leygardagur 23. mai 1987síða 21

ES — ” Nr. 58 — 23. mai 1987 oynni, har hann var føddur og vaks upp. Heðin Brú hevði nomið málið hjá foreldr- um sínum og bygdafólki sínum. Hann hevði nomið tað, og hann læt okkum onnur fáa tað. men samfelagnum, tey vóru partur av, tók hann ikki heilhugaður undir við. Bara hann, sum sjálvur er væl fyri ella hann, sum kemur uttanífrá, fer at romantisera bygdasamfelag- ið. Heðin Brú kendi tað, var vaksin upp í tí, kendi tess dygdir og lýti. Hann visti av royndum, at tey, sum á ymsan hátt vóru illa fyri — gomul, sjúk og fátæk — kundu falla í vanrekt í hesum samfelag. Hetta, saman við teimum ákoyringum og tí andaligu kjølfestu, sum Háskúlin í Føroyum og javnaðarrerslan góvu honum, skaptu hansara samfelagsliga stødi og politisku hugsan. Hann kom at vera ímillum teirra, ið vildu skapa eitt samfelag, har einki pláss var fyri búravnum, knokk- huldum ella einum Mattasi á Fjerusandi. Ein frukt av hansara samfelagsliga steði og politisku hugsan er bókin Leikum Fagurt, sum er nakað sjáldsamt í Feroyum, ein speisk politisk skaldsega, sum m.a. avdúk- ar, hvussu grammar privatkapitalistiskar kreftir royna at fáa politiskt vald við at blása í tann tjóðskaparliga lúðurin, ikki tí at tær meina nakað við hesum, men ti tær brúka tjóðskapin sum agn og sum taktiskí snildarráð. Tað var krút í hesi bókini. 50 nógv krút, at hon fekk ikki komið út fyrr enn mong ár, eftir at hon upprunaliga Val skrivað Hjá Heðini Brú var tað um at gera at ve við til at skapa eitt samfelag, har einki pláss var fyri undirkúging og fyri hesi „helviti urt<. sum hann kallar vesældómin. Mer líka so umráðandi var tað fyri KNEE at menniskjað átti at kunna sleppa úr gerandisdagsins og umheimsins hafti. >Lat ikki gerandisdagin ovklyvja teg“, sigur hann einastaðni. Lykilin hjá honum eru hesi trý orðini: at vera sær. Hvat meinar hann við hesum? Jú, menniskjan má sleppa at vaksa, at definera seg sjálva, óheft og óskerd av ollum fyligranum, happarum og illbirtlum. Hann nemur her við umsteðurnar hjá ellum menniskjum og — serstakliga — gróðrar- líkindini hjá ellum skapandi menniskjum. Og fáur hevur sum hann lýst hesar um- steður, allarbest í seguni Einsamallur á Lítlu Dímun. Heðin Brú hevur — á so mangan hátt — verið við til at steinsett tað tún, sum vit fer- oyingar í dag ganga á. Tá ið hetta verður sagt, verður fyrst og fremst hugsað um tvey ting. Annað er hansara samhugi við teimum, ið altíð koma at detta niður ímillum skins og hold, um bara frumskógarlógin skal valda Og hitt er hesin brunnurin av orðum og vendingum, sum hann fekk frá farnu ættarliðum, og sum hann HE ná ITK a! SE ——————— Síða 21 Spurin eygu Hans Jacob í Stovuni eitt barn við spurnum eygum lítandi móti fjallarødunum inntonktur eystur í hav kom tá sum av sær sjálvum eitt skålkabros tú ei vist! av. Standandi hugsunarsamur mitt í tí gomlu tíð grannsíggin sást tú ta nyggju langtandi vildi tú sleppa nýta tín mátt og títt liv um enn tað kostaði moði og stríð Sum allir teir, ið undan fóru, vart tú ein allahanda maður, tíni vóru fjallið og hagin fyri tær tók alt við lívið, tá vart tú spakur og eygnahagur sankaði upp í fullar tægur. Steinbjørn B. Jacobsen Sinnið fult av skapartrá Tú visti at tað var torfort at vera skald og skriva um heimin torfort at vera menniskja og liva í heiminum tú visti at tað, at vera einsamallur var at vera skald og at tann dagin tá ið alt er í lagi í allari verðini hevur skaldið ikki longur ilt. Men tá er skaldið ikki longur skald. Tú visti at vóru beitini nóg loðin so ríviligt var fyri kjaftin vórðu kálvarnir settir í tjóður KKA før PKK < } ry Í * )K 77 231 NØgagaå É | + f # r Ka i øra y HØ A í x