leygardagur 8. august 1987síða 15

BR Nr. 88 — 8. august 1987 vóru ikki til øll. Og tað hevur sína segu. - Tað var uppreistur á skúlanum, meðan eg var har. Fólkini eru ógvuliga erg inn á stjórnina, tí hon letur mest pengar til tey, sum búgva úti við strond- ina. Sum heild eru tey inni í landinum meira uppreistrarsinnað, tí tey eru so nógv fátækari. NÆMINGAR Í FONGSUL Á skúlanum vildu tey ikki finna seg í hesum. Ein dag í januar mánaði fóru tey ein dag, næmingarnir, syngjandi kollveltingar- sangir, gjegnum skúlan. Framman undan høvdu tey sett upp seðlar ymsa staðni á skúlanum við rakstrarrópum móti stjórnini. Knappliga fóru tey at tveita steinar og knústu alt. So kom politiið við táragassi og tók fleiri næmingarnir vildu íkki hava, at hon skuldi koma sær í trupulleikar. Skúlaskylda er, men tað eru kortini ikki ell, sum ganga í skúla. Í hvussu er inni í landinum eru tað nógvar gentur, sum ikki sleppa í skúla. Páparnir halda ikki, at nøkur orsek er til at senda genturnar í skúla. i skúlanum er lætt at dumpa. Og tann, sum dumpar tvær ferðir, verð- ur koyrd úr almenna skúl- anum. Tað var eisini pol- itiskt. Tey stjórnartrúgvu sleppa lættari, og tey hava eisini størri megu- leikar at fáa arbeiði, sjálvt um tey klára próv- tekuna væl. Tey, sum íkki sleppa at ganga í almenn- um skúla, mugu í privat- skúlar, og teir skúlarnir eru nógv verri fyri. ISLAM Islam er trúgvin í Tune- siu. Familjan, sum Krist- ianna búði hjá var ógvu- liga trúgvandi. Tey bóðu fimm ferðir um dagin, men tí luttók Kristianna ikki í. Hon dugði ikki all- ar benirnar, og eingin kravdi heldur av henni, at hon var við. Tað eru íkki øll, sum biðja fimm ferðir um dagin. Tey, sum ar- beiða, taka alt í einum. Familjan hjá Elin tók trúnna meira lætt. — Mamma segði, at hon trúði upp á Allah, men hon gjørdi einki við tað. Omma og abbi vóru ógvu- liga trúgvandi. «år værende MUNDUR Å GENTUM OG DREINGJUM Var munur gjørdur å gen- tum dreingjum? — Um tad var! svara bådar vid ein munn. Heima hjå Elini var eing- in munur Har vóru mamman og påpin av- gjørt lika, og onnur børn enn litlibeiggin vóru ikki. Kristianna hevdi fyra systkin, størri og smærri. — Mamma segði ofta ja til, at eg kundi gera ym- ist, sum gentur ikki máttu, tí eg var fremm- and í landinum, men hon meinti tað ikki. Tí slapp eg meira enn systirin. So nógv sum dreingirnir slapp eg tó íkki, sigur hon. Tey ansaðu væl eftir, at tær ikki fóru út um kveld- ið. Og tað kundi eisini vera vandamikið. Og altíð formanaðu tey: Ikki tosa við dreingir. Dreingir og gentur máttu íkki fylgj- ast. Eisini í klæðum var gjørdur munur. Dreingir- nir kundu ganga ilatnir sum teir vildu, men kjól- arnir hjá gentunum skuldu røkka niður um knæið, og blusan ganga út um økslina. Stuttar buks- Ein vanlig mynd í Tunesiu, har pálmar vaksa allastaðni. hesin hevur verið úti og hentað pálmagreinir, sum hann forir heim á asni sínum Síð a 15 Sidirnir eru mangir. T.d. til brudleyp lita kvinnurnar hendur og føtur vid henna. Hvørt eki hevur sitt mynstur. Liturin situr á í langa tíð. Tað royndu Kristianna og Elin eisini. Tá tær við henna á fingrunum komu aftur til Danmarkar, sóu tunesarar har hvar tær høvdu verið. Og so gekk prátið á arabiskum. ur og toppar kunnu gent- ur ikki fara í, sjálvt um sólin bakar. Og tað, sum ikki er loyvt í landinum, vildu tær heldur íkki gera. So nátúrligt fall tað teimum at fylgja landsins reglum, at tær argaðust inn á fremmandafólkini, sum ganga hálvnakin og halda frí í Tunesiu. VILJA VITJA AFTUR Kristianna hevur íkki knýtt seg so tætt at fam- iljuni, sum Elin hevur gjert. Men Kristianna hevur samband við tey og hevur hug at vitja aftur. Familjan hjá Elini var meira opin. — Mamma mín var ógvuliga opin, spurði og fortaldi um alt. Familjan visti so nógv um alt, og eg og mamma sótu ofta í heilar dagar og tosaðu um ymist í verðini. Húsini vóru altíð full av fólki, vit hevdu nógvar vinir. Tey vóru sera polit- isk. Fólkið dámdi teimum væl. — Tey eru so blíð og heit og smílast altíð. Øll mussa tey smáu børnini, um tey kennast ella ikki. Báðar hava trivist væl hetta árið. Tann sterki maturin fall teimum væl. Fegnar vóru tær um, at teimum ongantíð tervaði læknahjálp. Ti hon var einki at reypa av. Leyvan í djóragarðinum ta í fasta svøvnt og lætst ikki um vón, tå Elin kindi henni ONGAN SKUND Kvøldini féru øll heima vid at pråta, skriva brøv og hyggja at sjónvarpi. — Alt hevði ikki slíkan skund sum her. Vit sótu bara og prátaðu. Onkun- tíð gekk tað í so seint, t.d. tá bussarnir ikki komu fram, og vit komu tveir tímar ov seint. Í Tunesiu fingu tær skrivað nógv brev. Men nú stendur á at fáa stund- ir at skriva aftur til teirra í Tunesiu. Og verri verð- ur, tá tær báðar um nakr- ar dagar byrja á HF í Hoydølum. Tær hava bådar fingid fleiri brøv år Tunesiu. — Tey hava skrivad, at eg havi fingið ein lítla- beiggja aftrat, sigur Elin. FAR BARA Tær halda tað avgjert loysa seg hjá ungdómi at fara út í onnur lond við AFS, og tær mæla eðrum til at gera tað. Best er at fara til okkurt heilt fremmant land, helst ikki i Europa og USA. Tad gevur fatan fyri aðrari mentan og ødrum fólkum. Og tað hava ell brúk fyri, siga Elin og Kristianna. randi