hósdagur 21. mai 1987síða 11

Nr. 57 — 21. maí 1987 kundu útvega manningini kjøt. Tá spurningurin tók seg upp um vitjan hansara umborð, segði hann av- gjørdur, at hetta skuldi verða sama leygardag. Eg beyð honum so til dogurða kl. 3 og fór umborð aftur í sirminum, ið er besta summarveður her. Í erva er mjerkin tjúkkur, og surkið liggur í stórum dropum á benum. Fjáltur kom á kokk- arnar, tá teir frættu um innbjóðingina, sum eisini umfataði næstamann mín, ein annan yvirmann, dokt- aran og elsta kadettin, men tignarliga varð borð- reitt, og matseðilin um- fataði, tosk, feska súpan, lambskotelettir (úr Noreg) við benum, breme brulé, stoktan fugl og perur við róma (úr Feroyum). Eftir kaffi fingu vit sigarir og puns til seint var. Nú var eg troyttur, sum eg hevði etið og drukkið bæði væl og virðiliga, verið í landi — og ikki blundað náttina fyri. Tá vit segdu góða- nátt, beyð amtmaðurin okkum — 17 monnum — til diné sunnudagin kl. 5 heima hjá sær, og har gekk tað bæriliga fyri seg saman við tí betra fólkin- um úr býnum, cham- pagnuskálum, frýntligari vertskonu og tónleiki aftaná. Veðurlag og gróður Tá vit reistust frá borði, fóru vit at hyggja at skansanum — ein lág lon, fjald millum vellgarðar, hermannasteð við 8 monn- um og 2 kanónum. Urta- garðurin var meira áhugaverdur, har vóru 2 dvergabjarkir, einir 2 ungir lynar (len), nakrir krúpandi pílarunnar, eitt lítið selje-roynitræ, eitt ella tvey blómandi royni- tre og nógvir ribsrunnar, (vinbár — kann eisini merkja sólber. Týð.) tó í ár uttan ber. Hópurin av blómum, nekur beð við sprettandi ertrum og blómandi jarðberjum vóru eisini at síggja. Á veg til tað vakurt hampaða tinghúsið, sum ell onnur hús úr viði, við menureising, flagtaki, klætt við viði og ósmurt, ; ; shmedriseivee steen I1t2G? p” hugdu vit at einum føroyskum rossi, ljótari enn okkara Ølandsross, við sterri hevdi og óslætt- ari hárferð. Rossini ganga úti alt árið — uppi millum fjøll er altíð gras at finna millum steinarnar, tí vet- urin er ongantíð kaldari enn 8%. Kavi liggur sjáld- an leingi, ísur ongantíð, men ódnirnar eru ófatiliga harðar, í ár t.d. fluttist ein kirkja á Kalsoynni 7 alin í vetraródn. Hoyggj hava tey ikki nóg mikið av — hetta er annars tað ein- asta, ið dyrkað verður nærindis húsum, umframt nakað av eplum. Tey velta, taða við fiskar- hevdum og ellum meguligum, og kunnu fáa ein slåttur av góðum grasi, sum verður hoyggj- að og lagt í hoygarðar, klíggjað við bondum og steinum, so hoyggið ikki ú hør FL Frøer? skal fúka burtur, og givið neytunum. Tær kýr, eg sá, vóru danskar, og tær mundu ikki, seins og seyður og ross, tola himm- alin sum vetrartak. Teir fiska til lívsins uppihald, og teir turkaðu toskarnir verða seldir til handils- mannin fyri 1 3/4 RD. lis- pundið til útflutnings, eins og bundnar troyggj- ur, ið viga 1 1/2 skálpund, verða avreiddar fyri 2 1/4 RD. hver. Bátsferð Millum mangt sjåldsamt, id vert er at geva gætur å hesum viðaleysu oyggj- um, funnu vit, at tey so- nevndu fuglabjergini vóru mest verd at síggja, og av tí at ferðin til teirra var alt ov vandamikil fyri okkara skipsbátar, tók eg fegin móti tilboðnum frá amt- manninum, at hann skuldi taka okkum við í sínum tíggjumannafari — grindabátur — kl. 7 mána- morgunin, og hava kunn- ugan og vanan loðs við. Teir vóru heldur seinir á veg, skuldu drekka kaffi hjá mær fyrst og roksaðu gruiligt, so formaðurin fyri ferðini varð ótolin. Eg gjørdi, hvat eg kundi fyri at skunda undir teir, og vit sluppu avstað, tá klokkan var farin av hálv- gum niggju. Vestfallið, sum vit skuldu hava við okkum, var nærum runnið, vit komu í íður, og sera óslætt var, tá vit settu inn í Kirkjube (uttalas pá Fárøska: tjertjebøj), har vit skuldu síggja toftirnar av einastu grótkirkju i Føroyum, sum kundi verið ståsilig, men ongantíð var liðugt bygd so langt sum til hválv og tekju. Tey vildu bjóða okkum mjólk, men formaðurin segði, at jú stytri steðgurin var, jú betri. Í staðin settu vit segl, ótu av matskjátt- unum og leskaðu bæði okkum og róðursmenninar av tí váta. Hetta var í tekum tíma, tí tá vit fóru um Hælin í Hesti, varð óslætt, so alt mátti pakk- ast niður, og landsins skúlameistari fekk sjóverk. Eystanvindur var og havaldan stór, ein minni góður bátar, ein minni skilagóður formaður enn okkara, Mikkjal Pauli, og óvanir róðursmenn kundu komið í óferi. Men eftir nakrar brestir og smávegis skvampar komu vit inn undir næstu fuglaoyggj, ta 900 fót høgu Sandoy. Skamt frå er Trøllhøvdi, har bakkin er høgur móti havinum. Síða 17 Tå vit nærkadust sund- inum millum oyggjarnar báðar, var so ókyrt, at for- maðurin vildi ikki fara hagar, men lovaði at vísa okkum norður um Hevdan ístaðin. Men har var eisini so nógv run í sjónum, at vit máttu ikki koma ov nær berginum. Bergið var alt avtakið við hundrað- tals sjófuglum — lomviga og lunda — svartir við hvítum bringum, og tann seinni smærri við reyðum nevni og fótum. Fuglurin situr í rókunum í longum hvítum reðum, hevur egg og letur seg heldur taka, enn hann rýmir haðani. Hetta fær bjargamenn at lata seg binda í línu og síga niður av eggini hang- andi yvir avgrundini og kippandi ein fuglaháls fyri og annan eftir. Fuglurin verður síðan blakaður niður til bát, ið liggur niðriundir. Av 10 fuglum fara 2 til skatt, tíggjund og annað gjald, 4 til jerð- ina og bjargamenninir fáa 4. Fyri hesa innlegu — salt fuglakjøt og vánaliga snikuta fjødur — våga teir uttan himpr lívið, antin teir so hanga úr hvøssu eggini ella grulva uttan nakað at halda sær í á rók- unum. Tað erar fyri ein bara at hyggja upp hagar. Lítið dugir hjá mær at royna at lýsa ta storbæru sjón, hetta egiliga berg — úr bátinum, ið syftist upp og niður í aldunum, og stundum koma so nær klettinum, at vit kundu síggja nevn og fetur á Framhald á síðu 16