týsdagur 13. oktober 1987síða 15

Nr. 116 — 13. okrober 1987 fjúrtan ára gamailur. Veðrið var gott, tá vit sigldu út á fiskileið, men so byrjaði at lota, skjótt vaks vindurin og aldurnar gjørdust aeðiligar. Tá hoyrdist knappliga ein hvellur brestur, sum eitt byrsuskot. Tað var ein seymur í síðuni, ið fór. Báturin byrjaði at fyllast. Ørvingarnir pumpaðu og oystu. Vit vendu, settu seglini å, og til alla lukku, tá vit sigldu móti landi, bleiv >læborð<, so sjógv- urin pressaði ikki so hart móti borðinum, har skaðin var hendur, so tað hjálpti so væl. Johan Mortensen bað meg tveita veiðina fyri borð, einar 5—6 sentnarar, og oysa. Eg fekk eina spann og oysti og oysti, men hatta við fiskinum svaraði eg onki til, helt tað gjørdi lítlan mun og helt eisini, at fongurin var ov góður at fara fyri skeyti. Johan Mortensen stýrdi móti Mýrafirði millum Sumba og Akrar, men tá vit komu hagar, stóð brimið í grasinum, og tá læt í hinum gamla ervingi- num: >Betri at doyggja á Vágsfirði enn her«, og so varð leiðin hildin til Vágs, báturin gekk sum á glóð- um inn um Nes. Beint áðrenn brúnna á Marknoyri, steðgaði motorurin, men tíbetur vóru menn uppi á landi til reiðar at hjálpa og bjarg- aðir vóru vit. Hevdu hesir tríggir ørvingarnir ikki verið so framúrskarandi at pumpa og oysa, so ivist eg ikki í, at vit høvdu ligið við havsins botn. Báturin varð tikin upp á land og fór ongantíð av stað aftur. — Og sjálvur fór eg aftur til Tvør oyrar. Fiskimaður í trongligum korum Seinni fór eg við fiskiskip- um, so sum Agnes Louise, Gudrun Zoégu, Bárða- drangi, Vágoynni 0. 9. Ein upplivdi nógv, bæði gott og minni gott — eis- ini = onkra álvarsama vandaferð, men tað svár- asta, eg havi sæð, hendi ikki á einum fiskitúri. Í 1917 fór eg við skip- aranum Mortan Merk, til Sandvíkar at biðja fólk til Vágoynna. Tá komu grindaboð og undir drápi- num hendi so áann ræðu- liga vanlukkan, ið kostaði fleiri mannalív. Tað var ein so hjarta- skerandi sjón at síggja og uppliva, at hon ongantíð fer úr minni mínum, so leingi eg livi. Vit megu ásanna, at skaðagrindin í Sandvík seint verður gloymd. — Og tú helt áfram at fiska ? — Ja, ein skuldi jú lív- bjarga sær, og tá eg so fekk ta lukku at fáa egið heim, giftist í 1923 við Jonu, ættað úr Sumba, ráddi enn meira um at vera innlegumaður, og tað hevur tú lisið um, at for- tjenastan tá var ikki stór, og tú fekst ikki peningin í hondina, tú skuldi keypa fyri hann í handlinum hjá reiðaranum. Tað var kanska onki at siga til, tú hevði jú arbeiði innan firmaið, og ikki hevur ver- ið nógvur peningur til hjá nøkrum tå, men tað sum verri var, tåa var, um tú skuldi fara inn á skriv- stovuna at biðja einar tíggju ella fimtan krónur í kontantum. So varð spurt, hvat tú skuldi brúka pen- ingin til, akkurát sum tú ikki átti hann. Hevdi tú so kanska bestilt frá Candor ella onkrum ljóðaði: veru okkara verur ikki líka góðar<. Tað var ikki stuttligt. Og eitt aftrat kann eg siga tær: Mamma, ið var einkja, fekk í ellisrentu 5 kr. um mánaði, men trýrt tú, hon fekk tær útgoldn- ar, nei, hon fekk ein seðil eðrum, so við upphæddini á og navninum á einum handli, har hon skuldi keypa veru fyri rentuna. — Jamen, góð Djóni, hetta seinna var jú ólóg- ligt í ólukkumáta ! — Ja, fatar tú so ikki, at vit bardust fyri eini len- gjaldsstovu, ja, eg kann siga, at tað næstan var kríggj, áðrenn tað eydnað- ist okkum at fáa hana, men vit rukku á mál, og einastu oyru vit sóu, var gjøgnum henda stovn. Vit bardust eisini fyri eðrum, men nú er henda samreða vorðin so long. Arbeiðsmaður í Havn — Lat meg at enda siga, at vit fluttu til Havnar í 1944, og var eg her á fleiri arbeiðsplássum. Hjá kommununi, Lam- hauge á Waagstein í 9 ár og aftur í 9 ár hjá Viljormi Tórsheim, her mátti eg gevast, hóast mær dámdi sera væl, men betongar- beiði gjørdist ov tungt, nú árini komu. Eg var so heppin at fáa arbeiði í Timburhandlinum og var eisini har í 9 ár, tá gjerdist aldurin so hegur, at eg gavst. Aftan á arbeiddi eg eitt sindur hjá kommun- uni, og nú siti weg her og havi tad gott saman vid minum kæru og minnist aftur å eitt langt liv, eitt liv við nógvum stríði, men eitt ríkt lív, og Harrin hev- u raltíð staðið mær við lið, og tá vit hava Hann, er onki at ótast fyri. Vit í flokkinum takka fyri trúfesti og ynskja Djóna lívskveld ljóst og blítt og loyva okkum at enda við einum sangi, sum guddóttirin Kiston á Tveroyri yrkti til 90 ára dag hansara. j.h. Ein heilsa til Djóna gubba á 90 ára degnum rðið Lag: Rituk Sum eitt ævintýr tað ljóðar at tú niti ert í dag, men vit minnast dagar góðar, so vit mugu trúgva tað Fram í huga leita letur, frá teim svunnu barnaár', tá vit runnu runt um fløtur, rætt so sum tað var í gjár Tú vart við í teimum myndum altíð glaður, gott var lag, gubbi mín, vit vóru yngri tá, enn henda runda dag Mangan vit í ánni spa tætt hjá tykkum, har aftaná hjá tykkum dva ofta til tað gekt Væl eg minnist ta tit út á hav á svortu nátt mangan vandatúr tit hovdu komu aftur, tá var gott Smílandi um brott var leiðin, soeiðis eg minnist teg, fyri tað tú tokk skal eiga, til dag vit fagna teg. Sevmyri heimstaðu fagur, einki er so gott á jorð, har var mangur gleðisdagur, fam við vakra Tvøråfjørd. Barnaminnir, hvat kann vera fagrari enn tey í dag, góði gubbi, Harrin gevi, alt tær falli væl í lag. So tillukku, takk tú fái, fyri hvat tú vart og ert, kanska tú í morgin gáar: hetta var alt stríðið vert. Kiston