týsdagur 8. september 1987síða 4

Síða 4 Í Dagblaðnum fyri miku- dagin í seinastu viku roynir ein, ið nevnir seg PO at afturvísa odda- grein, sum undirritaði hevði skrivað í Sosialinum næstseinasta hósdag. Men viðkomandi megn- ar sjálvandi ikki at aftur- visa tí veruleika, at jødar, sum fjaldu seg fyri Adolf hitler og hansara bøl- mennum kendu seg mest tryggar og best vardar í tí javnaðarstýrda Sveríki. Heldur ikki megnar við- komandi at afturvísa ein- um eðrum veruleika, nevniliga ti, at bødlmenn- ini, sum saman vid Adolf Hitler framdu størsta brotsverkið móti manna- ættini higartil, ikki fjaldu seg í javnaðar stýrdum londum, men kendu seg mest tryggar og best vardar í hegrastýrdum einaræðislondum í Mið- og Sudur-Amerika. PO roynir at påstanda og billa fólki inn, at javn- aðarflokkurin ikki stuðlar Ísrael. Prógvið er ein mynd, har PLO-leiðarin Yassir Arafat situr á fundi saman við fleiri norðurlendskum javnað- arleiðarum. Fólk skulu fáa ta fatan, at kunnu javnað- arleiðaraar sita í stovu saman við Yassir Arafat, so merkir hetta, at javnað- arflokkarnir ikki stuðla Ísrael. Hetta avdúkar ein primitivan og fávitskutan hugsunarhátt. Tá javnaðarleiðarar sita á fundi við eitt umboð fyri ein part í einum stríði, so er endamálið einans eitt, nevniliga at virka fyri linna. At fáa viðkomandi part at sýna tollyndi, og at viðurkenna, at hin part- urin eisini hevur rætt at liva — eisini hevur rætt at vera til. Tá hetta eydnast er tað til stórt gagn fyri báðar partar og fyri alla mannaættina. Alternativið ar at fara í part við, at taka undir við og stuðla teir mest víð- gongdu í eðrum partinum. Tá fáa vit polariseringina. Og tá er enmdamálið hjá báðum pertum at knúsa og útrudda mótpartin. hetta tænir hvergum parti og hetta tænir als ikki mannaættini. Hetta er í stríð við hitt stóra boðið um at elska sín næsta, sum sjálvan seg. Í hesum árum er vandi fyri, at nøkur fólk gera seg sek í tí sama, sum Adolf Hitler og nasistarnir Ol hava rætt at vera til gjørdu. tey trúgva, pá- standa og billa eðrum fólki inn, at bert tveir litir eru til. Annar liturin eitur hvítt. Hin eitur svart. Hetta er sera vandamikið fyri heimin og mannaætt- ina. Hetta skapar spenn- ing. Hetta fremur ikki tol- lyndi og virðing fyri eðr- um. Og tað var júst hetta sum hendi í Europa í tríatiárunum. Úrslitið av tí kenna vit. Tað situr á okkum sum ein skammar- blettur. Var tú av týskum upp- runa, so var tú hvítur og nóg góður, men var tú av eðrum uppruna, eitt nú jødi, so var tú svartur. Í slíkum feri gekk leiðin inn í týningar tippi. Ella, tók tú undir við politikkinum hjá føraranum í triðja riki- num, so var tú hvítur og nóg góður, men hevði tú aðra politiska uppfatan, tók tú t.d. undir við javn- aðarhugsjónini, so var tú svartur. Í slíkum føri gekk leiðin inn í eina arbeiðs- legu ella í eitt týningar- tippi. Føroyski javnaðarflokk- urin, teir norðurlendsku javnaðarflokkarnir og allir hinir javnadarflokkarnir, herundir eisini tann ísra- elski javnadarflokkurin stuðla allar góðar kreftir, sum virka fyri linna, ið sýna tollyndi, og sum vilja viðurkenna, at øll hava rætt at vera til — at øll hava rættt at liva. Ella eru vit ikki ell skapt í Guðs bílæti? Skal ein Lydia Arge, ein Óli Breck- mann ella ein PO ráða fyri hverji eru skapt í Guðs bílæti, og hverji ikki eru skapt í Guðs bílæti? Eg skal enda við einum orðataki sum sigur, at vit 101 Í komandi 8. september 1987 hava ikki fingið heimin frá undanfarnu ættarliðum — vit hava bert lænt heimin frá okkara bernum og ættarliðum. Skulu vit megna at bera hetta láni aftur í sama og helst betri líki, so mugu vit gera okkum fullkomi- liga greitt, at tað eru aðrir litir til enn hin hvíti og tann svarti. Ferarin í triðja ríkinum tók feil. Hann sá bara tveir litir. Hin hvíta og so tannn svarta. Lánið, sum bernini hjá tí ættarliðnum fingu aftur, var eitt sund- ursorlað Europa. Skal segan endurtaka seg? Sigið kortanei! Veljið flokkar, sum virka fyri linna, ið sýna tollyndi, og sum viðurkenna at øll hava rætt at vera til — at oll hava rætt at liva. Fremst millum hesar flokkar finna vit javnaðar flokkarnar. Her finna vit ísraelska javnaðarflokkin hjá David Ben Gurion og Goldu Meir, og her finna tit eisini føroyska javnað- arflokkin. Gott val! Vilhelm Johannesen Eru bygdafolk veruliga so ring, Sundstein? Tad var løgid, at Dag- bladid ikki kom i hvørt hus síðsta månadag, ti har vóru tíðindi til tey, ið búgva í útjaðaranum í landinum: Formaðurin í Fólkaflokkinum, Jógvan Sundstein, ávarar ímóti arbeiðsloysisstuðuli, tí »loysir tað seg betur at ganga arbeiðsleysur úti á smábygdunum enn at fáa arbeiðsinnteku, ja so velja fólk sjálvsagt almanna- veitingina<. Hann sigur eisini, at tey fara heldur at >... skjóta seg inn undir eina arbeidsloysisskipan«. Hevur fólkaflokkurin veruliga so lítið álit á fólki úti á bygd, at teir rokna tað fyri eina sjálvfylgju, at fólka á bygdunum fara at setast hendur í favn og bara sekja um arbeiðs- loysisstuðul? Tað, sum Fólka- flokkurin hevur fingið so ilt av, er orðingin í nýggju reglunum fyri almanna- veitingar, sum siga, at fólk sum kom í vinnuloysi og hava serliga tunga for- syrgjarabyrðu, stórar íbúðarútreiðslur ella ser- liga truplar umsteður annars, kunnu fáa hjálp. At meta hesi fyri leting- ar og leggja tey undur at "skjóta seg undir eina ar- beiðsloysisstuðulsskipan kann eingin annar enn fólkaflokkurin koma við. Heyði Sundstein havt eina lítla hóming av, hvussu arbeiðsdagurin er hjá fólki úti á bygd, so hevði hann neyvan úttalað seg á henda hátt. Á bygd skulu menn rógva út, tá ein dag er, samstundis skal hoyggjast, og nógv annað fáast frá hondini, tá veðrið loyvir tí, so mangan verður dagurin langur. Men rokningarnar skulu tey gjalda, sjálvt um ill- veður og annað gera, at eingin daglen er at fáa. Tað skal ikki lítið av frekleika til at leggja fólk á bygd undir nú at vilja kasta alt frá sær, drepa seyðin, heingja rívuna upp, fortoya bátin og seta seg hendur í favn undir húsavegginum. Tílíkari misteinkiliggering kann bert fólkaflokkurin koma við. Heldur er tað alla æru vert, at fólk við so ótrygg- ari innteku sum mangan í útjaðaragskjunum hava klárað tað dagliga stríðið so væl. Higartil hava tey ikki tyngt búskapin — heldur tað evugta. Henrik Old Eina demokratiska rødd á Fólkatingi „Í dag broytist Europa. Ja, allur heimurin fær eina nýggja framtíð. Dagurin í dag er ein nýggj byrjan.« Hesin dagurin var tann 17. juni 1984. Maðurin, ið segði hesi orð, sum eins væl kundu verið segd av Hitler 50 ár fyrr, var Marie Le Pen. Flokkur hansara Front National hevði fingið 10,9% av at- kveðunum til EF-parla- menti. Hetta hevði við sær at fronsku fasistarnir fingu 10 limir í EF-parlamenti. Nú hugsar tú kanska, at hetta bert kemur fyri í Fraklandi, men 5. august 1982 bar BBC tey skelk- andi tíðindi, at fasistarnir í Onglandi hevdu fingið fótafesti í Konservativa flokkinum. Eisini í Vestur-Týsk- landi føldu fólk seg ótrygg. Ein kanning hjá SINUS-stovninum Vvísti, at ein stórur partur av týska fólkinum tók undir við hegra-ekstremistisk- um hugsanum. Um somu tíð vuksu álopini og harð- skapurin móti turkunum í Týsklandi. Soleiðis var steðan í trimum av sterstu londu- num í Vestur-europa. Men steðan er ikki betri í Hol- landi, Belgia, Eysturríki og Danmark. Nú skulu vit velja umb- oð í Fólkatingið. Vanliga er valluttøkan lítil til Fólkatingsval. Tey, ið sita heima hava ofta verið velj- arar sum stuðla vinstra- vonginum og fólkaræði- num í føroyskum poli- tikki. Hesi gongd vilja vit ávara ímóti. Skulu vit før- oyingar vera við til at stuðla fasismuni. Nei, vit ungu mugu standa saman og fara á val og velja eina demo kratiska redd á Fólkating Steðgið fasismuni ! Farið fjølment á val og stuðli Javnaðarflokki- num, sum er tann einasti flokkur, sum hevur megu- leika at steðga fasismuni.