leygardagur 5. september 1987síða 8

na Á (9) EITT LIR ST ELP TS kt i LAM AKASA II III RISIIA SARA RSS ARA II í Viðmerking til Osmund Justinussen Mín meting av verkfallin- um var og er framvegis, at frá tí løtu, ið Havnar Ar- beiðsmannafelag skrivaði undir sáttmála, var verkfallið eitt politiskt verkfall. Tað var ikki eitt stríð um len, men eitt stríð um hvat verkamaðurin skuldi brúka sína løn til. Tað er greitt og skilligt at sjálvandi fóru 10-11 túsund verkafólk í Før- oyum ikki sum einasti bólkur í samfelagnum at góðkenna, at ein arbeiðs- gevari skal ráða yvir pen- inginum aftaná at hann er tjentur. Einasti myndugleiki eftir mínum tykki, ið kann áleggja landsins borg- arum skyldur viðvíkjandi peningi, sum er útgoldin, er Feroya Legting, ið er valt til tað sama. Vikuskiftið áðrenn verk- fallið var av hevdu Fiski- mannafelagið og Reiðara- felagið ein fund og av- gjørdi Fiskimannafelagið at heita á landsstýrið um at steðga verkfallinum, tí teir sóu heilt klárt, at her var bara ein loysn, og tað var at løgtingid kom upp í leikin. Reiðarafelagið gjerdi onga formliga samtykt, men teir vildu ikki heita á landsstýrið um at fáa verkfallið liðugt og fram- gekk av tíðindatænastum, at nú bleiv allur veiðiflotin helst lagdur. Mín meting var tá, og hon er tað enn, at tað var Skeivt at arva vinnurætt ábyrgdarleyst av reiðar- unum soleiðis bara at leggja flotan veið kei og óbeinleiðis gera seg til part í verkfallinum. Um tað var so at tað almenna als ikki var uppii fígging av fiskiskipaflot- anum, ikki gav stuðul til fiskiskipaflotan, so hevði ein væl ikki sagt nakað um tað, men landskassin er so nógv uppii alla- staðni, at hann hevur sjálvandi áhuga at vinnan gongur og ikki hevur áhuga fyri at skipini liggja við kei. Rokningin finnur altíð veg til landskassan. Sum eg havi skrivað fyrr, so er eitt hvert hugs- andi fólk í Feroyum áhugað fyri at fiskivinnan gongur og at hon gongur so væl sum gjerligt. Tað er har, at vit allir fáa okk- ara úrteku, og at tosa um hver ið betalir løn til hvenn, tað er ógvuliga barnsligt. Eg skal líka rætta nøkur ting, sum Ásmund skrivar. Hann skrivar, at eg havi segt at skipini skulu takast frá reiðarun- um, um teir ikki fiska nóg væl. Tað havi eg ongantíð sagt. Eg havi sagt, at tann dagin ið vinnan ikki verður væl rikin, so eigur man at tala at, og vinnan er ikki væl rikin, um skipini liggja við kei. Hvussu fiskieydnan er, ja, tað er so ymiskt. Eg havi eisini víst á í fleiri av mínum greinum, at vit í dag hava eitt samfelag, har í tilfeingið, ressursirnir eru av- markaðir og teir mugu nýtast á mest effektiva hátt. Samfelagið skal virka og tað virkar best um mest møguligt av fólki fær nýtt síni evni best megu- ligt. T.d. at innfera arva- rætt uppá rættin til at reka vinnu meti eg skeivt, og sjálvsagt eisini skeivt at sortera eftir politiskum liti. Vit eiga at halda uppat við at ganga og meta hvenn annan, hvussu dugnaligir vit eru og hvussu nógv vit stríðast. Mær vitandi so stríðast øll fólk í samfelagnum, hver á sínum eki, og ikki bara reiðarar í fiskiskipaflotan- um. Sjálvsagt. Eg haldi at eg fari at minna Osmund Justinussen á, at menn sum hava sín uppruna í verkamannastættini, sum vit jú báðir hava, eiga at hugsa um tá ið teir eru komnir rættiliga høgt upp í samfelagnum og hava stóra ávirkan, so hava vit enn meira skyldu enn onnur at ansa eftir, at vit ikki traðka hini á fingrar- nar, sum royna at klatra upp á tann garðin, har vit eru komnir. Vit eiga altíð at duga at meta um, hvussu umsteð- urnar eru, nær evni og am- boð verða best nýtt til SPIES FORD SESD CV PEOSRAS SÍ VIT KI frama fyri hetta lítla sam- felag, sum vit allir eru partar í hver á sín hátt. víkur, gjørdist upphæddin til hvert barn ikki hon, vit ætlaðu, men væl minni. Hetta at barnastyrkurin gjørdist minni enn ætlað, tað eigur javnaðarflokk- urin fulla ábyrgd av — um rætt skal vera rætt! At þpensiónirnar nú hækkað og at avlamis- pensión nú ikki verður ávirkað av innteku hjá hjúnafelaga, er eisini nakað, sum vit fingu við í samgonguskjalið. (Hetta er eisini at finna í stevnu- skrá okkara!) Hvat ser- forsorgini viðvíkur fingu vit við í samgonguskjalið, m.a. at andveikraverndin skuldi gerast ein náttúr- ligur partur av almanna- umsitingini. Vit legdu eisini beinanvegin til brots fyri at betra umsteður teirra evna- veiku, og fingu sett pening av á fíggjarlógini til leigu av Bústovninum í Runavík. Nú er so farið í gongd við bygging! Eisini fingu vit við á fíggjarlóg- ina Bústovnin á Sólteigi í Havn. Her er so bert nakað av tí nevnt, sum Jákup Lindenskov hetta leygar- kveldið royndi at prýða seg og flokk sín við. Traditionen tro! At hann so gjørdi hetta, skal verða honum fyri- givið. Ti tá »det gælder om at være traditionen tro« var tað hóast alt ikki so óskiljandi, at umboð javnaðarfloksins aftur einaferð royndi at billa Feroya fólki (veljaranum) inn, at javnaðarflokkurin ver garantur fyri sosialari trygd« her á landi. Men hesaferð var tað »malplaserad« (burtur við) hjá javnaðarumboðnum at nýta tað nógva, sum er hent á sosiala ekinum tey seinastu trý árini, sum valagn. Hetta er av sonnum at undirmeta veljaran og ósemuligt! Og ikki minst, tá hugsað verður um, at Jákup Lindenskov sjálvur eitt tíðarskeið sat sum al- mannaráðharri og hevði møguleikar at fremja sosialar ábetur. Óivað gjørdi hann tað eisini — men ikki í nánd av tí, sum landsstýrismaður Kristi- liga fólkafloksins hevur avrikað hesi trý árini. Vit hava avrikað meira uppá trý ár, enn tað sum javnaðarflokkurin hevur tosað um í eini 10-15 ár! So óivað var tað upp á tíðina, at Kristiligi Fólkaflokkurin fekk sosialmál at umsita. Hetta sum her er sagt skal ikki skiljast sum sjálvrós, ei heldur sum álop á javnaðarflokkin, men er gjert í roynd at fáa »tingini upp á plåss«. Sjálvandi hevur javnaðarflokkurin eins og aðrir flokkar í samgonguni avrikað og heiður av ávís- um, ið framt er í hesum valskeiði! Tí vildi tað verið meiri náttúrligt og politiskt reinari at egnt (fiskað stemmur) við tí, ið ein veruliga eigur heiðurin av — hvat tað so enn kann vera! Hetta geldur eisini Jákup Lindenskov og javnadarflokkin! Eidi 29. august 1987 Tordur J. Niclasen, legtingsmaður.