leygardagur 8. august 1987síða 14

Síða 14 t har var heitt alt árið Men tað gekk — ØIl spyrja, hvussu tað var at búgva í Tunesiu, og hvat vit fingu burtur úr. Torfert er at svara, tí tað kann ikki gerast upp. Upplivingarnar eru innan í okkum sjálvum. Vit síggja ymist eðrvísi nú, hugsa eðrvísi, tí vit hava verið millum fólk í eini fremmandari verð við aðrari mentan og aðrari trúgv, siga Elin og Kristi- anna. Tað var ikki tilætlað, at tær báðar fóru til Tune- síu. Hver í sínum lagi høvdu tær sekt gjøgnum felagsskapin AFS um at koma burtur í okkurt fremmant land. Báðar hevdu skrivað fleiri lond á umsóknarblaðið, vildu bara sleppa burtur. 21. august í fjer fóru tær avstað við flogfari. Elin var 16 ár, og Kristianna 17. 21 ungfólk úr Norður- londum, Canada og USA vóru hetta árið í Tunesiu. Kristianna kom at búgva hjá eini familju í La Soukra, ein forstaður til hevuðsstaðin Tunis. Í húsunum vóru maður, kona og fýra bern. Pápin hevði hýruvognskoyring, hann koyrdi ofta útlendsk ferðafólk. Tey vóru ikki rík fólk, men kláraðu seg væl. - Inni hjá okkum var ikki fåtæksligt. Vit høvdu sjónvarp video, og øll børnini høvdu hvør sitt kamar, eisini eg. Tað vóru betonghús,teppi var á gólvinum, sigur Kristi- anna. So væl fyri eru tey bara har norðuri í landinum, í býnum, sum liva av ferða- fólkavinnu. Inni í landin- um stendur verri til. Tað veit Elin at siga frá, tí hon kom at búgva hjá eini familju í býnum Kasse- rine inni í landinum, seks tímar at koyra við vána- ligum bussi úr Tunis. KEYPTU UPP Á BORG Tað var ikki nekur vanlig familja. Mamman og pápin vóru bæði lærarar. At konan hevur lent ar- beiði, er ikki heilt vanligt í Tunis, men hesi vóru so ung, og nakrar av teim- um ungu kvinnunum hava lent arbeiði. Tey áttu bara eitt barn, men har vóru tvey hús saman, og í hinum húsinum búðu omman og abbin, systkin hjá mammuni og fleiri onnur fólk, m.a. ein for- eldraleysur drongur. Øll livdu tey av inntøkunum hjá mammuni og påpan- um. — Rik vóru tey avgjørt ikki. Tå månadurin var hålvur, véru eingir peng- ar eftir, og so máttu vit út at keypa upp á borg. Fyrstu ferð eg varð send út at keypa upp á borg, hevði eg tað ringt, men skjótt vandi eg meg við tað, sigur Elin. Húsið var rátt betong, ikki sv nógv innbúgv, einki á vegginum. Í sein- astuni hevði Elin heldur onga song tí ein gomul kona skuldi hava hava. Tí svav hon á gólvinum, men tað var alt í lagi, sigur hon. Elin og Kristianna halda ikki, at tað var tor- fert at flyta til eitt annað land, sum er so nógv eðr- vísi enn Feroyar. Har var so nógv annað nýtt, at tær Lært at síggja verðina við Nr. 88 — 8. august 1987 vørum eygum — Vit kundu hugsað okkum at farið austað aftur í morgin, um tað skuldi verið, siga Elin Holm og Kristianna Winther Poulsen, sum ínæstan eitt ár hava búð í Tunesiu teir fyrstu mánaðirnar vóru heilt erkymlaðar, høvdu ilt við at fata, hvar tær vóru. Kristianna sig- ur tó, at ta fyrstu tíðina kundi hon ikki lata vera við at geva biddarum pengar. Henni tókti so synd í teimum. Sum frá leið vandist hon tó eisini við tað. Neyðin er stór, og nógv brekað fólk at síggja, sum onga hjálp fingu. — Tunesia er eitt menn- ingarland, men vil ikki verða roknað við tað. Sammett við Etiopio er tað ríkt. Tað kann vera, at landið er ríkt, men rikidømid er sera ójavnt býtt. Nekur fá eru heilt rík, og tey flestu fátæk. LÆRDU ARABISKT Lítið og einki vistu tær um Tunesiu framman- undan, og tær hildu báð- ar, at fólkið tosaði franskt. Men so var ikki. Arabiskt er fyrsta málið, og franskt annað. Franskt duga tey tó betur, enn fer- oyingar duga danskt, halda tær. Tá tær komu til Tunesiu fingu tær eitt lít- ið skeið í arabiskum. Hvørgin dugdi heldur franskt. Kristianna lærdi nógv franskt í La Soukra, tí franskt varð tosað har. Nakað av arabiskum lærdi hon eisini. Men í Kasserine varð mest tos- að arabiskt. — I fyrstuni skilti eg einki. Men lítlibeiggi skuldi eisini læra at tosa. Hann peikaði á ymist og segði orð, og so kundi eg rokna út, hvat orðini merktu. Mamman dugði væl enskt, og hon greiddi frá, eins og øll vinfólkini, sum vóru í húsunum. Knappliga eftir nýggjár dugdi eg at tosa arabiskt. Gramatikk dugði eg ikki, men eg dugði so væl, at eg skilti næstan alt og fekk diskuterað, sigur Elin. Elin og Kristianna gingu báðar í skúla. Tær høvdu ikki fyri sum hini næmingarnir og skuldu ikki upp til próvteku, men endamálið var at kunna seg um skúlaskipanina og hitta ungdómin. VÁNALIGUR SKÚLI Skúlan dámdi teimum lítið. Ein strangur skúli og sera vánaligur. Undir- vísingin í landalæru. Kor- anini og nekrum ødrum var á arabiskum, annars var alt á fronskum. Und- irvísingaramboðini vóru syndarlig, e'tt nú í fysikk hevdu tey bara bekur. Tey, sum hevdu bekur. Alt var serliga fátæksligt, har Elin gek í skúla. 43 vóru í flokkinum, og av teimu høvdu í mesta lagi sjey bekur. Hini hevdu ikki ráð at keypa bekur, sjálvt um tær kostaðu undir eina krónu. Skúlin hjá Elin var eis- ini allur í sori. Rútarnir vóru knústir, ongar hurð- ar, og talvurnar vóru eis- ini brotnar. Borð og stólar At A Sa SS a % á á Í Í + F k | i * í % á 5