leygardagur 28. november 1987síða 10

Síða 10 — Ég havi bara gott at bera ollum, sigur Albert Hansen í | Havn, sum í vikuni fylti 80 ár. Hugsjónir sínar heldur hann fast við Albert Hansen er væl fyri og fróur, tá vit vitja dagin eftir ein stóran 80 ára fødingardag. Tað er borð- reitt við kaffi og køkum, og stovan er øll á tremur við blómum og eðrum heilsanum, sum hann hev- ur fingið frá vinum, kenn- ingum og gomlum ar- beiðsfelogum. Albert gavst at arbeiða fyri tveimum árum síðan Heima er tó altíð okkurt at taka hondina í. Dóttur ur og dótturmaður búgva saman við honum. Serlig Ba 1mariåd er tað urta garðurin at rekia, húsini Sk u WUNLIK5 og nigartil r hanr la ið t K Nógv t ha rá ellum ár im hevur búð i Havn. S; um tað onkuntíð hevur verið smáligt, hevur hann valt at minnast mest tað góða. Og hann hevur bara gott at bera ellum teim- um, hann hevur arbeitt saman við. 10 fólk í húsi — Eg eri uppvaksin í Havn, feddur á Landaveg- num 25. november 1907. Pápi mín, sum var út- róðrarmaður, var úr Kirkjubø. Mamma var úr Vestmanna. Vit vóru átta systkin, fimm dreingir og tríggjar gentur. Nú eru vit N SN bara tveir eftir, Villi og eg. Húsini hjá okkum stóðu har, sum Málingahandilin nú stendur. Tað vóru van- lig smá hús, og ringt var at húsast hjá 10 fólkum, men altíð var rúm fyri ein- um gesti kortini. Pápi róði út, og hann hevði altíð fisk heim við sær. Í hjallinum hekk altíð turrur fiskur og grind, og urin gekk mestsum inn í køkin. Vatn høvdu vit ikki inni har var eisini torv ta fyrstu tidina. Vit måttu ganga oman til ein krana Har fóru tey vaksnu, og haðani máttu vit bera vatnið. Tað gir gu nogv Eg 3 læt Væ Fritt å Landavegnum Vit høvdu tað so frítt í minum dreingjaårum. Vit kundu fara, hvagar vit vildu, bara vit søgdu frå og vóru aftur til ásettu tíð. Longri úti á Landa- vegnum var ein á, ið vit kallaðu Ekkuá. Hon gekk heilt uppi frá varðanum. Í ánni var gott hjá okkum at baksast, at fanga síl og sovorðið. Har vóru traðir við hegni allan vegin, og sjáldan var nakað, ið forðai, at vit kundu fara gjøgnum tær. Av tí at pápi var úr - — komiliga uttanat L Vit fingu góðan lærdóm í Kommunuskúlanum. Læran, sum eg fekk, hongur við enn. Tey blivu við at jabba tað sama, til vit dugdu tað full- , Kirkjubø, komu ofta had- ani fólk inn til okkara at skifta úr húðaskóm og fáa sær ein drekkamunn. Rossini, sum tey komu við, blivu standandi uttan fyri hjá okkum. Tað var nakað dreingir Men tað fyri okkum smá broyttist al tan um. Tað komu vegir allastaðni, treini hvurvu og meira bleiv bygt. Vit vuksu og broyttust sam stundis. Og tá leitaðu vit oman til sjógvin og fóru at ganga á seiðaberg. Barna- árini vóru ikki so galin. Eg havi í hvussu er bara góð minni. Kommunuskúlin var góður — Vit fóru sjálvsagt í skúla. Í Kommunuskúlan, har býráðsskrivstovan nú er. Tað var spennandi at fara í skúla. Vit fingu góðan lærdóm í Kommunuskúlanum. Læran, sum eg fekk har, hongur fest enn. Tey blivu d við at jabba tað sama, til vit dugdu tað fullkomiliga uttanat. Albert góðar lærarar minnist fleiri Vit høvdu Waagstein i landalæru, sangi og fim leiki. Hann dugdi eisini so væl at tekna og måla. Tå læru, skuldu tekn kortið av Føroyum og seta bygdirnar á. | mátan fingu vit so eina- standandi gott okkara landasogu. Hinar lærararnar gloymi eg heldur ikki. Kamban var roknilærari, ein góður lærari. Hverja ferð vit komu inn um skúlagáttina, so spurdi hann: Tríggjar ferðir sjey? Fimm ferðir fimm? og vit skuldu svara beinan veg- in. Vit skuldu duga alt. So høvdu vit Jensen, yvirlæraran, og Hans Marius Wenningsted. Allir góðir lærarar. Bíbliu- segu og sangir, tað dugdu vit alt uttanat. Alt á donskum. Sjálvt í dag, so innlit l Nr. 136 — 28. november 1987 Arheiðsmaður í 60 ár | | Mær dámdi betur í Komm- unuskúlanum. Í Realskúlanum komu nin í Q 1 P 1 na 1 1g i ør x kt lær id y kúl ry Y n Kommunuskulanu ner ir varð tosað føroyskt. T - tyr rg var yngstur av dreingjunum i familjum, tí slapp eg í Realskúlan. For- eldrini høvdu ikki ráð til tað fyrr, og tí slapp eingin av hinum. Eg var nú ikki so fegin um tað sjálvur, men foreldrini vildu hava meg at fara í realskúlan. Tað var ikki fyrr enn eg kom í realskúlan, at lær- ararnir kundu velja mill- um føroyskt og danskt. Í Realskúlanum, minnist eg, at vit høvdu ein lær- ara, sum æt Bush. Vit skuldu upp at greiða frá á donskum. Í Kommunu- skúlanum hevdu vit lært væl at skriva og lesa danskt, men vit dugdu ikki at tosa tað. Skilti Bush okkum ikki, so segði hanr: >Tal dansk, din hund!« Soleiðis var tað tå. Eg skal tó einki ringt siga um lærararnar í Real- skúlanum. Vit lærdu fer- oyskt. Tað var serliga próvstinum fyri at takka. Hann varð tó átalaður og klagaður ferðir, tí hann brúkti føroyskt fleiri r eisini ein fim Kielrik. Øll- r um dåmdi hann lika væl å bygd. Serliga ferdina, Skopun til ist eg eina gu úr Sand og aftur. Tað var ein góður maður. Men mær dámdi betur í Kommunuskúlanum. ] Realskúlanum komu næstan bara bernini hjá teimum ríku, teimum, sum áttu nóg mikið av pengum. Fleiri teirra áttu ikki at sloppið í Realskúl- an, men tey høvdu altíð fyrimunin, og summir lær- arar hildu bara við teim- um. Í Kommunuskúl- anum var tað eðrvísi. Har vóru øll líka. Til Lamb-Jóannes — Tá eg hevði fingið real- prógvið, noyddist eg > 112 t lir 411 il« eimum x DI { ; | Í ar Till DÚSSAÚldl vand at arverða. t fekk pia 1aå Lam 3 nes S hevol SHJ Radio handil nu er. Tad mundi ra størsti handilin i by num tå. Beint hinumegin var Karl hjå Våga-Heina og handilin i Vågsbotni var longur niðri. Í fyrstuni vóru vit tveir í handlinum, Niels Pauli av Argjum og eg. Tá eg byrjaði har, fekk eg at vita, hvat tað var at hava real-progv, um Lamba- Jóannes nú meinti tað sum skemt ella álvara. Hann kom til mín við øll- um bókunum, sum hevdu við handilin at gera: >Tú hevur real-eksamen, hetta eru smáttaríir fyri teg!« Eg hevði ikki áður glopp- að nakrari sovorðnari bók, men eg var so mikið vaks- in, 18 ár, at eg dugdi at síggja, hvussu hini høvdu gjørt frammanundan. Stásfólk — Tað var ein stórur handil. Øll keyptu har. Tað mesta var upp á kontrabók, og alt skuldi skrivast upp hverja ferð- ina. Ongantíð veit eg um, at konurnar skrivaðu nak- að. Fólkini í Be vóru so- vorðin stásfólk. Tær gomlu konurnar — eg helt tær í hvussu er vera gaml ar — allar vóru líka fittar. Tá tær komu at keypa, fortaldu tær, at nú skuldu tær gera sandkaku, segdu hvat skuldi brúkast, og til endast vistu vit, hvat tær skuldu hava. So við og við lærdu vit uppskriftirnar uttan at. Alt í handlinum var í leysari vekt, mjel, sukur, sápa og smør. Mjølid og sukrid skuldi koyrast upp i stórar skuffur um morgunin, áðrenn hand- ilin læt upp. Kryddaríini skuldu vit viga av í kvint (5 gr.) og lodd (15 gr.) og koyra upp í kramarhús. Framhald á síðu 15