leygardagur 17. oktober 1987síða 9

Nr. 118 — 17. oktober 1987 Atli Dam, logmaður, skrivar minningarorð um Viggo Dalsgaard: Nú fækkast liðið av teimum, sum fyrst slógu manngarð um Javn- aðarflokkin og seinasta mánadag fylgdu vit so Viggo Dalsgaard til gravar. Viggo var ein tann djarv- asti og ídnasti í hesum liði. Hann var sonur Sunnuvu og Valdemar Dalsgaard, ið vóru tey fyrstu, sum í nýggjari tíð settu búgv niðri á Mølini í Skálavík, har tey handlaðu, tókust við jarðarbrúk, róku mjólkarvirki, hevdu postin og avgreiðsluna av Smyrli. Sunnuva var abbadóttir Jóhan Hendrik Poulsen, ið var fyrsti maður, sum reisti búgv í Skopun og Valdemar var bónda- sonur úr fyrndargarðinum Dals- garði. Sunnuva og Valdemar bæði vóru hugtikin av háskúlarersluni og grundtvigska ivs- og menn- skiasynid var andaliga stødid indir heimi teirra á Mølini. Hetta merkti, at teir níggju synirnir, sum Sunnuva og Valdemar tingu, vuksu upp í einum heimi, sum var eyðkent av áhuga fyri sam- felagsspurningum og bók- mentum, upplýsing og nýhugsan. Hetta var eisini eitt heim, hvar dentur í uppalingini var lagdur á sosiala rættvísiskenslu og rættin og dirvið til at siga sína hugsan. Samanumtikið kann sigast, at heimið á Mølini var eitt heim, sum bygdi á tað besta úr grund- vígsku háskúlarersluni og tað besta úr gamla bóndasamfelag- num. Viggo var sostatt úr góðum bergi brotin og tann andaligi ferningur hann fekk, gjørdi hann til tann hann var: ein menta- mann, ein politiskan striåsmann og ikki minst eitt arbeidsgrev. Viggo tók upp starvið eftir faðir sín og fór at handla á Mølini. Valdemar misti tíðliga heilsuna og tóku synirnir Hans og Viggo við rættiliga ungir. Tá Hans seinni flutti til Havnar, rak Viggo einsamallur handilin víð- ari. Nógv var stríðið av einum bygdahandli í brimplássi og mangar ótespiligar túrarnar áttu Viggo og felagar hansara umborð í Smyril á vetrardegi. Tá hugsað verður um, at í fýrati- og fimti- árunum kom at kalla øll vera til Sandoynna upp í Skálavík t.v.s. varð flutt í land við opnum báti, - - Sr S0Sialurin EIN STRÍÐSMAÐUR so er ikki torfert at ímynda sær tað stríð og strev, ið avgreiðslu- maðurin hevdi millum år og dag. Sum fleiri av breðrum sínum gjørdist Viggo sum ungur hug- tikin av javnaðarhugsjónini, og var hann virkin javnaðarmaður frá heilt ungum árum av. Hann var tó ikki maðurin við persónlig- um politiskum ambitiónum, held- ur var hann stríðsmaður og agitator, altíð til reiðar at berjast fyri javnaðarhugsjónini, altíð til reiðar at vinna onnur fyri hesari hugsjón. Viggo var eldhugaður sum fáur, kundi vera bráræsin eisini, men aldri fanatiskur. At hann átti vinir í ellum flokkum kring alt Feroya land, er besta prógvið um hetta. Hann dugdi tað sjáldsama kynstrið at brenna fyri einari hugsjón og samstundis virða sjónarmið og hugsjónir hjá eðrum. Hesi evni hansara — evni sum eyðkendu allar teir brødur hansara, sum eg kom at kenna, stava helst frá tí jørdildi, hann vaks upp í, har júst tollyndi hevði eins stóran týdning sum politisk sannfering og politiskur eldhugi. Sjálvur gekk Viggo gjøgnum eina sera áhugaverda politiska menn- ing, ið var eðrvísi enn vit vanliga síggja. Tað vanliga er jú, at fólk gerast meira konservativ við ár- unum. Við Viggo gekk tað júst ikki soleiðis, við tað, at hann í mongum viðurskiftum gjerdist meira radikalur, enn hann var í sínum ungdóms- og manndóms- árum. Hetta er eitt demi um, hvussu vitugur Viggo var. Hann skilti sum fáur, at Javnaðarflokk- urin kundi ikki standa í stað, al tann tíð einki stendur í stað. Hann skilti, at hetta merkti, at flokkurin mátti broyta politikk í ávísum spurningum og at flokk- urin t.d. hevði eina skyldu at fylla út karmarnar í heimastýrislóg- ini, at flokkurin sjálvsagt átti at fylgja sínum norðurlendsku breðraflokkum, har tað var til okkara gagn eitt nú í spurningin- um um Norðanlond sum atom- vápnafrítt umveldi. Viggo var mentaður maður, hevði stóran áhuga og ans fyri føroyskum og útlendskum bók- mentum. Vitan hansara um fagrar bókmentir og segu var stór og væl dámdi honum at taka Síða 9 lut i orðaskiftum og orðadráttum har hendan vitan hansara kundi koma honum til góðar og kundi nýtast til stuðul fyri tí, sum hann helt vera rætt og beint. Hesi evni hansara gjørdu at tað var sonn fragd í at hitta Viggo á máli og ikki minni at hoyra hann flyta reðu, hvert tað so var í álvarslet- um ella í gamansleiki. Persónliga var Viggo vinsælur maður, lættur at koma á tal við og trúfastur sum fáur. Hann átti vinir ikki bert her á landi, men víða um Norðanlond við og allir vinir hans kenna djúpan sakn nú hesin fróðarmaður í orðsins sanna týdningi ikki er longur okkara millum. Javnaðarflokkinum var Viggo dyggur stuðul alt sítt lív og undirritaða sjálvum var hann ikki minni hollur. Eg havi persón- liga nógv at takka Viggo fyri frá tí degi, vit komu at kennast til hendan dag, og floksins vegna skal eg lýsa frið yvir minnið um striåsmannin og mentamannin Viggo å Mølini. Atli P. Dam