týsdagur 22. september 1987síða 4

Síða 4 Petur Múller, kirkjutænari í Kvívík svarar Dagblaðnum: Sangirnir hugtoku børnini Umframt at hetta var ein vanlig barna- guðstænasta vóru eisini aðrir sangir sungnir. Eingin orsok at tala at, sigur Petur Miiller, sum hevur verið kirkjutæn- ari í Kvívík í mong ár og limur í Meinig- teitsráðnum — Eg var ikki sert skelk semasta fegin siga frá, hvat fór fram hendan dagin í kirkj uni í Kvívík aður, tå eg friggjadag las Dagblaðið Her hugsi eg um forsíðu- Sum ell vita eru allir greinina um »Ommu Lud- kvívíkingar kirkjufólk. vík í Kvivikar kirkju-.' Sjálvur var eg í kirkju hendan dagin, og vil eg Harafturat skal sigast, at nýggi presturin, Marjun Bech, er sera vældámd av nógvir spennandi handlar, sum ikki vóru í Jerusalem. Tá vóru ongir bilar ella bussar, so hann var til gongu. Tað var sikkurt býtt av honum, Barnagudstænastan í Kvívík 13. sept. 1987. Tekstur: Miskunn- sami samariubúgvin. Sálmar: 397 - 4 - 14/ Petur Miiller, kirkjutænari í Kvívík ollum kirkjufólkinum. Tí var tað sum var tað eitt satt omanlop, sum kom omanfyri bygdina, at lesa hetta álopið í Dag- blaðnum. Tað er mær, og ødrum við, ein gáta, hvar Dag- blaðið hevur fingið hesi »tidindi«. Neyvan frá nøkrum, sum var í kirkju hendan dagin. Tí megin- parturin av greinini er Nr. 107 — 22. september 1987 annan. ar kirkju. Hann er í letuni uttanlands og skal vera burturi í umleið fýra ár. Hann hevur tí biðið fólk í sítt stað, meðan hann sjálvur er burturi. Hesi fólkini eru Hanus Joensen í Kollafirði, Ívar Iversen í Havn og Erlu Olsen í Vestmanna. Hesi skiftast um at spæla. Hendan umtalaða dagin spældi Erla sálmarnar og var hon við til alla guds- tænastuna, og var eitt av seinastu fólkunum, sum fóru úr kirkjuni hendan dagin. Har var als ikki talan um at nakar rýmdi í vreiði hendan dagin, sum Dagblaðið vil vera við. Tað, sum fór fram í kirkjuni var, at fyrst las Jona Jacobsen inngangs- benina. Latið okkum all biðja! Harri, vit eru komin fyri at hoyra í kirkju hvat tú hevur at siga okkum við orðum, sangi og tónleiki. Hjálp okkum, so at vit brúk a orð titt til gagns og gleði fyri okkum sjálvi og onnur. Amen. kanska helt hann, at hann bara dálkaði klæðini, og har var heldur ongin telefon og ongar ambulansir, so tað fór at taka alt ov langa tíð at hjálpa hon- um. So hann skundaði meira — har var jú onki eftir at stjala — kanska fór hann at stilla seg upp at flenna at honum, ella at spýta á hann, man kundi jú rokna við ellum. reinur heilaspuni úr enda í Sum allir kvívíking vita, hevur Hans Iversen verið fastur organistur í Kvívík- Eftir at sálmurin nr. 397 var sungin og kollekt fyri altarinum varð sálmur nr. 4 sungin. Inngangskollekt: Latið okkum oll biðja! Guð og faðir okkara! Vit takka tær fyri, at Jesus hevur víst okkum, hver tú ert. Vit takka tær eisini fyri, at tú í dópinum gjørdi okkum til tíni børn, fyri at vit altíð skulu hoyra saman við tær og fyri, at tú vilt fylgjast við okkum allar dagar, alt til veraldar enda. (Amen) Útgangskollekt: Latið okkum all biðja! Guð og faðir okkara! Vit takka tær fyri, at tú lætst son tín bera okkum tey góðu tíðindi, at vit hoyra saman við tær. Hjálp okkum at minnast tað, og hjálp okkum eisini at minnast, at so hoyra vit saman hvor við oðrum. (Amen) (Aronitiska signingin) Marjun Bæk, prestur, prædikaði, og harafturat vórðu sálmarnir nr. 135 og 424 sungnir. Utgangsben- ina las Elsi Jensen. Framhald á síðu 22 at so vóru samariu- búgvar kanska ikki so galnir kortini, tað sá ið hvussu so er út til, at tað helt Guð í hvussu so er, at samariubúgv- ar og onnur, sum ikki Kirkjubøn — barna- gudstænasta Gud, vit takka tær fyri 135 - 424 Tað komu altíð nógv fólk at lurta, tá Jesus tosaði, tí hann segði altíð okkurt nýtt og spennandi. Har vóru býtt fólk og klók fólk og ell megulig onnur, og fyri at ell skuldu skilja tað, sum hann segði, segði hann søg- ur. Segur, sum líknaði Guði og menniskjum, tí hann vildi so gjarna, at øll skuldu vita, hvussu Guð er — og eisini, hvussu menn- iskju kunnu vera hver móti eðrum. Ein siga eitur >tann miskunnsami samariu- búgvin<. Hana hava tey, sum hava verið í kirkju í morgun longu hoyrt einaferð, men tað ger nokk onki, um vit hoyra hana einaferð afturat. Tað var ein maður, sum var á ferð millum Jerusalem og Jeriko — tað vóru tveir stórir býir tá í tíðini. Hann skuldi sikkurt til hand- ils, ti i Jeriko vóru at fara so langan veg heilt einsamallur, tí framvið vegnum lógu altíð ránsmenn og lúrdu eftir at sleppa at stjala pengarnar frå teimum, sum skuldu til handils. Og tað gjørdu teir eisini nú! Teir lupu á hann, og teir stjólu ikki bara pengarnar, men eisini klæðini av kroppinum, og so bukaðu teir hann sundur og saman og segdu, at teir skuldu koma eftir honum aftur, um hann vágaði sær at slatra fyri nekr- um. Og so tveittu teir hann har við vegin, sjálvt um hann var næstan deyður, og so rýmdu teir. So kom ein prestur gangandi sama veg. Hann skuldi kanska út at prædika fyri onkr- um um, at nú máttu tey skikka sær væl, tí annars bleiv Guð illur. Hann sá henda stakk- als mannin, men hann skundaði sær at láta sum um hann einki hevði sæð. Kanska var hann bangin fyri at koma ov seint, ella sær víðari. Ein letu aftaná kom ein levittur — tað er eisini ein slags prestur. Hann sá eisini mannin, men hann læt eisini, sum um hann einki hevði sæð. Og tann stakkals maðurin, sum nú hevði mist vitið, lá bara og bleddi meira og meira. Men so kom ein samariubúgvi. Og tá Jesus segði tað, so rokni eg við, at øll spíl- aðu oyruni út. Tí øll vistu, at tey, sum komu frá landspartin- um Samaria, tey vóru bandittar: tey vóru so- vorðin, sum skikkaðu sær illa og sum ikki trúðu uppá Guð, og so gingu tey eisini undar- liga ílatin og tosaðu undarligt, so tey skuldi man onki hava við at gera. So nú hildu tey, sum Jlurtaðu eftir Jesusi, at nú fór segan at verða enn meira spennandi tí hvat mundi samariubúgvin ikki fara at finna uppá, kanska fór hann at buka mannin enn Men so segði Jesus, at samariubúgvin helt tað vera so synd í hes- um manninum, at hann fór og koyrdi salvu á sárini og bant um tey, og so tók hann hann við sær til tað nærm- asta gistingarhúsið og sat hjá honum líka til dagin eftir. Men hann skuldi eis- ini handilserindi, so dagin eftir bað hann tann, sum átti gist- ingarhúsið, um at ansa væl eftir hesum neyðar manninum til hann kom aftur. Hann gav honum eisini nógvar pengar og segði, at hann skuldi fáa meira, tá hann kom aftur. Og so var søgan liðug. So kundu tey hugsa um tad. Summi blivu ill, tí soleiðis hevði ong- in samariubúgvi funn- ið uppá at gjørt, tað vistu = tey. Summi hildu, at hetta hevdu prestarnir og levittar- nir gott av, teir mundu nokk ikki vera so góðir sjálvir, sum teir vildu hava onnur at vera. Og onkur kanska hugsaði, vóru akkurát sum hini, tey vóru eisini ordulig fólk. Og tað var nokk eisini tað, Jesus ætlaði við at fortelja hesa søg- una: at øll menniskju kunnu koma út fyri at hava brúk fyri hjálp sum hesin neyðar maðurin, at øll menniskju kunnu koma út fyri at hava brúk fyri hjálp sum hesin neyðar maðurin, at øll menniskju kunnu velja, um tey skula vera sum presturin ella levitturin — ella sum samariubúgvin, og at Guð kann brúka all menniskju, eisini tey, sum ikki eru sum hini. Amen. lívið, fyri gleði og fyri oll tey menniskju, sumeru góð við okkum. Takk, at vit eisini so- leiðis kunnu síggja, hvussu tú hevur um- sorgan fyri okkum. Hjálp okkum saman við tær at minnast oll tey, sum ongin er góður vid, og sum ongin brýggjar seg um: Tey, sum ikki hava mat og klæðir og hús at búgva í tey, sum bugva í lond- um, har tað er kriggj og onnur neyð. Lær okkum at hjálpa hvor ødrum, lær okkum at tú vildi, at vit oll skuldu hoyra saman. Ver hjá øllum teim- um, sum stýra og ráða, at tey gera tað, so fleiri born og vaksin verða glað fyri lívið. Takk, at vit altíð kunnu koma inn í kirkju tína at hoyra, at tú elskar hvonn ein- stakan, at tú kennir navn okkara og veitst, hvussu vit hava tað. Lat okkum taka tín kærleika við okkum, tá vit fara hiðani. Amen.