hósdagur 26. mars 1987síða 13

Nr. 36 — 26. mars 1987 hevur vakt, til ein av hin- um linjumonnunum, ti teir fara ikki út einsa- mallir, um okkurt stór- vegis bagir. Hinir hava ikki skyldu til at fara við, men tað stendur ongantið á at fáa nakran við sær. — Tað er tó bara so, at altíð hendir okkurt dagar sum jólaaftan og annan jóladag, men tað er ein vani at skula út teir dag- arnar eisini. Tað er altíð okkurt at gera. Ikki bara tá streym- urin fer. Linjurnar skulu haldast við líka og hyggj- ast eftir. Nógv er nýgerð. Vita hvar káplarnir eru Til teir nýggju býling- arnar leggur SEV káplar. SEV, Telefonverkið og kommunan samarbeiða tá og leggja káplarnar í somu grøv. Av kåplunum er ikki so nogv arbeidi sum av linjunum, tå kåplarnir eru komnir at liggja. Har er ikki neyðugt at fara aftur um aftur, uttan so at onkur kvettir káplarnar av. Tað hendir ikki ofta longur, tí vit spyrja okkum altíð fyri, siga Eivin og Tryvi. Fyri at kunna grava, skulu teir eisini hava loyvi, og tá fáa teir samstundis at vita, hverjir aðrir káplar eru. Har vegir verða gjerdir av nýggjum, verða linjur- nar eisini tiknar niður og káplar lagdir. Tað varð gjørt t.d. á Landavegnum í Havn. Arbeiðið av at leggja káplar er nógv i Havn, ti nógv verður bygt í teimum nýggju býlingun- um. Nógv koyring er í sam- bandi við arbeiðið hjá linjumonnunum. Okkurt kann vera at gera í Kirkju- be og í næstu letu skulu teir til Kaldbaks. Arbeiðið dámar teimum væl. Tað er fjølbroytt, og vit eru nógv úti. Okkum dámar betur at sleppa út enn at skula sita inni allan dagin, siga teir. Fólkinum lata teir eisini væl at. — Hinir linjumenninir mugu halda tað sama, tí fleiri hava arbeitt sum linjumenn í nógv ár. Eivin hevur verið linjumaður í 25 ár, og Trygvi í 12 ár. Tað krevst ikki nøkur útbúgving fyri at vera linjumaður, men fleiri teirra eru elektrikarar. Annars verða teir góð- kendir sum linjumenn, sjálvt um teir ikki eru Síða 13 elektrikarar, tá teir hava arbeitt við linjum og káplum í trý ár. Oveður gevur meira arbeiði Tá veðrið er ringt, eru ofta boð eftir linjumonnunum. — Eingin noyðir okkum at fara út í ringasta veðri, men vit síggja sjálvir, at streymurin fer, og fara sjálvandi út at rætta brek- ið. Tað er heldur ikki stuttligt hjá nekrum at sita í streymloysi, siga teir. Summi eki eru verri fyri enn onnur. Serliga ofta fer Í seinastu viku duttu fleiri linjur niður orsakað at klaka. Vidhvørt mugu linj- urnar skiftast út, annars verða tær skoyttar. Her er Trygvi uppi í einum pela í útjaðaranum av Havnini streymurin á Norðasta Horni, á Velbastað, í Kirkjube og í Sandoynni Tað eru háspenningslinj urnar. sum fara, har vind- hart er. — Vit skilja væl, at tey ilskast t.d. á Norðasta Horni. Har búgva nógvar familju: við smábernum, og ringt er hjá teimum, tá streymurin fer, og tað samstundis verður kalt Vit gera tað, vit kunnu, fyri at fáa teimum streym- in aftur sum skjótast. Tað hendir næstan ikki, at teir setast aftur fyri veður. Onkuntíð eru tað bara eini hús, sum hava mist streymin, og so kann tað vera, at bíðast kann til morgunin eftir at fara út Men nógvar ótespiligar ferðir eru. Hesin veturin hevur higartil verið av teimum bestu, men kavin í seinastu viku órógvaði linjurnar. Ein dagin fóru teir norðureftir tidliga á morgni og arbeiddu uttan steðg til klokkan eitt um náttina. Tað ikki tespiligt, men vit royna at fáa gjort arbeiðið beinan- vegin, so streymurin kann setast til aftur. siga Eivin og Trygvi var Grulva gjøgnum fannir Tann dagin var Oyggjar- vegurin stongdur. Men Landsverkfreðingurin gav kortini = linjumonnunum loyvi til at fara norður um. Teir koyrdu aftan á gravi- maskinunum hjá Lands- verkfrødinginum, sum ruddaðu fyri teimum. Tað gekk alt væl. Men linjur- nar standa ikki beint við vegin. Ti noyddust teir at ganga eitt fitt petti. Og tað merkir ofta at skula grulva seg fram gjøgnum kavafannir. Slíkar dagar er neyðugt at vera væl ílatin. Tað eru teir altið. Teir hava fingið termodraktir, ið verja móti vindi og kulda. Tær eru tó ikki líka vatntættar sum oljuklæðir. Onkuntíð eru teir at kroppi og fáa upp í stivl- arnar. Teir hava kortini ongantíð skiftiklæði við. So leingi sum teir eru úti, bilar tað ikki at vera vátur, siga teir. Ofta er klaki orsekin til, at linjurnar fara. Klakin leggur seg á linjurnar, sum toygna niður og slitna. Tað er hent, at teir Framhald á síðu 17