leygardagur 3. oktober 1987síða 19

| í NO si joe seedet sku Nr. 112 — 3. ok tober 1987 Sawamura i utbygda seyðahúsinum hjá Páll Patursson, bónda. Hann bakar breyð og etur tað aftur við rísi. Japanskir pinnar eru á lofti. Annars dámar hon- um sera væl feroyskan mat. Á borðinum er eis- ini skerpikjet og turr grind í Feroyum tór at tinna eina upprunaliga og óspilta náttúru og eitt egið fólk við uppruna mentan og siðum Sawamura, sum í letuni heldur til í Amsterdam, har hann vinnur sær pen- ing við at undirvísa hálendingum, sum leita til Japan, avgjerdi so at fara til Danmarkar og haðani Ein fryntligur og dámligur Saw Føroya at fáa inspiration at skriv: fór hann so við farmaskipi til Feroya. Við sær hevði hann sína gomlu súkklu og mest neyðturviliga við- førid, og komin á Havn- ina, fór hann beinanvegin til Kirkjubøar — Eg havi lisið um land tykkara og helt, at eg skuldi fara til hetta alda- gamla plássið Kirkjubø. Og her var eg so heppin at ra, sum er komin til ina fyrstu bók meta Páll Patursson, bónda, einum sera frynt- ligum manni, sum beyð mær at læna smáttu sín her úti á haganum í eina tíð. Tí eri eg honum sera takksamur fyri. Ein eina- standandi maður, sum eg ynski alt tað besta. Hóast Sawamura nú hevur búð einsamallur í tveir mánaðir og hevur havt lítið samband við fólk, so heldur hann fer- oyingar vera eitt sera sjáldsamt og egið fólk. — Tit eru ærligir og líka- til. Tú veit hvar tú hevur fólk og ber ikki ótta fyri at verða »stungin« í ryggin. Allastaðni meti eg blid- skapi og vinsemi. Ikki einsamallur — Eg havi ongantíð kent meg einsamallan sum so. Her livir tú saman við náttúruni. Eg gangi túrar og eri vorðin so stað- kendur longu, at eg við at eygleiða skýggini og Her hevur Sawamura búleikast seinastu mánaðirnar. Nú er hann farin til Sands ' himmalin dugi at skyna á, hvussu veðrið verður komandi dagarnar Ég veit ikki, um tit fer- oyingar geva tykkum far um, hvussu rík tykkara náttúra er. Eg eri í hvussu so er hugtikin av henni Eitt nå skýggjunum, ið eru ein livandi verð í erva, sum fólk kanska als ikki geva sær far um. Mær geva tey frið í sálina, tey geva mær inspiratión og konsentratión, geva mær megi. Riggar av Sawamura er nú í ferð við at rigga av úti í Likkudali. Nú gongur leiðin suður í Sandoynna, har góðir vinir hava boðið honum innivist. — Nú eg havi lært náttúruna at kenna, nú eg havi upplivað, hvussu tað er at liva í einum landi við eini slíkari náttúru sum inspiratiónskeldu, er tíðin komin har til, at eg vil sleppa at vera meira sam- an við fólki. At síggja hvussu tit liva og hava brosandi Jáwamura, sum Just hev ur fingið at vita frá løg regluni, at hann kann vera í landinum í enn tríggjar mánaðir. Nú hann er við at rigga av dettur hann eisini fram á eina bók, sum William Heinesen hevur skrivað. Hana skal hann lata bókasavninum í Havn aftur, nú hann legg- ur leiðina suður til Sands. — Eg havi lisið bekur hjá William Heinesen við stórum áhuga. Hann er ein framúrskarandi rit- hevundi, sum gevur tí fremmanda sera gott inn- lit í viðurskiftini í Fer- oyum, sigur ein fegin Sawamura at enda. jan Síða 19