leygardagur 28. november 1987síða 9

Nr. 136 — 28. november 1987 Ikki vardi tað meg, tá vit báðir Ove tosaðu í telefon sunnukveldið, at hetta skuldi verða síðsta samreða okkara her á fold. Annars var einki óvanligt í, at vit sum vinmenn og samstarvs- felagar hesi farnu fýra árini, skiftu orð saman. Men tað kendist týði- liga á honum hetta kveldið, hvussu tað nívdi hann, at tað dró út við seluni av bátinum, Dianu Victoriu. Orsøkin til, at hann var so ótolin, var, at hann so fegin vildi halda lyfti sitt til børnini i heimbygdini Nólsoy, so hann eftir ferimuni kundi virka fyri, at tey fingu tann svimjihyl, hann hevði lovað teim- um. Selupeningurin fyri ein so víðagitnan bát, sum stóð hjarta hansara nærri enn allir aðrir tími- ligir lutir og hevði verið heim hansara í vikuvís í einingi á villini havi, vóna di hann kundi rekka til at leggja lunnar undir svimjihylin. Lyftið, sum hann bar fram, tann dagin han kom heimaftur, hevði hann givið í olmussu, sum feroyskir sjómenn so mangan áður hava gjert í lívsvanda, tann eina dagin, hann var so serliga illa staddur undir róðrinum millum landa. Einki ynski setti hann hægri enn at halda hetta givna lyfti. Sjålvur svam hann sum fiskurin. Góður sjó- mansskapur lá til hans- ara. So hóast hann hevði gummibát, yvirlivilsis- búna, lívlínu og neyð- sendara við sær á ferð- ini, so man tað veldiga havið uttan um ta veiku menniskjuna hava fingið hann at sæð álvara og tydningin av, at føroysk bern læra at svimja tíð- liga í lívinum. Ove kom tó so langt, at ein konto varð sett á stovn í Fossbankanum til hetta endamál, og nakað av peningi er inn- komið. Men kanska hev- ur alment framborna ætlan og ynski hansara um ein svimjihyl til nóls- oyarbern kveikt ein neista í onkrum brósti, so hesin táttur verður tikin uppaftur av monn- um og kvinnum her á landi, sum eisini skilja, hvussu umráðandi slíkt tiltak er. Ove hevur uppiborið, at arbeitt verður víðari við ætl- anini Fátt kann feigum forða, segdu tey gomlu. Hvenn vardi tað eisini, at hesin úrmælingur millum sjómenn, sum vann sigur á Atlants bylgjum, skuldi lúta, skuldi lúta og láta lív hetta góðveðurskveld á spegilsløttum deyða- vatni á Skálafirði? Neyvan móðir og systir, sum hann í vanligu um- sorgan síni ringdi til og boðaði frá vitjan síni heima, beint áðrenn hann fór í bátin fyri at rógva ávegis móti bróð- ur sínum, sum kom úr Nólsoy í báti ímóti hon- um. Ova untist bert ein mansaldur her á fold. Men sítt stutta æviskeið upplivdi og sá hann meir, enn eðrum er lagað í bæði tveir og hálvan- triðja. Spennandi var at samstarva við slíkan skilamann til sítt yrki. Hann setti sær høg mål og átti eginleikar, sum gjerdu hann feran fyri at rekka teimum. Hevði hann ikki havt so gott skil á og skip- aðan hugsanarhått í øll- um, sum til hetta yrki hoyrir, hevði hann aldri útint so stór bregd, at tey tæntu Feroyum til mikla umtalu og stóran sóma í útlondum. Eingin feroyingur hevur um- boðað oyggjaheimland okkara fyri so stórum mannfjøldum uttan- lands sum hann. Ikki tørvadi honum at leita leingi eftir hittin- orðunum, tå hann varð spurdur um hugleið- ingar og upplýsingar um einsomu ferðina um hav- ið. Framvegis, meir enn ár seinni, spyrja fólk, hann hevði samband vid, tá hann vitjaði handlar og stórar mannfjeldir á rundferðini eftir róðrar- bragdið, hvussu Ove hevur tað, og hvat hann tekst við. Avísklipp, myndir, heilsanir og minnislutir hanga víða um í Danmark frá minni- liga sumrinum hjá okk- um ellum, tá Ove rói. Brýndur av havsins esta leiki eitt harðbali sjómanslív var tað lítil- lætni, sum eyðkendi medferð hansara. Hann var ikki erpin av bragd- inum ella fagnaðinum frá mannfjøldini. Bara so ovurfegin. At kunna tæna fólki og landi við Merkinum veittrandi, har hann kom fram, gav honum negdsemi og ein barnsligan stoltleika. Ævintyrhug og út- longsil | hevði hann. Legði nógv fyri. Men uttan menn við slíkum eginleikum rakk manna- ættin aldri Norð- ella Suðurpólin. Ei heldur settu vit met uppeftir og frameftir á menningar- leið okkara gjøgnum lív- ið. Men Ove var og bleiv sjómaður. Ivasamt er, um hann rættiliga fann seg sjálvan aftur í ger- andisdegnum við tess vanliga trummirummi og eintáttaða gerningi, eftir at hann í sjómans- skapi sínum hevði rokk- ið hægstu tindum. Hann hevur sett síni djúpu spor og skrivað Feroya navn fast, tá um bragdarhug og avrik ræður. Tað skal vera eitt ser- ligt ynski, at Olevina og systkin Ova, sum hava mist so sárliga hesi fáu farnu árini, skulu fáa styrki og ugga frá tí Skapara, sum Ove sjálv- ur leit seg í hendurnar á á ferðum sínum. Við Ova er eingin vandi nú. Hansara steða var greið, tá hann varð spurdur í mannfjeld, um hann trúði á Gud. „Ja, jeg tror pá Gud, men jeg er nok ikke et af hans bedste børn«, svaraði hesin smilandi nólsoy- ingur aftur uttan at blunka. Helst dugði hesin vinsæli maður, sum ongan vildi særa ella vónsvíkja, betur, enn flestum er unt, at síggja sína styrki og sínar veikleikar. Nú hevur Ove so lagt árar inn fyri síðstu ferð eftir stuttan, men harð- an róður um fjerðin. Har bátur hansara nú liggur trygt bundin, er blika- slætt undir fjølini, hvíla og friður framman stavn. Ærað veri minnið um Ova Joensen. Birgir