leygardagur 10. oktober 1987síða 6

Telefon 118 20 Argjavegur 26. 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Tórshavn ON A is IL: Fyritaksstjóri Blaðfólk Krisjan E Høgni Diurhuu: Randi Jacobsen Tórfinn Smith Ljésmyndari: Kalmar Lindenskov Uppseting: P/f Sosialurin Prent: P/f Pressan 1981 Munur á monnum SO varð fólkatingið sett. VIT hava øll bíðað við spenningi eftir hvat ið fólkatingsumboðini, vald í Føroyum, høvdu at bera fram. HARMULIGT at ein ikki kann nýta orðafellið: »Umbodsmenn- inir fyri Føroyar«, men tað er ikki til í hesum fórum. Tað fingu vit besta prógv um nú, rødurnar vórðu hildnar. Har var ein foroysk rødd, ið umboðaði føroyska sam- felagið og tær hugsjónir, id rørast í fólki her á landi, og ein fólka- floksrødd, ið umboðaði eina ella aðra -ismu, onkunstaðni langt av landið skotin. Í hvussu er heilt langt frå tí, ið rørist i vanliga føroyininum. FÓLKATINGSUMBOÐIÐ (fittur i føroyskum klæðum við húgvuni i hondini) førdi fram nakrar løgnar hugsjónir, ið gingu beint ímóti vanligari fólkahugsan her heima Ljóðaði sum um hann íkki vildi vita av, at Føroyar skuldu vera atomvápnafrítt oki. Ljóðaði mest sum um hann bjóðaði sítt land fram til ein og hvønn at koma og seta atomvåpn upp, bert tey peik- adu eystureftir. Vit, sum altid hava ræðst våpn og hava roynt at hildið okkum leysar av ollum slík- um tramanskapi, síggja í sjón- varpinum og hoyra í útvarpinum, at ein av okkara landsmonnum í veruleikanum einki hevur ímóti eini slíkari gongd. DOUNREAY-málið hevði hann eisini á lofti, tó var tað so ómeta liga »ullint«, at tað framgekk av taluni, at um tey euroneisku lond NOKUNI Nava so DgV imoti hesum UNDIRGRUNDARMÁLIÐ var eis ini ógvuliga »vattut« vidgjørt av fólkafloksumboðnum, kom her at hugsa um sokalladar »diplomat- iskar danir«, ið ofta nýta orða- fellið: »På den ene side ... pá den anden side …«. SUM rosinan i pylsuendanum i talu fólkafloksumboðsins fortelur oddagrein útvarpið okkum, at hann vil leggja fram eitt mál á løgtingi, um at broyta eina atkvødugreidslu, ið var í tinginum um sosiallógir, nú blokkstuðulsskipanin varð sam- tykt. HETTA er nú sín sak, men allir tingmenn vita, at tann sum at- kvøddi fyri hesum sosiallógum og sum nú fær boð frá fólkating- sins rødarapalli at broyta hesa at- kvødugreidslu, er formligi formaður fólkafloksins — Jógvan Sundstein. Ein kann spyrja seg sjálvan: „Hvussu langt kann tað sparkast við einum menniskja og hann framhaldandi kann vera formligur formadur«. Hvor segði: »taburet-krøkjari«. AFTANÅ hoyrdu vit føroysku røddina i fólkatinginum — umboð javnaðarfloksins. Har hingu eingir lepar við. Javnaðarflokk- urin arbeiðir innanfyri karmarnar á heimastýrislógini, og har varð greitt givið boð um frá javnaðar- umboðinum, at undirgrundsmálið má loysast og kann loysast við samráðingum. Dounreay-ætlanin må og skal stedgast — tað er livs- neyðugt fyri føroyska sam- felagið. Atomvápn á føroyskum øki er, eftir javnadarfloksins hugsan, óhugsandi. Vit eiga at gera alt, sum stendur í okkara makt fyri at hetta ongantíð má henda og har er okkara støda tann sama, sum í hinum báðum vestnorrønu økjunum. AFTANA at hava hoyrt hesar rød- ur í fólkatinginum. kann ein siga sum nava atkvøtt fyri S 0 lands oyingar enn í dag hava eitt so mikið demokratiskt samfelag, at vit hava eitt foroyskt alternativ, ið arbeiðir- fyri samfelagnum og fólkinum, ið her býr, og ikki selir samfelagið treytaleyst til vit- loysingar, ið verða stýrdir av eini ella aðrari -ismu, ið liggur langt úti til høgru. Suduroyarsiglingin einaferð enn Hetta åri hevur ført so nogvar broytingar vid sær uppå so mangar måtar, og å so mongum økjum. Fleiri kendir persónar í almennari tænastu, eru nú komnir í tann aldur, at teir verða noyddir at leggja frá sær. Og tað er ikki bara sum at siga tað í mongum føri, tí ein eigur at geva sær far um, hver ið kemur í staðin. Tað verður mangan sagt „Maður kemur í manns stad«, men tað er ikki altíð so. Í samband við sigling- ina við strandfaraskip- inum millum Suðuroy og Tórshavn, er tað av stór- um týdningi, at vit sum nærum dagliga ferðast hesa vandamiklu farleið, at vit kenna okkum trygg umborð, tað hava vit gjørt í mong ár, og hetta vildu vit eisini fegin fingið loyvi at gjørt eisini í framtidini, tí mugu myndugleikarnir, sum hava ábyrgd av hes- um, í tekum tíma um- hugsa tey viðurskifti, sum hava tikið seg upp. At sigla uppá Suðuroy, er ikki bara sum at siga tað, her skulu nógvar erfar- ingar til. Tað er ikki bara farma- flutningur, sum verður fluttur, tað eru eisini ferðafólk. Hetta verða myndug- leikirnir mintir á, nú Kristjan, Frederik og Patzy vegna aldur leggja frá sær. Við teimum, sum nú eru og við hesum, sum nú leggja frá sær, sum hava áralangar royndir at sigla uppá Suðuroy, við teim- um hava vit kent okkum trygg. Eg havi nevnt tað fyrr, at tað er av stórum týdningi, at teir, sum av- loysa, eru kunnugir við tær farleiðir, sum teir skulu sigla. Vit, sum nærum dagliga gera brúk av strandferðsl- uni, hava so sanniliga kent munin. Legmaður sigur í eini av sínum legmansreðum, at vinnulívsmenn skulu velj- ast at umsita okkara vinnulív. Eg eri samdur við hon- um um hetta, eg vil vóna, at vit eisini eru samdir um at suðuroyingar í mesta munin rekja suðuroyar- siglingina, soleiðis sum norðoyingar rekja ta sigl- ing, sum teir kenna best til. Hetta haldi eg vera rætt og rímuligt. Sverre Midjord Viggo Dalsgaard farin Hjá okkum á Sosialinum er djúpasta samkensla okkara hjá tykkum, sum so brádliga mistu kæra pápan, ver- påpan og abban Viggo á Mølini. Stórur verður saknurin eftir hesum trúfasta og víðskygna hugbirtara og andans manni, sum við síni vinsælu framferð og rættlatisstremban altíð megnaði at fáa okkum at stríðast enn meira fyri einum betri samfelag og sjálvum mannavirðinum. Saknurin er stórur, eisini hjá les- arum okkara eftir hansara forkunn- uga seguliga tilfari, sum hann so trú- liga ríkaði blað okkara við. Friður og heiður veri við minninum um henda stóra manna- og fostur- landsvinin. Veri lívsstríð hansara, sum farin er og Harrans ósvikaliga forsjón uggi tykkara, sum eftir sita.