leygardagur 5. september 1987síða 31

Síða8 Jona Henriksen, valevni Javnaðar- floksins til fólkatingsvalið, skrivar: it, sum eiga hetta landið, ru góð við tað og vilja tí að allarbesta, øll av kkum Størstu góðskuna vit syna feðilandi okkara er at gera skyldu serandisdagin, um heilsan er okkum lagað, og ikki gloyma at halda hviludag- okkara Við at fara til verka hver á sínum eki, handans ella andans arbeiði, á landi ella sjógvi, eru vit við hver í sínum lagi at fáa samfelagshjólið at mala Vit byggja øll landið, og landið hevur brúk fyri okkum. Men vit hava eisini aðrar skyldur, eitt nú skyldan hjá okkum, ið valrætt hava, at fara á val at velja tey, ið skulu ráða fyri borgum á bygd og í bý og í landi okkara. Ein eigur ikki at vera líkasæl- ur her, tí tað er av alstórum týdningi, hver myndar stjórn. Allir flokkar vilja landi og fólki okkara væl, tað beri eg ongan iva um, men, men hvat við at gera henda góða vilja til veru- leika? Her er tað. at Javnaðarflokkurin skarar framúr, hevur altíð verið og er undangongu- flokkurin, veruleikaflokk- urin. Í tøkum tíma kom hann inn um tinggátt, eitt ting, har tað mesta var tjóð- skaparligt tjak, meðan sosialir spurningar ikki vórðu tiknir upp á tung- una. Uppvaksin teimum fátæku tríatiárunum við verkfellum í einum heimi og í eini ætt, har vit sóu veruleikan aftanfyri val- reður og vallyfti, har javnaðarhugsjónirnar vórðu livaðar út i gerandisdagin, kundi ein ikki gerast annad enn javnaðarfólk. Vit livdu i byrjanini i einum ” - - Folkatingsumbodini hava storan tydning samfelagi vid ongum rætt- indum og sømdum fyri arbeids- og fiskimanna- stættin, fyri gomul, sjuk, óarbeiðsfer, einkjur og faðirleys, fáir og trongir meguleikar hjá ungfólki til útbúgving o.s.fr. Og takkað verið Javnadarflokkinum sum slóðara hava vit í dag eitt vælútbygt samfelag. Vælútbygt so at siga á ollum ekjum, sosialt, vinnuliga, tjóðskaparliga og mentunarliga, men tíðin stendur ikki í stað, vit mega halda fram at stríðast at gera oll hesi eki enn betri. Nú stendur so fólka- tingsval aftur fyri durum. Vit liva í eini tíð, har ongin kann stongja seg inni og hava nóg mikið í sær sjálvum. Allur heimurin kemur hverjum eðrum við sum ongantíð fyrr, og tí hava viðurskifti okkara við onnur lond ovurhonds stóran týdning fyri okkum. Sum stjórnarviðurskifti okkara eru, vilja fólka- tingssessirnir vera av al- stórum týdningi, og tí ræður um at fáa tey rettu umboðini á danating og her hevur flokkur okkara verið heppin við sínum monnum. Teir hava altíð megnað at tala Feroya sek, so danir hava lurtað og handlað og havt stóra virðing fyri teimum. Uttan mun til hvønn samgongan hevur havt, hava teir altid framt loyalt tey mål, ið komu frá Foroya Legtingi. Eisini hava teir verið til stóra hjálp hjá feroy- ingum niðri. Nú eru vit so heppin at hava fingið í Keypmannahavn feroysk- an prest burturav, Breðra- samkoman hevur fingið sín fyristoðumann. Umframt at vera í orðsins tænastu, gera hesir menn annað stórt arbeiði millum landsmenn okkara. Tó vil tað altíð vera eitt og annað, sum ein politik- ari krevst til, og tá er gott at hava umboð við tí rætta Nr. 100 — 5. september 1987 sinnalagnum, og her hava umboð okkara altíð verið til dystin fús. Vilt tú Føroyum væl, so vel javnaðarflokkin ella eitt av valevnum hansara. Gott val. Tummas Araboð, valevni Javnaðar- floksins til fólkatingsvalið, skrivar: Prátið ikki sambandið um Vestmannasund burtur Samferðsla og samferðslu- spurningar hava altíð verið týðandi táttur í før- oyska dagligdegnum, og mong bygd hevði í dag verið ógvuliga illa fyri, um feroyingar tey seinastu árini ikki høvdu gjørt so stórar ílegur í samferðslu. Javnaðarflokkurin hev- ir altíð sæð stóran tydn- ing í at hava eina góða og vælvirkandi samferðslu- skipan og hevur altíð verið sinnaður at gjert ílogur samsvarandi, tá ið hann hevur verið í stjórn. Ødrvisi hevur verið við teimum borgarligu flokk- unum í Feroyum. Sam- bandsflokkurin við sínum „best man vera sum er«- og fólkaflokkurin við sín- um »eg skal nøra mær«- politikki kunnu ikki finna út av at gera nakað fyri onnur. Seinasta landsstýris- skeið var so eisini merkt av einum ógvuliga stórum tvídrátti, kanska serliga á samferðslugkinum. Vit lógu í mánaðvís í stjórnar- loysi orsakað av onkrum tunnilsstubba her og onkrari ferjuhavn har. I hesum landsstýris- skeiði undir leiðslu javnaðarfloksins, er so gongd komin aftur á sam- ferðsluútbyggingingar- nar. Her hevur ikki verið tosað so nógv, men her hevur harafturimoti verið gjort nógv. T.d. hava vit loyst spurningin viðvíkj- andi sambandi til Kunoy- ar. Vit eru í ferð við tunnilsgerð til Sumbiar. Avgjørt er at byggja ferjuhavn á vestursíðuni á Streymoynni til Sand- oyarsambandið. Forkann- ingar eru nú viðvíkjandi føstum. sambandi um Vestmannasund. Síðst, men ikki minst, so sær út til, at flogmálið fær eina loysn innan tað fyrsta hálva árið. Viðvíkjandi sam- bandinum um Vestmanna- sund, so er tað ófert sum vágatingmenninir = hava verið í blødunum hesum viðvíkjandi. Ringt tekn, tá ið ov nógv prát verður, tí so koma vit nokk aftur í hesa keðiligu steðu, sum var undir seinasta landsstýri. Berur orðavavstur og einki ítekiligt kemur av skafti. Hetta verður nokk gongdin, um vágamenn framhaldandi ætla at hava ella bara við belti, sita børn tíni væl og trygt í bilinum. Í bil-barnastóli, á beltiskodda hasar báðar flokkarnar at umboða seg á legtingi. So er fryktandi fyri at fast samband um Vestmanna- sund verður prátað burtur inntil einaferð inn í kom- andi eld. Eg skal forvissa vágamonnum um, at skulu teir droyma um at hava eitt fast samband áðrenn henda øldin er úti so eiga teir at satsa uppá javnaðarflokkin. Vit práta minni og gera meira.