so slitnir um morgunin. „Tú hevur vunnið,< segði kongurin, „hverja vilt tú hava?< Sølrun H. Njálsdóttir „Ég havi valt,« segði Mikal, og tók i hondina á Linu. Men Mikal bleiv ikki garðyrkismað- ur, hann bleiv ein prinsur. Og eftir hetta vóru tey altíð eydnusom, og fingu tey seinni seks gentur, og seks dreingir. UU