leygardagur 28. november 1987síða 8

Síða 8 Tað kennist so svárt og so undarligt, aftaná at hava skrivað og lisið eina grein fyri og aðra eftir um Ova og roysn- insbregd hansara, nú brádliga at skula skriva minningarorð um Ova. Og nú tú minnist aftur á letur og hendingar saman við Ova kennist tað so ófatiligt og óveru- ligt, at hann ongantíð verður at síggja aftur. Serliga tungt kennist hetta, tí Ove á lívi var so livandi sum nakað menniskja kann vera tad. Fram fyri teg koma hansara so stak sjarmer- andi andlitsbrøgd og hansara framúrskarandi góða sinnalag. Brádliga hoyrir tú hansara eyð- kenda látur. Men Ove er farin. Og tað mugu vit liva við. Kortini eru minnini um hann so nógv og góð, at hann fyri mong altíð fer at kennast livandi og hjáverandi. Neyvan hev- ur nakar einstaklingur her á landi vunnið so nógvan tokka og so nógvar vinir sum Ove. Fyri ikki at gloyma um- reðuna, hann hevur fing- ið í Feroyum og í grannalondunum. Ove var ein einari. Hann var ævintýrari við lít og kanska ein av okk- ara sterstu og seinastu ævintýrarum. Upplivdi kanska meira enn flest onnur. Men hann kom ikki sovandi til hesi upplivilsi. Tað vóru tverturímóti við- feddir eginleikar í hon- um sjálvum, sum vóru drívkraftin. Eginleikar, sum sjáldan finnast hjá eina og sama fólki. Teir vóru ein ókúgandi vilji, eitt ótroyttandi treiskni, ein óavmarkaður kær- leiki, barnasinni, ærlig- heit, ja, rætt og slætt alt, ið eyðkennir eitt gott menniskja. So hevði hann eisini hesar sjáldsomu gáv- urnar, at tað andaði lív og gleði, har hann var staddur. Innilig: og fryntligi talumáti hans- ara kundi tendra neista sjálvt har harðast leikaði á. Hann dugdi at birta vón og fekk okkum onn- ur at kenna okkum væl. Hann fekk okkum at kenna gleði og ikki minst spenning. Og tað var júst ein blandingur av hesum báðum, gleði og spenn- ingi, sum vóru við til at knýta vinabond okkara millum. Tað var í 1984. Um tað mundið, tá Ove fyrstu ferð skuldi flota bátin Dianu Victoria. Hann bað meg hjálpa sær við fyrireikingunum til ferð- ina. Sjálvur helt eg tað ljóðaði spennandi at skula rógva úr Føroyum til Danmarkar, og fyri ein blaðmann var tað einki annað enn náttúr- ligt at vera forvitin. Og soleiðis sum so mong onnur hava felt tað, tá tey komu at kenna Ova, soleiðis kendi eg tað eisini. Eftir heilt stuttari tíð kendist tað sum vit høvdu verið vinmenn alt lívið. Soleiðis var Ove bara. Hann gav alt til frama fyri vinskapin. Fór heilt inn til hjartarøturnar hjá Nr. 136 — 28. november 1987 SM så hann var góðtrúgvin stóðu altíð allar dyr opnar, um onk- ur vildi skifta orð við hann ella gerast hansara vinur. Og ennein eginleiki við Ova. Hann hevði eins virðing fyri ellum, heg- um sum lágum. Ongan- tíð gjørdi hann mun á monnum ella kvinnum. Fekst tú Ova til vin, so visti tú, at tú hevði fing- ið ein vin fyri lívið. Og hetta man so eisini vera ein av eginleikun- um, sum gjerdi, at Ove gjerdist so vælumtóktur kring landið alt. Hann valdi sær ikki út serstak- ar vinir, men virdi øll sum bestu vinfólk síni. Tí gav hann sær eisini stundir at tosa við øll fólk. Samstarvið okkara millum vardi í trý ár. Tað vóru tó ikki bara eydnuríkar letur. Eg minnist aftur á letur, tá tá hýrurin var alt annað enn góður. Her hugsi eg ikki minst um tær báðar fyrstu ferðirnar, hann royndi at rógva úr Fer- Få & * i oyum ti Danmarkar, men ikki kom longur enn til Hetlands. Men her hevði Ove tær framúrskarandi gávur- nar ongantíð at geva uppat. Hevði hann sett sær okkur fyri, so vildi hann rekka á mál. Hóast tað ikki eydnast Ova og eðrum at fáa film gjørdan ella bók skriv- aða um ferðir hansara tvertur um Atlantshav og Norðsjógvin í árabáti, so er greitt, at nógv til- far liggur eftir hann. Her er talan um greinar í blødunum, samreður í útvarpi og sjónvarpi um- framt fleiri bandadar telefonsamreður o.a. við. Eg haldi ikki, at eg taki munnin ov fullan, um eg sigi, at eitt tað besta eftirmæli vit kunnu geva Ova er at savna alt tilfarið og geva tað út onkursvegna. Hetta var eitt tað stersta ynski hansara og arbeitt varð eisini við tí. Nú hann er deyður, áttu so onnur at umhugsað at reist = honum henda stersta minnisvarðan: at seguna um Ova ódeyðiliga fyri komandi ættarliðum. Ein annar minnisvarði um Ova er báturin Diana Victoria. Sjálvur royndi Ove at selja bátin og var gjørt uppå tal, at landsins myndugleikar = skuldu keypa hann. Lítil ivi er um, at vit kunnu neyvan varðveita minnið um Ova betur, enn um vit lata báti hansara eitt heiðurligt pláss. Okkara bátasavn hevði verið eitt tílíkt pláss. Verður báturin keyptur, so eru eisini lunnar = lagdir undir svimjihylin, sum Ove lovaði heimbygd síni. Ove er farin. Missurin og saknurin man kenn- ast stórur í barnaheimin- um og heimbygdini. Men eisini kring alt Fer- oya land sita mong, sum kenna seg hava mist ein góðan vin. Eg eri bert ein av nógvum. Ærað veri minnið um Ova. jan.