týsdagur 19. mai 1987síða 17

Nr. 56 — 19. maí 1987 Síða 17 Er Til minnis um Sverra Dahl Sandagerdi syrgir, og væl åtborin fyri bugs | rennur týður til Sverra sum hann hevði í festi, Kirkjubøur saknar, Fer- inum uppi við lands- fyri tað megnarverk, fyri breiðum og háva- oyar allar hava mist nógv sjúkrahúsið. Aldri minn- hann gjørdi stríðsárini = miklum akvegi. Gævi, at við Sverra. Árini vóru til, men enn var so nógv at hagreiða, at fáa skil á, av øllum tí, sum fyrsti og mætasti fornfreðingur okkara hevði fingið fram í dagin. Hann var fastur og sermerktur dráttur í mentanarandliti okkara. Hann var í sannroynd ein mentastovnur, ótemandi við vitan og kunnleika um lands okkara segu, skriv- aða og, Íkki síðari, óskrivaða. Hann hevur fingið steinarnar at tala og síga sína hugtakandi segu um lív og virki for- fedra okkara. Men hann var meiri enn so, tí hann var eisini ein lívsfús og yl- heit menniskja, vinur vina sína, trúgvur sum treilið, fagurlátin men aldri falskur, altíð góður í ávikum — tað var ja, áðr- enn hálvtalað var orð. Ja, tú firnaðist tíðum ikki sert at biðja hann um ein beina, tí tú visti, at hann dugði ikki at vera sýtin. Eg minnist við gleði aftur á tær ótaldu ferðir, ið hann hevur rúnabundið gestir vid livandi frásegn- "u segu- minnum okkara í Kirkju- be, sum hann var kenur i sum eingin annar. Tá ið vit høvdu skeið fyri út- lendskum studentum ella n sínum frå dý ist eg hann tala av meiri andans íblástri enn við borðið í roykstovuni tann dagin, og sum ikki eina ferð kom hann við nýggj- um hugmyndum og sjón- um, tí hugur hansara fekst altíð við at royna at ráða gátur í frødigrein síni. Stuttligt var at eyg- leiða gestirnar, hvussu hugfangaðir teir vóru av hesum fróða og telandi orðsins meistara. Eg kendi mær stoltleika í barmi, tí at vit áttu hann. Hann var gleðimaður mikil, sum fornir tóku til, og manga ríka letuna er at minnast aftur á í góð- um lag saman við honum, hin síðsta var ikki so langt síðan. Listagávur hevði hann fingið frá skaparanum, songredd fagra, og hagur var hann at tekna. Um Sverra sum vis- indamann, hann ið stovn- aði feroyska fornfreði, fara aðrir mær kenari at rita og reða, men eg skal tó loyva mær at gera vart við, at hann gav freði- grein síni mál á feroysk- um, evnaði henni til bein- rakin og bærilig heiti, ið verða standandi eftir- monnum at nýta og rekja Móðurmálið elskaði hann av heitum huga, og tað skipaðu fyri ráðstevnum hevði hann íkki eftir og fundum við fremm- fremmandum. Faðirs, andafólki, var fastur líður | síns minni goymdi hann á skránni útferð til og varðaðium við alskiog Kirkjubear undir leið- virðing. Seinastu árini segu Sverra. Í august- mánaði 1984 høvdu vit á fyrsta sinni norður- lendskt målnevndating her í Føroyum; nógv stóð á okkum, ið reikaðu fyri, tí tað leikaði okkara og landsins æru á, at alt fór so væl og sámilíga fram, sum eftirynskjandi var. Mær hevði dámað væl at havt Sverra við til Kirkju- bear, men gjerdi av at liva honum á hesum sinni, tí at heilsan hevði ikki verið so góð eina tíð, men tá ið nærkaðist tí, at farið skuldi verða heim til Kirkjubøar — hetta var sunnumorgum, heiman- gerðin var at fara í kirkju og síðan til borðhald í roykstovuni, sum lands- stýrið hevði boðið til — helt eg, at tað var mest sum íkki fyri mark, at Sverri ikki var við. Fór so út í Sandagerði at taka hann á bóli. Turið dóttir- in, 19 tå var at vera hjá honum, før inn fyri seing- ina hjå honum at siga honum ørindi mini. Ja, var hansara fyrsta orð, hann læt eyguni upp, og kvikur var hann at leypa fram á gélv. Ein tima”' seinni stóð hann brosandi savnaði hann til fullfíggj- aða útgreinda skrá um ritverk hansara; vónandi var tað mesta greitt úr hondum, nú boðini vóru eftir honum. Avrátt var, at Føroya Fróðskaparfe- .lag skuldi geva ritskrånna út í reð síni Supplementa. Fróðskaparfelagið minnist hann í takksemi sum ein av stovnarum sínum og nevndarmann í mong ár og tá samtíðis ein av ritstjórunum á Fróðskaparritum, har ið úrslit av rannsóknum hansara vórðu birt, so hvert sum tey lógu fyri Felagið var fegið um at kunna víga honum sjeyti ára gomlum stórt og veg- ligt heiðursrit, ið samtíð- is var 28. og 29. bók av Fróðskaparritum, við greinum eftir vinir og samvísindamenn innan- lands og uttan. Vinsælur var hann sum fáur feroyingur víða um í grannalondum. Nevnt kann vera, at hann var kosin felagi í hinum virði- liga Gustav Adolfs aka demii í Uppselum í Sve ríki Okkum, ið javnan fáast við feroysk stadanøvn, sum skrivari hjá Staða- navnanevnd Føroya leg- tings vid at fåa stadanøvn uppskrivad um alt landid. Ogn er i teimum. Nú er tómligt i Sanda- gerði, hesum yndisliga stað, sum hann unti so væl, bæði innan og uitan gáttar. Hann gleddist hjartaliga um sandin, ið aftur var komin í víkini, fullgott demi um, at menniskjan, tá ið væl skal vera, kann beta aftur tað, hon hevur í ansaloysni týnt. Eitt tað seinasta av skrivligum, hann læt av hondum, var væl grund- givin áheitan á býráðið um at eira tí fríða lendi niðan fyri landssjúkra- húsið og í Sandagerðisbe, minni hansara verður tann sómi sýndur, at farið verður eftir ben hansara, teirri evstu. Sverri er ikki longur okkara millum. Hann er farin í annað ljós. Men andi hansara dvelur hjá okkum vinum hansara í naigum og dýrmætum minni. Jóhan Hendrik W. Poulsen Umbering Í samband við at vit seinasta hósdag prentaðu minningar- orð um Sverra Dahl kom av óvart nakað skeivt fyri undir upp- setingini. Vit biðja hevundan okkum fyrigeva Nýggj, stór spennandi SWAN-kapping við kontantum peningi til páskar og hvítusunnu BLÅUR SWAN vanl. Fransbreyð og bollar gerast best við SWAN EXTRA STRONG REYÐUR SWAN og prenta minningarorðini aft- ur í heilum líki. Blaðstjórin Rullikøkur, småkøkur og sandkøkur gerast best við SWAN SPECIAL Við at innsenda merkini á mjølpakkunufm eru tygum við í dráttinum 1. dráttur 14. apríl 1987 1. vinningur 2. - 3. - kr. 5.000,00 kr. 1.000,00 kr. 1.000,00 2. dráttur 25. mai 1987 1. vinningur kr. 2: - kr. 3. - kr. 5.000,00 1.000,00 1.000,00 Skrivið navn og bústað á merkini og sendið inn til SWAN Fleiri kokur tygum baka til páskar fleiri svanamerkir fleiri møguleikar -Postsmoga 16 „110Tórshayn, .